ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΟΝΙ ΓΚΙΝΤΕΝΣ :Προτάσεις πράσινης στρατηγικής
Του Δηµήτρη Ν. Μανιάτη
Ο σταρ θεωρητικός της Σοσιαλδηµοκρατίας και του Τρίτου Δρόµου σε ένα ενδιαφέρον δοκίµιο για τις κλιµατικές αλλαγές δεν αρκείται σε διαπιστώσεις αλλά προτείνει λύσεις – έναν χρόνο πριν από τη Φουκουσίµα
Με νωπή την καταστροφή στη Φουκουσίµα, µε επίκαιρη τη νίκη των Πρασίνων στη Βάδη-Βυρτεµβέργη της Γερµανίας, η πολιτική των κλιµατικών αλλαγών και το οικολογικό πρόσηµο έχουν για τα καλά τεθεί στο επίκεντρο της ατζέντας σε πολιτική και καθηµερινότητα ως σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες.
Σήµερα, λοιπόν, που τα αιτήµατα της πολιτικής οικολογίας µοιάζουν ακόµη πιο επιβεβληµένα από τη δεκαετία του ‘70, που πρωτοδιατυπώθηκαν µε συστηµατικό τρόπο, έχει αξία να δούµε τη µελέτη «Η Πολιτική των Κλιµατικών Αλλαγών» του Αντονι Γκίντενς, του διάσηµου θεωρητικού του Τρίτου ∆ρόµου (της Σοσιαλδηµοκρατίας) της δεκαετίας του ‘90, πρώην διευθυντή του London Schoolof Economics και σήµερα µέλους της Βουλής των Λόρδων.
O Γκίντενς δενσυνδέει απλώς τις κλιµατικές αλλαγέςκαι την υπερθέρµανση του πλανήτη µε την ενεργειακή ασφάλεια και την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσι µα. Προχωράει ακόµη πιο βαθιά, στην κριτική των ιδεών του πράσινου κινήµατος, ενώ αναπτύσσει τη δική του θεωρία για το διασφαλίζον κράτος που δεν είναι άλλο από τον φορέα-διευκολυντή κλιµατικών πολιτικών αλλά και µεταπράτη (αν όχι ιθύνοντα νου) ενός περιβαλλοντικού προσανατολισµού. Εδώ, βέβαια, ο Γκίντενς επιµένει πως η λογική του going green θα πριµοδοτηθεί, θα ιεραρχηθεί στο πλαίσιο µιας οικονοµίας της αγοράς και αποσπά τη νέα ατζέντα από την πολιτική βούληση αλλά και από τις δοµές του υπάρχοντος κοινωνικοοικονοµικού συστήµατος (ναι, για τον καπιταλισµό µιλώ και τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του).
Επίσης, ο συγγραφέας παρουσιάζει την ενδιαφέρουσα ιδέα «Το Παράδοξο του Γκίντενς» που δεν είναι άλλη από την εξής: Αφού οι κίνδυνοι από τιςκλιµατικές αλλαγές δεν είναι ορατοί στην καθηµερινότητα, πολλοί αδρανούν και δεν πρόκειται να κάνουν τίποτε συγκεκριµένο για να τους αντιµετωπίσουν.
Με αυτόν τον τρόπο τονίζειτην ατοµική ευθύνη για τις περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις, θέτοντας µάλιστα το παράδειγµα της χρήσης των αυτοκινήτων τύπου SUV και συνδέοντάς το µε την ανάγκη για µια µακρόπνοη στρατηγική από κράτη και υπερεθνικούς θεσµούς. Επίσης, ξεκαθαρίζει πως η πολιτική των κλιµατικών αλλαγών δεν ταυτίζεταιµε την αντίληψη «επιστροφή στη φύση» του πράσινου κινήµατος, αλλά – µε τολµηρό τρόπο – διατυπώνει τη θέση πως κάτι τέτοιο θα επιτευχθεί στο πλαίσιο του συστήµατος και µε ταυτόχρονη πολιτική και οικονοµική σύγκλιση των κρατών και των κυβερνήσεων πουθα προωθήσουν την ατζέντα των κλιµατικών αλλαγών.
Βεβαίως, σύµφωνα µετον Γκίντενς, η ενεργός παρουσία και η ανάληψη ηγετικού ρόλου σε όλα τα παραπάνω θα έλθει από επιχειρήσεις, πολίτες και ΜΚΟ στο πλαίσιο των σηµερινών κρατών και των µεταξύ τους σχέσεων.
TA NEA ON LINE
Ο σταρ θεωρητικός της Σοσιαλδηµοκρατίας και του Τρίτου Δρόµου σε ένα ενδιαφέρον δοκίµιο για τις κλιµατικές αλλαγές δεν αρκείται σε διαπιστώσεις αλλά προτείνει λύσεις – έναν χρόνο πριν από τη Φουκουσίµα
Με νωπή την καταστροφή στη Φουκουσίµα, µε επίκαιρη τη νίκη των Πρασίνων στη Βάδη-Βυρτεµβέργη της Γερµανίας, η πολιτική των κλιµατικών αλλαγών και το οικολογικό πρόσηµο έχουν για τα καλά τεθεί στο επίκεντρο της ατζέντας σε πολιτική και καθηµερινότητα ως σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες.
Σήµερα, λοιπόν, που τα αιτήµατα της πολιτικής οικολογίας µοιάζουν ακόµη πιο επιβεβληµένα από τη δεκαετία του ‘70, που πρωτοδιατυπώθηκαν µε συστηµατικό τρόπο, έχει αξία να δούµε τη µελέτη «Η Πολιτική των Κλιµατικών Αλλαγών» του Αντονι Γκίντενς, του διάσηµου θεωρητικού του Τρίτου ∆ρόµου (της Σοσιαλδηµοκρατίας) της δεκαετίας του ‘90, πρώην διευθυντή του London Schoolof Economics και σήµερα µέλους της Βουλής των Λόρδων.
O Γκίντενς δενσυνδέει απλώς τις κλιµατικές αλλαγέςκαι την υπερθέρµανση του πλανήτη µε την ενεργειακή ασφάλεια και την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσι µα. Προχωράει ακόµη πιο βαθιά, στην κριτική των ιδεών του πράσινου κινήµατος, ενώ αναπτύσσει τη δική του θεωρία για το διασφαλίζον κράτος που δεν είναι άλλο από τον φορέα-διευκολυντή κλιµατικών πολιτικών αλλά και µεταπράτη (αν όχι ιθύνοντα νου) ενός περιβαλλοντικού προσανατολισµού. Εδώ, βέβαια, ο Γκίντενς επιµένει πως η λογική του going green θα πριµοδοτηθεί, θα ιεραρχηθεί στο πλαίσιο µιας οικονοµίας της αγοράς και αποσπά τη νέα ατζέντα από την πολιτική βούληση αλλά και από τις δοµές του υπάρχοντος κοινωνικοοικονοµικού συστήµατος (ναι, για τον καπιταλισµό µιλώ και τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του).
Επίσης, ο συγγραφέας παρουσιάζει την ενδιαφέρουσα ιδέα «Το Παράδοξο του Γκίντενς» που δεν είναι άλλη από την εξής: Αφού οι κίνδυνοι από τιςκλιµατικές αλλαγές δεν είναι ορατοί στην καθηµερινότητα, πολλοί αδρανούν και δεν πρόκειται να κάνουν τίποτε συγκεκριµένο για να τους αντιµετωπίσουν.
Με αυτόν τον τρόπο τονίζειτην ατοµική ευθύνη για τις περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις, θέτοντας µάλιστα το παράδειγµα της χρήσης των αυτοκινήτων τύπου SUV και συνδέοντάς το µε την ανάγκη για µια µακρόπνοη στρατηγική από κράτη και υπερεθνικούς θεσµούς. Επίσης, ξεκαθαρίζει πως η πολιτική των κλιµατικών αλλαγών δεν ταυτίζεταιµε την αντίληψη «επιστροφή στη φύση» του πράσινου κινήµατος, αλλά – µε τολµηρό τρόπο – διατυπώνει τη θέση πως κάτι τέτοιο θα επιτευχθεί στο πλαίσιο του συστήµατος και µε ταυτόχρονη πολιτική και οικονοµική σύγκλιση των κρατών και των κυβερνήσεων πουθα προωθήσουν την ατζέντα των κλιµατικών αλλαγών.
Βεβαίως, σύµφωνα µετον Γκίντενς, η ενεργός παρουσία και η ανάληψη ηγετικού ρόλου σε όλα τα παραπάνω θα έλθει από επιχειρήσεις, πολίτες και ΜΚΟ στο πλαίσιο των σηµερινών κρατών και των µεταξύ τους σχέσεων.
TA NEA ON LINE
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου