Συνέντευξη του Bryan Ferry για το νέο άλμπουμ του Olympia
ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ
Γοητευτικά ώριμος, ο απόλυτος δανδής της βρετανικής ροκ ιστορίας μπορεί να αναστατώνει σήμερα πολλούς οπαδούς του με τον πολιτικό συντηρητισμό του, ειδικά όταν στα 66 του τάσσεται υπέρ του κυνηγιού της αλεπούς, αλλά δεν παύει να γοητεύει με μια άθικτη φωνή και με ιστορίες μιας ατελείωτης αγάπης και του πόνου της.
Συνέντευξη στον Γιάννη Παπαϊωάννου
Το τελευταίο σας άλμπουμ τιτλοφορείται Olympia. Από πού εμπνευστήκατε αυτόν τον τίτλο;
Η βασική έμπνευση προήλθε από τον ομώνυμο πίνακα του Μανέ, έναν από τους πιο προκλητικούς πίνακες στην Ιστορία. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι και το στούντιο στο οποίο ηχογραφήσαμε το άλμπουμ είναι το Olympia, στο Λονδίνο. Αλλά αυτό που τελικά έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το γεγονός ότι πρόκειται για το νέο προσωπικό μου δίσκο, αφού ο τελευταίος ήταν γεμάτος διασκευές του Μπομπ Ντίλαν. Από κοινού με τους μουσικούς που πήραν μέρος στις ηχογραφήσεις, θέλαμε να δώσουμε μια διαφορετική απόδοση των κομματιών που είχα ξεκινήσει να γράφω, και τελικά από το αποτέλεσμα φαίνεται σαν να είχαμε όλοι στο νου μας το πώς να διασκευάσουμε τον νέο Μπράιαν Φέρι.
Ολα τα τραγούδια στο νέο άλμπουμ –ακόμα και οι διασκευές, όπως το Song to the Siren του Τιμ Μπάκλεϊ– συγκλίνουν σε ένα αποτέλεσμα που δείχνει να έχει δουλευτεί επί μεγάλο χρονικό διάστημα...
Πριν κυκλοφορήσω ένα άλμπουμ, όλα τα τραγούδια κάνουν ένα περίεργο ταξίδι μαζί μου. Πριν τα δώσω και τα ακούσουν οι υπόλοιποι μουσικοί, πριν ακόμα αποφασίσω αν θα συμπεριληφθούν σε κάποιο άλμπουμ, τα τραγούδια μου ζυμώνονται μέσα στις προσωπικές μου στιγμές μέχρι να ολοκληρωθούν στην ηχογράφησή τους. Εχουν υπάρξει αρκετό καιρό πριν από την παρουσίασή τους στους μουσικούς. Κάποια μπορεί να μην είναι τελειωμένα, κάποια άλλα να είναι. Αλλά μου αρέσει να εξερευνώ τα πάντα γύρω από αυτά μέσα από ένα μουσικό δρόμο που μου δείχνει αν όλα τελικά μπορεί να δέσουν μεταξύ τους.
Φαίνεται σαν κάτι από το παρελθόν σας να βρήκε τελικά το δρόμο του σε αυτό το άλμπουμ. Δεν ξέρω αν είναι κάτι μουσικό, το οποίο δεν εκπληρώθηκε με τις πρώτες ηχογραφήσεις των Roxy Music, αλλά κάτι μοιάζει να διαπερνά ανεπαίσθητα το κλίμα των τραγουδιών και να φανερώνει πολλά από τις πρώτες σας μουσικές εμπειρίες. Ισως να οφείλεται, βέβαια, και στην παρουσία του Μπράιαν Ινο στις ηχογραφήσεις...
Υπάρχει μια κινηματογραφική διάθεση, που πιθανόν να βγαίνει τώρα περισσότερο στον αέρα από ό,τι σε παλαιότερα άλμπουμ μου. Οπως η φωνή αυτής της Ρωσίδας, η οποία βρέθηκε μια μέρα στο στούντιο –αργότερα έμαθα ότι είναι η «Μις Ρωσία»– και της οποίας τη φωνή έβαλε ο Μπράιαν στην αρχή ενός τραγουδιού «πειραγμένη». Ναι, οι συνεργασίες σε αυτό το άλμπουμ ήταν πιο ελεύθερες· ένιωσα σαν να ήμουν πάλι φοιτητής στην Καλών Τεχνών και για μια στιγμή βάλθηκα να δημιουργήσω κάτι μαζί με τους συμφοιτητές μου.
Εκτός από κάποιον μουσικό, ποιο είναι το πρόσωπο που θαυμάζετε περισσότερο;
O Ρίτσαρντ Χάμιλτον, o οποίος, ως καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο, μου έμαθε να βλέπω τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την Τέχνη και τον κόσμο.
Στο ιδανικό πάρτι, ποιους θα θέλατε να καλέσετε και να φέρετε σε επαφή; Τον Marcel Duchamp, τον Ρόμπερτ Τζόνσον και τη δούκισσα του Ντέβονσιρ.
Αν μπορούσατε να κάνετε ένα ταξίδι στο χρόνο, σε ποια χρονική στιγμή θα θέλατε να βρεθείτε;
Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50: Cocktails στο Alonquin, ο Τσάρλι Πάρκερ στην Birdland και χορός στο El Morocco!
Από τα θρυλικά εξώφυλλα των Roxy Music μέχρι τα σημερινά σας βιντεοκλίπ, η γυναικεία ομορφιά είναι ένα στοιχείο που συνοδεύει πάντα τη μουσική σας. Γιατί διαλέξατε την Κέιτ Μος για το εξώφυλλο του Olympia;
Σκέφτηκα ότι θα υπήρχε μια γυναίκα στο εξώφυλλο και η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο νου ήταν αυτή της Κέιτ. Ετσι, αποφασίσαμε να την προσεγγίσουμε και να τη ρωτήσουμε αν θα ήθελε να το κάνει. Εκείνη μας απάντησε αμέσως θετικά, γεγονός που με ευχαρίστησε. Η Κέιτ είναι η σύγχρονη femme fatale. Το μεγαλύτερο σύμβολο του σεξ από την εποχή της Μέριλιν. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός μαζί της.
ΕΘΝΟΣ ON LINE
Γοητευτικά ώριμος, ο απόλυτος δανδής της βρετανικής ροκ ιστορίας μπορεί να αναστατώνει σήμερα πολλούς οπαδούς του με τον πολιτικό συντηρητισμό του, ειδικά όταν στα 66 του τάσσεται υπέρ του κυνηγιού της αλεπούς, αλλά δεν παύει να γοητεύει με μια άθικτη φωνή και με ιστορίες μιας ατελείωτης αγάπης και του πόνου της.
Συνέντευξη στον Γιάννη Παπαϊωάννου
Το τελευταίο σας άλμπουμ τιτλοφορείται Olympia. Από πού εμπνευστήκατε αυτόν τον τίτλο;
Η βασική έμπνευση προήλθε από τον ομώνυμο πίνακα του Μανέ, έναν από τους πιο προκλητικούς πίνακες στην Ιστορία. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι και το στούντιο στο οποίο ηχογραφήσαμε το άλμπουμ είναι το Olympia, στο Λονδίνο. Αλλά αυτό που τελικά έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το γεγονός ότι πρόκειται για το νέο προσωπικό μου δίσκο, αφού ο τελευταίος ήταν γεμάτος διασκευές του Μπομπ Ντίλαν. Από κοινού με τους μουσικούς που πήραν μέρος στις ηχογραφήσεις, θέλαμε να δώσουμε μια διαφορετική απόδοση των κομματιών που είχα ξεκινήσει να γράφω, και τελικά από το αποτέλεσμα φαίνεται σαν να είχαμε όλοι στο νου μας το πώς να διασκευάσουμε τον νέο Μπράιαν Φέρι.
Ολα τα τραγούδια στο νέο άλμπουμ –ακόμα και οι διασκευές, όπως το Song to the Siren του Τιμ Μπάκλεϊ– συγκλίνουν σε ένα αποτέλεσμα που δείχνει να έχει δουλευτεί επί μεγάλο χρονικό διάστημα...
Πριν κυκλοφορήσω ένα άλμπουμ, όλα τα τραγούδια κάνουν ένα περίεργο ταξίδι μαζί μου. Πριν τα δώσω και τα ακούσουν οι υπόλοιποι μουσικοί, πριν ακόμα αποφασίσω αν θα συμπεριληφθούν σε κάποιο άλμπουμ, τα τραγούδια μου ζυμώνονται μέσα στις προσωπικές μου στιγμές μέχρι να ολοκληρωθούν στην ηχογράφησή τους. Εχουν υπάρξει αρκετό καιρό πριν από την παρουσίασή τους στους μουσικούς. Κάποια μπορεί να μην είναι τελειωμένα, κάποια άλλα να είναι. Αλλά μου αρέσει να εξερευνώ τα πάντα γύρω από αυτά μέσα από ένα μουσικό δρόμο που μου δείχνει αν όλα τελικά μπορεί να δέσουν μεταξύ τους.
Φαίνεται σαν κάτι από το παρελθόν σας να βρήκε τελικά το δρόμο του σε αυτό το άλμπουμ. Δεν ξέρω αν είναι κάτι μουσικό, το οποίο δεν εκπληρώθηκε με τις πρώτες ηχογραφήσεις των Roxy Music, αλλά κάτι μοιάζει να διαπερνά ανεπαίσθητα το κλίμα των τραγουδιών και να φανερώνει πολλά από τις πρώτες σας μουσικές εμπειρίες. Ισως να οφείλεται, βέβαια, και στην παρουσία του Μπράιαν Ινο στις ηχογραφήσεις...
Υπάρχει μια κινηματογραφική διάθεση, που πιθανόν να βγαίνει τώρα περισσότερο στον αέρα από ό,τι σε παλαιότερα άλμπουμ μου. Οπως η φωνή αυτής της Ρωσίδας, η οποία βρέθηκε μια μέρα στο στούντιο –αργότερα έμαθα ότι είναι η «Μις Ρωσία»– και της οποίας τη φωνή έβαλε ο Μπράιαν στην αρχή ενός τραγουδιού «πειραγμένη». Ναι, οι συνεργασίες σε αυτό το άλμπουμ ήταν πιο ελεύθερες· ένιωσα σαν να ήμουν πάλι φοιτητής στην Καλών Τεχνών και για μια στιγμή βάλθηκα να δημιουργήσω κάτι μαζί με τους συμφοιτητές μου.
Εκτός από κάποιον μουσικό, ποιο είναι το πρόσωπο που θαυμάζετε περισσότερο;
O Ρίτσαρντ Χάμιλτον, o οποίος, ως καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο, μου έμαθε να βλέπω τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την Τέχνη και τον κόσμο.
Στο ιδανικό πάρτι, ποιους θα θέλατε να καλέσετε και να φέρετε σε επαφή; Τον Marcel Duchamp, τον Ρόμπερτ Τζόνσον και τη δούκισσα του Ντέβονσιρ.
Αν μπορούσατε να κάνετε ένα ταξίδι στο χρόνο, σε ποια χρονική στιγμή θα θέλατε να βρεθείτε;
Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50: Cocktails στο Alonquin, ο Τσάρλι Πάρκερ στην Birdland και χορός στο El Morocco!
Από τα θρυλικά εξώφυλλα των Roxy Music μέχρι τα σημερινά σας βιντεοκλίπ, η γυναικεία ομορφιά είναι ένα στοιχείο που συνοδεύει πάντα τη μουσική σας. Γιατί διαλέξατε την Κέιτ Μος για το εξώφυλλο του Olympia;
Σκέφτηκα ότι θα υπήρχε μια γυναίκα στο εξώφυλλο και η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο νου ήταν αυτή της Κέιτ. Ετσι, αποφασίσαμε να την προσεγγίσουμε και να τη ρωτήσουμε αν θα ήθελε να το κάνει. Εκείνη μας απάντησε αμέσως θετικά, γεγονός που με ευχαρίστησε. Η Κέιτ είναι η σύγχρονη femme fatale. Το μεγαλύτερο σύμβολο του σεξ από την εποχή της Μέριλιν. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός μαζί της.
ΕΘΝΟΣ ON LINE
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου