Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ο αρχαίος Μινωικός Πολιτισμός δεν υπήρξε ειρηνικός. Νέα ερμηνεία για την έλλειψη οχυρώσεων


Χαρακτηριστικό του αρχαίου Μινωικού Πολιτισμού, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι επιστήμονες στις μέχρι

σήμερα αναλύσεις τους, ήταν η μη πολεμική διάθεση.

Η ανακάλυψη λίγων  οχυρωμένων τοποθεσιών στην προϊστορική Κρήτη, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους   ενισχύει την αντίληψη περί ειρηνικής Μινωικής κοινωνίας.

Ο βρετανός αρχαιολόγος  δρ Μπάρι Μολόι του Τμήματος Αρχαιολογίας του βρετανικού πανεπιστημίου Σέφιλντ, δίνει μια νέα ερμηνεία στη η έλλειψη οχυρώσεων, αναφέροντας ότι αυτό οφείλεται στην μη αναγκαιότητα κατασκευής αυτών, λόγω της  κακοτράχαλης μορφολογίας του εδάφους του νησιού η οποία ήταν  επαρκής για την άμυνά της Μινωικής κοινωνίας.
Ο Βρετανός αρχαιολόγος, που εδώ και χρόνια έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές και μελετά τους ανθρώπους της Εποχής του Χαλκού στην Κρήτη, σύμφωνα με σχετική δημοσίευση στο ετήσιο περιοδικό της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών θεωρεί ότι ο πόλεμος αποτελούσε καθοριστικό γνώρισμα της μινωικής κοινωνίας και βασικό συστατικό της ταυτότητας των Μινωιτών. Έχει εντοπίσει ένα εντυπωσιακό αριθμό ενδείξεων βίας στα σύμβολα και στα ευρήματα της προϊστορικής Κρήτης. Όπως αναφέρει, τα όπλα και η πολεμική κουλτούρα έβρισκαν την έκφρασή τους ποικιλοτρόπως στα ιερά των Μινωιτών, στους τάφους τους, στους οικισμούς και στις αποθηκευτικές κρύπτες τους, καθώς επίσης στα διάφορα είδη που φορούσαν στο σώμα τους κατά την εκτέλεση των διοικητικών καθηκόντων τους, στις γιορτές τους και για την προσωπική διακόσμησή τους.
Κατά τον Μολόι, μάλιστα, οι Μυκηναίοι υιοθέτησαν τον μινωικό τρόπο πολέμου, όσον αφορά τον οπλισμό, τις τεχνικές της μάχης και τις σχετικές νοοτροπίες - ιδεολογίες. «Στην πραγματικότητα, στην Κρήτη είναι που πρέπει να αναζητήσουμε την καταγωγή εκείνων των όπλων, τα οποία επρόκειτο να κυριαρχήσουν στην Ευρώπη έως τον Μεσαίωνα, όπως των σπαθιών, των μεταλλικών τσεκουριών, των ασπίδων, των δοράτων και πιθανώς ακόμα και των πανοπλιών».

«Πολύ λίγες ήταν οι σφαίρες κοινωνικών σχέσεων στην Κρήτη που δεν είχαν μια πολεμική συνιστώσα, μέχρι και τα σύμβολα που χρησιμοποιούσαν στη γραφή τους» ισχυρίζεται ο Βρετανός ερευνητής. Όπως επισημαίνει, όταν ανακαλύφθηκε ο Μινωικός Πολιτισμός πριν από περίπου ένα αιώνα, θεωρήθηκε τότε μια ειρηνική κοινωνία, όπου οι πολεμιστές και η βία δεν έπαιζαν σημαντικό ρόλο.

Όπως, τονίζει, «αν και αυτή η ουτοπική αντίληψη δεν έχει επιβιώσει μετά τις σύγχρονες έρευνες, συνεχίζει παρόλα αυτά να παραμένει στο υπόβαθρο και να αναδύεται στα σύγχρονα κείμενα και στη λαϊκή κουλτούρα με απρόσμενη συχνότητα».

Θα ήταν περίεργο, πρόσθεσε, μια πολύπλοκή κοινωνία, όπως η μινωική, που έλεγχε τόσους πλουτοπαραγωγικούς πόρους και εμπορευόταν με ισχυρές δυνάμεις όπως η Αίγυπτος, να είχε εξελιχθεί σε ένα πλαίσιο ειρηνικής ισότητας και συνεργασίας.

Η μελέτη του Μινωικού Πολιτισμού (περίπου 2700 έως 1420 π.Χ.) υπό το φως των πρόσφατων επιστημονικών αναλύσεων για το πολεμικό στοιχείο στις προϊστορικές κοινωνίες γενικότερα, αποκαλύπτει, κατά τον Μολόι, ότι στην πραγματικότητα «οι ιδεολογίες του πολέμου είχαν διαποτίσει τη θρησκεία, την τέχνη, τη βιοτεχνία, την πολιτική και το εμπόριο, και οι κοινωνικές πρακτικές που αφορούσαν τις πολεμικές παραδόσεις, ήταν καταφανώς ένα δομικό συστατικό του τρόπου που η (μινωική) κοινωνία εξελίχθηκε και έβλεπε τον εαυτό της».

Πολεμικά αθλήματα, όπως άλματα πάνω από τους ταύρους, οι διαγωνισμοί πυγμαχίας και πάλης, το κυνήγι και οι μονομαχίες είναι μερικές από αυτές τις ενδείξεις, όπως αναφέρει. Επίσης επισημαίνει την εύρεση σπαθιών και άλλων όπλων μέσα σε ιερά, τάφους και σπίτια, τις σκηνές κυνηγιού όπου οι άνδρες φέρουν ασπίδες και κράνη, την ανακάλυψη σφραγίδων που φέρουν πάνω τους το σχήμα διαφόρων όπλων και πολεμιστών, την χρησιμοποίηση ποικίλων συμβόλων όπλων στη μινωική γραφή που δεν έχει ακόμα αποκωδικοποιηθεί κ.ά.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου