Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Amphipolis Tomb May Belong to Alexander the Great’s Mother

Speculation has been running wild in recent weeks over who might be buried in the massive tomb complex currently being excavated at Amphipolis, located in the region of Macedonia in northern Greece. Now, in a breakthrough discovery, archeologists excavating the site have exposed two 7-foot-tall marble statues inside the tomb, guarding the entrance to its main chamber. According to some scholars, the presence of these sculpted female figures, known as caryatids, strongly suggests that the tomb may belong to Olympias, the mother of the great warrior-king Alexander the Great.
amphibolis tomb
The Kasta Hill archeological site at Amphipolis, located some 370 miles north of Athens and 65 miles east of the city of Thessaloniki, is believed to be the largest burial site ever discovered in Greece. Dating to between 325-300 B.C., near the end of the reign of Alexander the Great, the burial mound and tomb complex was partially destroyed during the Roman occupation of Greece, but then appears to have survived without looting for more than 2,000 years.
A team of archeologists led by Katerina Peristeri began work at the site in 2012. Last month, they announced that they had unearthed a 1,600-foot-long marble wall encircling the tomb complex, a size that dwarfs the burial site of Philip II, Alexander’s father, in Vergina. Along with a long vaulted corridor leading to the tomb, the archeologists discovered two headless, wingless sphinxes guarding its entrance. They believe the tomb was originally crowned by a 16-foot-tall marble statue known as the Lion of Amphipolis, which was discovered a few miles away in the bed of the Strymonas River in 1912.
Speculation has been running wild as to the occupant of the tomb, including claims that it might actually be Alexander the Great himself. Archeologists and historians have joined forces in dismissing this possibility, however, as the historical record indicates that Alexander died in Babylon (modern-day Iraq) in 323 B.C. and was most likely buried in Egypt after Ptolemy, one of his former generals, stole the corpse while it was en route to Macedonia. (Alexander’s sarcophagus was later moved from Memphis to Alexandria, the capital of his kingdom, but by the fourth century A.D., its exact location was unknown.)
The discovery of the two caryatids, which virtually mirror one another on either side of a marble doorway, is now fueling claims that the tomb belongs to a prominent female figure from Alexander’s time: specifically, Olympias, Philip II’s wife and the mother of the celebrated warrior-king. Caryatids, a common feature of Greek and Roman architecture, are pillars formed from sculptures of female figures. The ones flanking the entrance in the Amphipolis tomb stand more than seven feet tall, and are clothed in sleeved tunics and thick-soled shoes. Each caryatid has one arm outstretched, as if to block entrance to the tomb’s main chamber.
According to Andrew Chugg, author of “The Quest for the Tomb of Alexander the Great,” the figures may not depict ordinary women, but Klodones, priestesses of Dionysus, the Greek god of wine. As Chugg writes in the Greek Reporter, the ancient Greek historian Plutarch recorded in his “Life of Alexander” that Olympias used to participate in Dionysiac rites and orgies with these Klodones. The baskets on their heads, Chugg recounts, held Olympias’ pet snakes, which would often rear their heads out to scare the men participating in the rites. To further support his argument, Chugg points out that the archeologists excavating at Kasta Hill found a marble block painted with rosettes that resemble those on the coffin of Philip II at Vergina.
Apart from Olympias, the most likely candidate to have been buried in the massive tomb at Amphipolis appears to be Roxana, Alexander the Great’s wife. The Macedonian general Cassander murdered Roxana in 311 B.C., along with her son Alexander IV, his father’s rightful heir to the throne. Other possible candidates include Alexander’s admirals Androsthenes, Laomedon and Nearchus; his generals Hephaestion and Antigonus Monophthalmus; and even Cassander himself. Chugg disagrees with these latter possibilities, arguing that the presence of the caryatids as guardians of the tomb means the occupant could not be male.
The discovery of the caryatids, though suggestive, has done little to end the debate surrounding the true purpose of the Amphipolis site. Olga Palagia, chair of the archaeology department at Athens University, tells Discovery News that caryatids of the style and scale found guarding the tomb were not used until the first century B.C. As such, she believes the burial mound at Amphipolis is “not a Macedonian tomb, because such tombs disappear in the mid-second century B.C. when Macedonia was conquered by the Romans.” In fact, Amphipolis is not far from the site where, in 42 B.C., the forces of Octavian, later known as Augustus, and Mark Antony defeated those of Brutus and Cassius, Julius Caesar’s assassins. The tomb, Palagia argues, could very well hold cremated remains of Roman generals killed in that battle.
Other observers suggest that it could not be a tomb at all, but a cenotaph, a tomblike monument built to commemorate Alexander, even though his body’s final resting place is elsewhere. Meanwhile, the team of archeologists continues their excavations at Amphipolis, hoping that further discoveries will shed more light on the questions that have captivated the world’s attention.

HISTORY  By Sarah Pruitt

Το νερό που πίνουμε είναι πιο παλιό από τον ήλιο

Ένα μεγάλο μέρος από το νερό που υπάρχει στη Γη -αλλά και πέρα από αυτή - είναι αρχαιότερο από τον Ήλιο, καθώς προϋπήρχε της δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος, σύμφωνα με νέα διεθνή επιστημονική μελέτη.


 Η έρευνα δείχνει ότι σχεδόν το μισό νερό που βρίσκεται στο ποτήρι μας, είναι πιο παλιό και από το άστρο μας.

Η εκτίμηση αυτή ενισχύει την πιθανότητα να υπάρχει ζωή κάπου αλλού στον γαλαξία μας, καθώς φαίνεται πως το νερό είναι πιο διαδεδομένο στα πλανητικά συστήματα από ό,τι πιστευόταν ως τώρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Ίλσεντορ Κλιβς του Τμήματος Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό "Science", σύμφωνα με το ίδιο, τα πρακτορεία Ρόιτερς και Γαλλικό και το "New Scientist", συνέκριναν -με την βοήθεια υπολογιστικών μοντέλων που ανέπτυξαν- την αναλογία των ισοτόπων του υδρογόνου με το βαρύτερο ιστότοπό του, το δευτέριο (που έχει ένα νετρόνιο παραπάνω), αναλύοντας δείγματα νερού από τον πλανήτη μας και μετεωρίτες.

Στο ηλιακό μας σύστημα νερό έχει βρεθεί στη Γη, τη Σελήνη, τον Άρη, μετεωρίτες, κομήτες και τους παγωμένους δορυφόρους των μεγάλων πλανητών. Το ερώτημα που εδώ και χρόνια απασχολεί τους επιστήμονες, είναι από πού προέρχεται όλο αυτό το νερό.

Η νέα «ετυμηγορία» είναι ότι το 30% έως 50% από τα μόρια του νερού στη Γη και γενικότερα στο ηλιακό μας σύστημα -και σχεδόν όλο το παγωμένο νερό πάνω στους κομήτες- σχηματίστηκαν νωρίτερα από τη δημιουργία του ίδιου του Ήλιου πριν από περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια, προερχόμενα από μικροσκοπικά σωματίδια πάγου που έπλεαν στον διαστρικό χώρο. Αυτό, όμως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, αποτελεί ένδειξη ότι συνθήκες ευνοϊκές για τη ζωή μπορεί να υπήρχαν ήδη -και να υπάρχουν ακόμη- κάπου «εκεί έξω», πιθανώς σε ορισμένους εξωπλανήτες, προτού αναπτυχθούν καν στον δικό μας πλανήτη.

Οι πιθανότερες περιοχές εκτός του ηλιακού μας συστήματος που θα μπορούσαν να έχουν σχηματιστεί αυτές οι μεγάλες ποσότητες νερού, είναι τα κρύα διαστρικά νέφη αερίων και σκόνης, που αποτέλεσαν την πρώτη ύλη και για το δικό μας ηλιακό σύστημα. Το νερό ή ο πάγος με διαστρική προέλευση έχει μεγάλη αναλογία δευτέριου προς υδρογόνο, επειδή σχηματίζεται σε χαμηλές θερμοκρασίες. Η διακριτή αυτή χημική «υπογραφή» αποκαλύπτει την εξωηλιακή προέλευση αυτών των μορίων.

Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση:


Σύγχρονη τέχνη στη Ρωμαϊκή Αγορά : Αθηναϊκές μέρες και νύχτες του σπουδαίου Τino Sehgal

Είναι ο Tino Sehgal o νέος Σωκράτης; Το αναρωτήθηκε ο Jonathan Jones στην Guardian, με αφορμή την έκθεση του κορυφαίου καλλιτέχνη που παρουσιάζει ο ΝΕΟΝ στη Ρωμαϊκή Αγορά. Εχοντας ζήσει τη σπάνια εμπειρία σύγχρονης τέχνης που από χθες προσφέρει το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μέσα από μια τέχνη που δεν έχει εκθέματα αλλά βάζει τον ίδιο τον επισκέπτη στο κέντρο του έργου, νομίζω ότι λίγο πολύ όλοι όσοι περπατήσουν μέσα στη Ρωμαϊκή Αγορά, μπορούν να νιώσουν πως περπάτησαν για λίγο πλάι στον Σωκράτη. Και είχαν και δυο τρια πράγματα να του πουν.

Τα διεθνή μέσα άρχισαν να ασχολούνται με την έκθεση του σπουδαίου Tino Sehgal στην Αθήνα, ήδη πριν την έναρξή της, χθες το πρωί. Η μετασωκρατική αυλή του έρχεται στην πόλη όπου έζησε ο Σωκράτης και αυτό ερεθίζει τη σκέψη, δημιουργεί κίνητρα και περιέργεια για να ζήσεις την εμπειρία αυτής της έκθεσης. Καθόλου τυχαία ο ΝΕΟΝ κάλεσε τον Sehgal να δημιουργήσει εδώ, στην Αθήνα. Hταν ο ίδιος ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ιδρυτής του ΝΕΟΝ αυτός που έχοντας δει τα έργα του, τον κάλεσε να έρθει στην Αθήνα για να δημιουργήσει το επόμενο μεγάλο έργο του. Εξαντλητικές συζητήσεις και μήνες προετοιμασίας με την Ελίνα Κουντούρη, διευθύντρια του ΝΕΟΝ, να επιλέγει τελικά τη Ρωμαϊκή Αγορά οδήγησαν στην έκθεση. Εχοντας ανοίξει και συστήσει ουσιαστικά στο κοινό τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη μέσα από την έκθεση A Thousand Doors τον Μάιο και τον Ιούνιο, τώρα με τόλμη προχωρά σε ένα αρχαιολογικό χώρο, επιχειρώντας να πυροδοτήσει συναντήσεις, αποκαλύψεις, νέες αφηγήσεις μεα από το στομάχι της αρχαίας Ελλαδας. Αλλωστε η εμπειρία που βιώνεται από χθες στη Ρωμαϊκή Αγορά σε καλεί να επιστρέψεις για να την ζήσεις κάθε φορά, τόσο διαφορετικά.

Μπαίνοντας στη Ρωμαϊκή Αγορά η φυσική αντίδραση είναι να αφήσεις το βλέμμα να σαρώσει το χώρο, μια πρώτη συνολική θέαση του υπέροχου αρχαιολογικού χώρου. Ωσπου κοιτάζω λίγο πιο χαμηλά αφού ένα κορίτσι με πλησιάζει απλώνοντας το χέρι για μια χειραψία λέγοντας: «Καλημέρα, ονομάζομαι Hρώ. Θέλετε να με ακολουθήσετε;» Βρίσκομαι να περπατώ μέσα στο χώμα της Ρωμαϊκής Αγοράς και να του εξηγώ τί είναι πρόοδος για εμένα, πριν μια έφηβη επιχειρήσει να ανατινάξει κάθε μου θέση με συνεχείς ερωτήσεις, μια ενήλικη αινιγματικά με σπρώξει σε βαθύτερα δωμάτια της συζήτησης για να εξαφανιστεί πριν με πλησιάσει μια ηλικιωμένη γυναίκα που ήθελα απλά να μου πει την προσωπική της ιστορία. Την πραγματική ιστορία της ζωής της. Μέσα σε αυτό το δημόσιο χώρο, οι πιο ιδιωτικές συζητήσεις των ιδεών και του βιώματος συναντήθηκαν δημιουργώντας μια νέα εμπειρία, μια εμπειρία σύγχρονης τέχνης όπως την σχεδίασε ο Τino Sehgal. Ιs this progress είναι ο τίτλος της θεματικής, μια θεματική που εκκινεί από την περιπατητική φιλοσοφία, τη διαλεκτική, την ανάγκη αλληλεπίδρασης των ανθρώπων και έχει ήδη παρουσιαστεί στο Guggenheim, στο Λονδίνο και στο Πεκίνο.

Οι αρχές αυτές διατρέχουν τον πυρήνα του Tino Sehgal από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του. Και είναι αυτές που τον εκτίναξαν στην κορυφή της τέχνης, τον έχρισαν πρωτοπόρο της άυλης τέχνης και οδηγό δημιουργίας ενός νέου πεδίου. Στην Αθήνα, ο Τino Sehgal αγχωμένος, με την επίγνωση πως μέσω της πόλης μας η δουλειά του εξελίσεται «κάνει ένα βήμα μπροστά μετά την παρουσίαση της σε αυτό το αρχαιολογικό χώρο». Ειναι η πρώτη φορά που παρουσιάζει έργο τέχνης σε εξωτερικό χώρο. Αλλά και η πρώτη φορά που η έκθεσή του επεκτείνεται και στις βραδυνές ώρες. Μια ουσιαστική έξοδο του Tino Sehgal στο χωροχρόνο. Διότι η εμπειρία της έκθεσής του που παρουσιάζει ο ΝΕΟΝ στο ιστορικό κέντρο της πόλης, δεν εξαντλείται στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς από τις 8 το πρωί ως τις 8 το βράδυ. Συνεχίζεται σε παρακείμενο κλειστό χώρο, στην Μάρκου Αυρηλίου 5 και Λυσίου από τις 4 ως τις 10 το βράδυ.Το έργο του Tino Sehgal ‘This progress’ βασίζεται και έχει χαρίσει στον καλλιτέχνη το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας στην 55η Μπιενάλε το 2013.

Και αν στη Ρωμαϊκή Αγορά ήταν το κοσμικό στοιχείο που κυριάρχησε, αυτό της άμεσης λεκτικής επαφής και επικοινωνίας με τον άλλο, μέσα στο κτίριο κυριαρχεί το σωματικό, το ενδόμυχο, το κομμάτι των αισθήσεων. Μπαίνοντας στον κατασκότεινο χώρο ήχοι έφταναν από διάφορες πλευρές, ομ, και μελωδίες, και ψαλμωδίες, και μικρές άναρθρες κραυγές, φρασούλες και συλλαβές. Μετά το μεγαλείο το θριαμβικό του ανοιχτού χώρου της Ρωμαϊκής Αγοράς, αισθάνεσαι πως μπαίνει ς βαθιά μέσα στη γη. Και εκεί με το σκοτάδι και τους ήχους των 15 ατόμων που βρίσκονται μέσα στην αίθουσα εκτελώντας τις οδηγίες του Tino Sehgal, εκεί είναι η στιγμή που νιώθεις ότι επιστρέφεις βαθιά στο σώμα σου και εισπράττεις τα πάντα σωματικά. Γίνεσαι ηχείο που ενσωματώνει και ερμηνεύει τους ήχους, νιώθεις ότι κάποιοι κινούντου γύρω σου, ένα χέρι με χάιδεψε στην πλάτη πριν με καλέσει να χορέψουμε και ακουμπήσει τρυφερά το κεφάλι του στον ώμο του. Λίγο πριν σε μια στάση φωνών και ήχων, μικρές προσωπικές ιστορίες είχαν ειπωθεί μεα στο σκοτάδι με την κυρίαρχη πολιτική θέση του Tino Sehgal που βρίσκεται στην καρδιά του έργου του να αναδύεται «το να παράγεις μη σημαντικά πράγματα έχει γίνει το πιο σημαντικό».

Καθώς τα μάτια συνηθίζουν, βλέπω φιγούρες, προχωρώ προς το βάθος του τείχους αντιλαμβανόμενη με μεγαλύτερη ένταση τις σωματικές και λεκτικές αφηγήσεις. Βλέπω πως την ίδια διαδρομή κάνει και ο Tino Sehgal, λίγο πριν καθίσει στο πάτωμα, σε μια γωνιά ακούγοντας, επεξεργαζόμενος αυτό το μεγάλο επόμενο βήμα στην τέχνη του που γεννιέται εδώ, στην Αθήνα μέσα του ΝΕΟΝ. Το έργο στον κλειστό, σκοτεινό χώρο ονομάζεται ‘This variation’ και είχε παρουσιαστεί στην έκθεση Documenta το 2012, στο Kassel της Γερμανίας.

Η έκθεση αυτή που παρουσιάζει ο ΝΕΟΝ στο πλαίσιο της αποστολής του να ενεργοποιήσει τον δημόσιο χώρο, να δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες συνάντησης και διαλόγου των πολιτών στην Αθήνα, να μας ωθήσει σε νέες επισκέψεις και στη σύναψη μιας ουσιαστικής σχέσης με σημαντικά σημεία της πόλης που έχουν σχεδόν περάσει στην αστική λήθη, συνιστά μια εμπειρία τέχνης που μόνο να βιωθεί μπορεί. Και κάθε φορά βιώνεται διαφορετικά, ανάλογα με τον ποιόν μιλάς μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, τη διάθεση σου εκείνη την στιγμή, τη συνθήκη του χώρου. Και καθόλου τυχαία, η δράση ξεκινά με μια χειραψία. Δίνεις τα χέρια και συμφωνείς να περιηγηθείς με το παιδί, τον έφηβο, τον ενήλικα, τον ηλικιωμένο και να παραδοθείς στην ουσία της περιπατητικής και της διαλεκτικής.

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τις 28 Οκτωβρίου και θα είναι ανοιχτή καθημερινά, τις ώρες λειτουργίας της Ρωμαϊκής Αγοράς (8.00-20.00), καθώς και το απόγευμα σε εσωτερικό χώρο στην οδό Μάρκου Αυρηλίου 5 και Λυσίου (16.00-22.00).
ΠΗΓΗ: iefimerida, Κατερίνα Ι.Ανέστη

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Αριστουργήματα της αρχαιότητας στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης

Αριστουργήματα της αρχαιότητας στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης
Διάτρητη πλάκα από ελεφαντόδοντο με σφίγγα εν κινήσει, από τη Νιμρούντ της Ασσυρίας (Πηγή: Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Rogers Fund)  
Με τον πλούτο του αρχαίου ελληνικού κόσμου να δεσπόζει ανάμεσα στα εκθέματα, το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης παρουσιάζει μια καινούρια έκθεση, με τίτλο «Από την Ασσυρία στην Ιβηρία, στην αυγή της Κλασικής Εποχής».
Η έκθεση, η οποία θα διαρκέσει από τις 22 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 4 Ιανουαρίου, περιλαμβάνει 260 αρχαιολογικά ευρήματα που ανήκουν σε 41 μουσεία από 14 χώρες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Κύπρος.
Η έκθεση περιλαμβάνει μνημειώδη γλυπτά και ανάγλυφα, αριστοτεχνικά σκαλισμένα ελεφαντόδοντα, εξαιρετικά δείγματα μεταλλοτεχνίας και πολυτελή κοσμήματα που δημιουργήθηκαν από αρχαίους καλλιτέχνες, απ' όλη την Εγγύς Ανατολή και τη Μεσόγειο.
Ένα από τα πρώτα μνημειακά έργα στην έκθεση -ένα σπάνια διατηρημένο παράδειγμα της γλυπτικής των Ασσυρίων- είναι ένα άγαλμα του βασιλιά των Ασσυρίων Ασουρνασιρπάλ Β' (883-859 π.Χ.).
Η έκθεση χωρίζεται σε τρεις ενότητες: Η χερσαία επέκταση της Ασσυρίας από τη βόρεια Μεσοποταμία προς τα δυτικά, μέσω στρατιωτικών κατακτήσεων στις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ., η Φοινικική επέκταση από τη θάλασσα, μέσω της ανάπτυξης εμπορικών σχέσεων και της ίδρυσης αποικιών, και η υιοθέτηση και προσαρμογή εικόνων και τεχνικών της Εγγύς Ανατολής στη δυτική Μεσόγειο.
Στην τελευταία αίθουσα της έκθεσης παρουσιάζονται έργα που αντιπροσωπεύουν τη «μετατόπιση ισχύος» προς τη Βαβυλώνα, μετά την άλωση της Νινευής (της Ασσυριακής πρωτεύουσας) το 612 π.Χ.
Αρκετά από τα εκθέματα βρέθηκαν στους ναούς της Ολυμπίας, των Δελφών και του ιερού της Ήρας στη Σάμο. Ο αριθμός των ξένων χάλκινων και ελεφαντόδοντων που βρέθηκαν στη Σάμο -που προέρχονται από διάφορες περιοχές της Εγγύς Ανατολής και της Αιγύπτου- είναι εντυπωσιακός και προσφέρει ένα «παράθυρο στην πολυπλοκότητα της αλληλεπίδρασης σε αυτούς τους ιερούς χώρους», όπως τονίζουν οι υπεύθυνοι της έκθεσης, προσθέτοντας ότι μια διάσημη αφιέρωση στους Δελφούς ήταν ένας θρόνος που δόθηκε από τον βασιλιά Μίδα της Φρυγίας, στην Ανατολία.
Επίσης, από τους Δελφούς προέρχονται φύλλα χρυσού, γεμάτα με σκηνές ζώων εμπνευσμένες από την Εγγύς Ανατολή, που μπορεί κάποτε να κοσμούσαν τα ενδύματα των θεϊκών αγαλμάτων: του Απόλλωνα, της αδελφής του Αρτέμιδος και της μητέρας τους Λητούς.
Τέλος, στην ανακοίνωση του Μουσείου επισημαίνεται ότι η έκθεση προβάλλει χαρακτηριστικά δείγματα της εποχής των Ασσυρίων, των Φοινίκων και των Βαβυλωνίων, τις «βαθιές πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις» που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου, καθώς και τις «ισχυρές κληρονομιές» που άφησαν αυτοί οι πολιτισμοί μέχρι σήμερα, σημειώνοντας ότι δίνει επίσης την ευκαιρία στους επισκέπτες να διαπιστώσουν τη «συγγένεια» και τον «παραλληλισμό» μεταξύ των έργων της μόνιμης συλλογής του Μητροπολιτικού Μουσείου, στο Τμήμα Τέχνης και Αρχαίας Εγγύς Ανατολής, με τα έργα που φιλοξενούνται προσωρινά, στο πλαίσιο της έκθεσης.
Ανάμεσα στους βασικούς υποστηρικτές της έκθεσης είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

«Ο θάνατος στο έργο του Γκρέκο»: Αφιέρωμα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Η έκθεση ξεκινά από τις 14 Νοεμβρίου έως τις 8 Φεβρουαρίου

Κεντρικό έκθεμα του μικρού αφιερώματος στο έργο του Γκρέκο θα είναι ο πίνακας του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου Η Ταφή του Χριστού της Εθνικής Πινακοθήκης της Αθήνας. Το έργο θα πλαισιωθεί από δύο Πιετά (Θρήνος) του Γκρέκο• η μία ανήκει στη συλλογή της Hispanic Society of America και η άλλη σε ιδιωτική συλλογή. Και τα δύο έργα θα εκτεθούν ψηφιακά σε φυσικό σχεδόν μέγεθος.
Η ταυτόχρονη παρουσίαση των έργων του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου με την αρχαιολογική έκθεση Επέκεινα, θα δώσει την ευκαιρία στους επισκέπτες να δουν από κοντά μοναδικά έργα της παγκόσμιας κληρονομιάς που αφορούν σε ένα πανανθρώπινο θέμα: τον θάνατο και την αθανασία της ψυχής και μάλιστα ιδωμένα μέσα από διαφορετικά πρίσματα όχι μόνο χρονικά αλλά και θρησκευτικά και κοινωνικά.
«Ο θάνατος στο έργο του Γκρέκο»: Αφιέρωμα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Με αφορμή τη συμπλήρωση, φέτος, 400 χρόνων από τον θάνατο του Ελ Γκρέκο, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης διοργανώνει από τον Νοέμβριο ένα μικρό αφιέρωμα στον σπουδαίο ζωγράφο με τίτλο «Ο θάνατος στο έργο του Γκρέκο».

Στην έκθεση Επέκεινα: Ο θάνατος και η ζωή μετά στην Αρχαία Ελλάδα, παρουσιάζονται 120 αντικείμενα από 21 μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Τα αντικείμενα περιστρέφονται γύρω από ένα από τα σημαντικότερα μυστήρια που απασχόλησε και εξακολουθεί να απασχολεί τον άνθρωπο: την τύχη της αθάνατης ψυχής μετά τον θάνατο του φθαρτού σώματος.

Αρχαία Αμφίπολη: Αποκαλύφθηκαν δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες

Σημαντικές ανακοινώσεις του υπουργείου Πολιτισμού - Νέες εικόνες - Υπομονή και αγωνία για τα συμπεράσματα
 Αρχαία Αμφίπολη: Αποκαλύφθηκαν δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες

 Οι δυο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες από θασίτικο μάρμαρο που αποκαλύφθηκαν μόλις το απόγευμα του Σαββάτου 6 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο της συνέχισης των ανασκαφικών εργασιών στην Αμφίπολη αναμφίβολα εντυπωσιάζουν.

Ωστόσο, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές του υπουργείου Πολιτισμού, καθώς πρόκειται για ευρήματα λίγων, μόνο, ωρών, τίποτε περισσότερο δεν θα μπορούσε να ειπωθεί αφού κάτι τέτοιο θα ήταν «πρόωρο» και «επιπόλαιο».
Οι εργασίες συνεχίζονται, τονίζουν, ο εντυπωσιακός χαρακτήρας του μνημείου είναι δεδομένος, αλλά από ‘ κει και πέρα χρειάζονται μήνες δουλειάς σε βιβλιοθήκες και όχι μόνο προκειμένου ν’ απαντηθούν με ασφάλεια τα μεγάλα ερωτήματα που έχουν τεθεί…
Σύμφωνα με την νέα ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ, το πρόσωπο της δυτικής καρυάτιδας σώζεται σχεδόν ακέραιο ενώ από την ανατολική λείπει. Οι καρυάτιδες έχουν πλούσιους βοστρύχους που καλύπτουν τους ώμους τους, φέρουν ενώτια, και φορούν χειριδωτό χιτώνα. Το δεξί χέρι της μιας και το αριστερό της άλλης ήταν προτεταμένα, ώστε με την κίνησή τους να αποτρέπουν, ως δεισιδαίμονες, συμβολικά εκείνους οι οποίοι θα επιχειρούσαν την είσοδο στον τάφο και ήταν ένθετα.
Ακολουθείται, δηλαδή, η ίδια τεχνική, όπως στις κεφαλές και στα φτερά των Σφιγγών. Οι μορφές επάνω στις οποίες σώζονται ίχνη κόκκινου και μπλε χρώματος παραπέμπουν στον τύπο της Κόρης. Ανάμεσα στα αμμώδη χώματα βρέθηκαν θραύσματα των γλυπτών, όπως τμήμα παλάμης και μικρότερα θραύσματα από τα δάκτυλά τους αλλά και από τα πρόσωπά τους.
Οι καρυάτιδες έχουν αποκαλυφθεί από ένα σημείο του σώματός τους και πάνω ενώ το υπόλοιπο είναι ακόμα θαμένο.
Σημαντικό εύρημα θεωρείται εξάλλου η διάταξη της δεύτερης εισόδου με τις καρυάτιδες…
Μπροστά από τις καρυάτιδες, και από το ύψος της μέσης τους και κάτω, αποκαλύπτεται τοίχος σφράγισης από πωρόλιθους σε όλο το πλάτος των 4,5 μ. Πρόκειται για δεύτερο τοίχο σφράγισης που ακολουθεί την ίδια τεχνική, όπως και στην πρόσοψη του ταφικού μνημείου και σύμφωνα με τους επιστήμονες αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσπάθειας των κατασκευαστών για την αποτροπή εισόδου στο μνημείο.
Αυτό καθαυτό το εύρημα, ωστόσο, θα μπορούσε να ενισχύει τις εκτιμήσεις που έχουν ακουστεί το προηγούμενο διάστημα περί του ασύλητου; Και στο σημείο αυτό, οι απαντήσεις είναι συγκρατημένες αφού οι ίδιες πηγές του Υπουργείου παραπέμπουν και πάλι στην ανακοίνωση: «Το σίγουρο – λένε- είναι ότι κατεβλήθη κάθε δυνατή προσπάθεια από τους κατασκευαστές για την αποτροπή της εισόδου. Από ‘ κει και πέρα, η έρευνα είναι αυτή η οποία θα ρίξει φως…»
Κάτι επίσης που κάνει εντύπωση είναι ότι για πρώτη φορά βρίσκονται σε μακεδονικό τάφο καρυάτιδες, κάτι που παραπέμπει στην αρχαία Αθήνα.

Μέτρα προστασίας
Κατά τα λοιπά, την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου έγινε ευρεία σύσκεψη στον εργοταξιακό χώρο του λόφου Καστά, υπό τη Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού κυρία Λίνα Μενδώνη με τη διεπιστημονική ομάδα επικεφαλής της οποίας είναι η κυρία Αικατερίνη Περιστέρη και με τη συμμετοχή στελεχών της Διεύθυνσης Αρχαίων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ.
Σύμφωνα με την ενημέρωση του Υπουργείου έγινε συνολική εκτίμηση των μέτρων που έχουν ληφθεί για την προστασία του μνημείου μετά την καταρρακτώδη βροχή του.

 Στην νέα ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού αναφέρεται αναλυτικά:

Την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη στον εργοταξιακό χώρο του λόφου Καστά, υπό τη γγ του υπουργείου Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, με την διεπιστημονική ομάδα, επικεφαλής της οποίας είναι η Κ.Περιστέρη και τη συμμετοχή στελεχών της Διεύθυνσης Αρχαίων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ.

Έγινε συνολική εκτίμηση των μέτρων, που έχουν ληφθεί για την προστασία του μνημείου, μετά και την καταρρακτώδη βροχή του προηγούμενου 24ωρου, τα οποία και κρίθηκαν απολύτως ικανοποιητικά. Παράλληλα, συνεχίστηκαν τα έργα υποστύλωσης και αντιστήριξης των δομικών στοιχείων στο εσωτερικό του μνημείου, προκειμένου να εξελιχθούν, με ασφαλή τρόπο οι ανασκαφικές εργασίες.Αρχαία Αμφίπολη: Αποκαλύφθηκαν δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες

Την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου, απομακρύνθηκαν τα χώματα, πίσω από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, προκειμένου να εξισορροπηθούν οι γεωστατικές ωθήσεις των γαιών μεταξύ των δύο χώρων.

Με την αφαίρεση των χωμάτων αποκαλύφθηκε, σε απόσταση 2 περίπου μέτρων από τη θόλο και 4,5 μέτρων, περίπου, από το δάπεδο, μαρμάρινη ορθογώνια πλάκα, μήκους 4.2μ, πλάτους 1μ. και πάχους 0.21μ, σε άριστη κατάσταση.

Εδράζεται οριακά σε πώρινο λίθο του τρίτου διαφραγματικού τοίχου και στο ανώτερο τμήμα ορθομαρμάρωσης, το οποίο φέρει κυμάτιο.

Στο κάτω μέρος της πλάκας υπάρχει γραπτός διάκοσμος σε γαλάζιο, κόκκινο και κίτρινο χρώμα, όπου παριστάνονται φατνώματα με ρόδακα στο κέντρο. Πρόκειται για τμήμα της οροφής του συγκεκριμένου χώρου.

Στον ίδιο χώρο, που δημιουργείται μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου διαφραγματικού τοίχου, διαπιστώθηκε σημαντική απομείωση διατομής των θολιτών, σε τμήματα τόσο του δυτικού, όσο του ανατολικού τμήματος της θόλου. Αντιστηρίχθηκε η στέψη της θόλου, με την τοποθέτηση ξύλινων δοκών σε επαφή με αφρώδες υπόστρωμα και κατακόρυφη υποστύλωση.

Έγιναν εργασίες αντιστήριξης και του δεύτερου διαφραγματικού τοίχου, το οποίο φέρει επιστύλιο και γείσο, με ξύλινο πλαίσιο και εγκάρσια στηρίγματα από μεταλλικές σωληνωτές δοκούς. Επιπλέον, αποκαλύφθηκαν οι συνθήκες έδρασης του επιστυλίου. Διαπιστώθηκε ότι η κατακόρυφη ρωγμή του επιστυλίου εκτείνεται σε όλο το ύψος του και είναι διαμπερής.

Στον χώρο μπροστά από το επιστύλιο τοποθετήθηκε τριγωνικό μεταλλικό πλαίσιο, παράλληλα με την νότια πλευρά του. Το επιστύλιο αντιστηρίχθηκε με τέσσερα πλάγια στηρίγματα, τα οποία εδράζονται στο μεταλλικό πλαίσιο.Αρχαία Αμφίπολη: Αποκαλύφθηκαν δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες

Το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου, η αφαίρεση του χώματος μπροστά από το επιστύλιο, επέτρεψε την σοβαρή ενίσχυση της υποστύλωσης του θραυσμένου τμήματος του, με κατακόρυφες σωληνωτές δοκούς, σε ξύλινη επαφή.

Με την αφαίρεση των αμμωδών χωμάτων, στο χώρο μπροστά από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, αποκαλύφθηκαν κάτω από το μαρμάρινο επιστύλιο, ανάμεσα στις, επίσης, μαρμάρινες παραστάδες, δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες, από θασίτικο μάρμαρο συμφυείς με πεσσό, διατομής 0,20Χ0,60 μ.

Το πρόσωπο της δυτικής καρυάτιδας σώζεται σχεδόν ακέραιο, ενώ από την ανατολική λείπει.

Οι καρυάτιδες έχουν πλούσιους βοστρύχους, που καλύπτουν τους ώμους τους, φέρουν ενώτια, και φορούν χειριδωτό χιτώνα.

Το δεξί χέρι της μιας και το αριστερό της άλλης ήταν προτεταμμένα, ώστε με την κίνηση τους να αποτρέπουν συμβολικά εκείνους οι οποίοι θα επιχειρούσαν την είσοδο στον τάφο και ήταν ένθετα. Ακολουθείται, δηλαδή, η ίδια τεχνική, όπως στις κεφαλές και στα φτερά των Σφιγγών.

Οι μορφές, επί των οποίων σώζονται ίχνη κόκκινου και μπλε χρώματος, παραπέμπουν στον τύπο της Κόρης.

Ανάμεσα στα αμμώδη χώματα βρέθηκαν θραύσματα των γλυπτών, όπως τμήμα παλάμης και μικρότερα θραύσματα από τα δάκτυλα τους. Η διάταξη της δεύτερης εισόδου με τις καρυάτιδες αποτελεί σημαντικό εύρημα, το οποίο συνηγορεί στην άποψη ότι πρόκειται για εξέχον μνημείο, ιδιαίτερης σπουδαιότητας.

Μπροστά από τις καρυάτιδες, και από το ύψος της μέσης τους και κάτω, αποκαλύπτεται τοίχος σφράγισης από πωρόλιθους σε όλο το πλάτος των 4,5μ.

Πρόκειται για δεύτερο τοίχο σφράγισης που ακολουθεί την ίδια τεχνική, όπως και στην πρόσοψη του ταφικού μνημείου. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσπάθειας των κατασκευαστών για την αποτροπή εισόδου στο μνημείο.

Αρχαία Αμφίπολη: Αποκαλύφθηκαν δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες

Ενα κοντό... λάστιχο ποτίσματος έλυσε το μυστήριο του Στόουνχετζ!

Τι μπορεί να αποκαλυφθεί από έναν σωλήνα ποτίσματος που είναι μικρότερος από τον κανονικό; Μία από τις πιο σημαντικές αρχαιολογικές αναζητήσεις στην ιστορία του Στόουνχετζ, του διασημότερου μνημείου στη Βρετανία. Το μακραίωνο μυστήριο του νεολιθικού μεγαλιθικού μνημείου σχετικά με το αν οι αρχαίοι λίθοι που το απαρτίζουν αποτελούν πλήρη κύκλο, ίσως βρήκε τη λύση του και μάλιστα με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο.
Όλα ξεκίνησαν όταν ένας επιστάτης του αρχαιολογικού χώρου παρατήρησε, πέρσι τον Ιούλιο, ότι στα σημεία της νοτιοδυτικής «ανοιχτής» πλευράς του μνημείου, που δεν ποτίζονταν εξαιτίας ενός κοντού σωλήνα, το γρασίδι δεν μεγάλωνε με τον ίδιο ρυθμό από ό,τι στα υπόλοιπα. Τα σημάδια της ξεραμένης χλόης, που εκτείνονται στο κενό το οποίο σχηματίζεται από το ελλιπές -σήμερα- τόξο των λίθων, οδήγησαν τους αρχαιολόγους στην υπόθεση ότι πρόκειται για τα σημεία πάνω στα οποία ορθώνονταν κάποτε πέτρες. Δηλαδή, υπήρχαν οι υπόλοιποι λίθοι του μνημείου, το οποίο σχημάτιζε έναν πλήρη κύκλο.
Όπως αναφέρθηκε πρόσφατα σε δημοσίευμα του BBC, τα σημεία στο έδαφος, που πιθανόν διαταράχθηκαν από το σκάψιμο της προϊστορικής πέτρας και αποκαλύφθηκαν λόγω της ξηρασίας, έδωσαν στους αρχαιολόγους την εικόνα που τους οδήγησε στην παραπάνω ανακάλυψη. «Αν σε αυτά τα σημάδια στηρίζονταν πέτρες, τότε έχουμε έναν πλήρη κύκλο. Είναι μια πολύ σημαντική ανακάλυψη, που μας δείχνει πόσα ακόμα έχουμε να μάθουμε για το Στόουνχετζ», ανέφερε η ιστορικός Σούζαν Γκρίνεϊ στο BBC. Εξήγησε, δε, ότι αν και το γρασίδι στο μνημείο βρέχεται κατά τη διάρκεια των ξηρών καλοκαιρινών μηνών, έτυχε το λάστιχο του ποτίσματος να μη φτάνει στην άλλη πλευρά του πέτρινου κύκλου. «Αν το λάστιχο ήταν πιο μακρύ, δεν θα μπορούσαμε να δούμε τα σημάδια», κατέληξε.
Το φαινόμενο αναφέρθηκε για πρώτη φορά πριν από ένα χρόνο από τον Βρετανό αρχαιολόγο Μάικ Πιτς και περιγράφεται με λεπτομέρεια στο τρέχον τεύχος του βρετανικού αρχαιολογικού περιοδικού «Antiquity».

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Ιδρυμα Ευγενίδου Εκθεση: «Αιγαίον: Η Γέννηση ενός Αρχιπελάγους»

Μία μεγάλη έκθεση για την πιο όμορφη θάλασσα τη δημιουργία των νησιών και
των γεωλογικών θησαυρών της   από τα βάθη του γεωιστορικού    χρόνου ως το σήμερα.

ΑΙΓΑΙΟΝ: Η Γέννηση ενός Αρχιπελάγους στο Ίδρυμα ΕυγενίδουΜέσα από σημαντικά εκθέματα, πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αναπαραστάσεις και οπτικοακουστικές διαδραστικές παρουσιάσεις, εμφανίζονται οι διεργασίες και τα αποτελέσματα των χερσαίων και θαλάσσιων δυνάμεων που διαμόρφωσαν τόσο το ιστορικό αρχιπέλαγος, στο πέρασμα εκατομμυρίων χρόνων, όσο και την εξέλιξη της ζωής στην περιοχή.
Η έκθεση, πέρα από την επιστημονική της επάρκεια και τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα, σκοπό έχει να αποκομίζει ο επισκέπτης της τη δύναμη των τοπίων και της ομορφιάς του Αιγαίου πελάγους μέσα από σύγχρονους τρόπους παρουσίασης, όπου τα εκθέματα, οι εικόνες και οι οπτικοακουστικές παρουσιάσεις συνθέτουν ένα δυνατό επικοινωνιακά και εικαστικά σύνολο, ικανό να θέλξει και να εντυπωσιάσει το ευρύ κοινό.

Την λειτουργία έκθεσης με θέμα «Αιγαίον: Η Γέννηση ενός Αρχιπελάγους» ανακοίνωσε το Ιδρυμα Ευγενίδου. Η έκθεση αρχίζει την Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει ως τις 23 Οκτωβρίου, στον χώρο του ιδρύματος, Λ. Συγγρού 387, Παλαιό  Φάληρο (Είσοδος από Πεντέλης 11).

Η κεντρική ενότητα της έκθεσης, «ΜΝΗΜΕΣ ΓΑΙΑΣ: από την Τηθύ στο Αιγαίο» παρουσιάζει τη γεωλογική ιστορία
της περιοχής από τον αρχικό ωκεανό της Τηθύος -που μέρος του ήταν η σημερινή Ελλάδα- στην εξέλιξή του στην ενιαία ξηρά της μυθικήςΑιγηίδας, έως τη σημερινή μορφή του ανάγλυφου του ελληνικού αρχιπελάγους.

Η δεύτερη ενότητα της έκθεσης, «Στα νησιά του Ηφαίστου και του Ποσειδώνα» , παρουσιάζει τις γεωδυναμικές διεργασίες, την ηφαιστειότητα, τη σεισμικότητα και τις χθόνιες εκείνες δυνάμεις που μέσα από συνεχή επανάληψη εκατομμυρίων ετών δημιούργησαν το ιστορικό Αρχιπέλαγος.

Στην ενότητα «ΓΑΙΑ: από τον μύθο στην επιστήμη» παρουσιάζεται η εξέλιξη της βιοποικιλότητας, των οικοσυστημάτων, της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής του Αιγαίου κατά τη διάρκεια 150 εκατομμυρίων ετών.

Η έκθεση  για το κοινό θα λειτουργεί Τετάρτη ως Παρασκευή από 5μ.μ. έως 8 μ.μ. και Σάββατο και Κυριακή από 10 π.μ. ως 8 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Περισσότερες πληροφορίες στον ιστότοπο της έκθεσης.

Το 43ο Φεστιβάλ Βιβλίου ανοίγει τις πύλες του στο Ζάππειο

Το 43ο Φεστιβάλ Βιβλίου ανοίγει τις πύλες του στο Ζάππειο
Το 43ο φεστιβάλ βιβλίου, ο αγαπημένος θεσμός της πόλης των Αθηνών, ανοίγει απόψε, Παρασκευή, τις πύλες του, στον υπαίθριο χώρο του Ζαππείου και πρόκειται να διαρκέσει έως την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου.
Στο φεστιβάλ, που συνδιοργανώνουν ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) και ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.) σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, συμμετέχουν πάνω από 80 εκδοτικοί οίκοι ενώ φέτος είναι αφιερωμένο στο λογοτεχνικό και εικαστικό έργο του μεγάλου έλληνα ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη.
Στο πλαίσιο αυτό, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου και ώρα 20:00, εκδήλωση στην οποία ο ποιητής θα συζητήσει με τον δημοσιογράφο Γιάννη Μπασκόζο για την ποίηση, τα νεωτεριστικά ρεύματα, τους συγγραφείς που γνώρισε και τον σημάδεψαν, τη δημιουργικότητα στη συγγραφή και στη ζωγραφική, την κριτική και την κρίση.
Επίσης θα παρουσιαστούν τα εικαστικά πεπραγμένα και τα οπτικά ανάλεκτα του Νάνου Βαλαωρίτη από την επιμελήτρια και ιστορικό τέχνης Νάντια Αργυροπούλου, ενώ, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο θα λειτουργεί έκθεση εικαστικών έργων του και θα παρουσιάζεται το πολυσήμαντο συγγραφικό του έργο, καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ.
Σε συνεργασία με το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο, θα πραγματοποιηθεί το μουσικό φεστιβάλ «Athens Gardens Festival», από την Παρασκευή 12 έως την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου στις 21:00, πλημμυρίζοντας τον κήπο με τη μουσική των πόλεων.
Οι ώρες λειτουργίας του 43ου φεστιβάλ βιβλίου είναι: Δευτέρα έως Σάββατο, 18:00 – 23:00 και Κυριακή, 10:30 – 23:00.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βραχογραφία στο Γιβραλτάρ «αφηρημένο αριστούργημα των Νεάντερταλ»

Βραχογραφία στο Γιβραλτάρ «αφηρημένο αριστούργημα των Νεάντερταλ»Το σκαλισμένο σχέδιο στο σπήλαιο του Γκόραμ φαίνεται ότι δημιουργήθηκε πριν από την άφιξη του σύγχρονου ανθρώπου στην περιοχή  
(Φωτογραφία:  Associated Press)


Οι πρώτοι καλλιτέχνες της ηπείρου μας δεν ανήκαν στο δικό μας είδος. Μια από τις αρχαιότερες βραχογραφίες στην Ευρώπη -γεωμετρικά σχέδια σκαλισμένα σε μια σπηλιά του Γιβραλτάρ- πρέπει να δημιουργήθηκαν από τους Νεάντερταλ, και αποδεικνύουν ότι τα εξαφανισμένα ξαδέλφια μας είχαν αναπτύξει αφηρημένη, συμβολική σκέψη.

Τα σκαλισμένα σχέδια -γραμμές που διασταυρώνονται κάθετα- αποκαλύφθηκαν στο Σπήλαιο του Γκόραμ και έχουν ηλικία τουλάχιστον 39.000 ετών, αναφέρουν αρχαιολόγοι στην επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Science. Αν η χρονολόγηση είναι όντως σωστή, τα σχέδια δημιουργήθηκαν περίπου δέκα χιλιάδες χρόνια πριν από την άφιξη του σύγχρονου ανθρώπου Homo sapiens στην περιοχή

Ο κοντινός μας ξάδελφος Homo neanderthalensis εμφανίστηκε στην Ευρασία πριν από περίπου 350.000 χρόνια και εξαφανίστηκε μυστηριωδώς πριν από περίπου 30.000 χρόνια, λίγο μετά την άφιξη του σύγχρονου ανθρώπου από την Αφρική.

Οι παλαιοανθρωπολόγοι συνεχίζουν σήμερα να διαφωνούν για το κατά πόσο οι Νεάντερταλ (οι οποίοι είχαν εγκέφαλο λίγο μεγαλύτερο από το δικό μας) είχαν τις αφηρημένες γνωσιακές ικανότητες στις οποίες βασίζεται η γλώσσα και η θρησκευτικότητα. Χάντρες και άλλα στολίδια που έχουν βρεθεί σε άλλες τοποθεσίες Νεάντερταλ συνηγορούν σε αυτή την ιδέα, η οποία όμως δεν γίνεται ομόφωνα δεκτή.

  • Οι Νεάντερταλ «μιλούσαν, δεν γρύλιζαν» εδώ
«Είναι άραγε τέχνη;» αναρωτιέται για το τελευταίο εύρημα ο Κλάιβ Φίνλεϊσον, μέλος της ερευνητικής ομάδας και διευθυντής του Μουσείου του Γιβραλτάρ. «Δεν το γνωρίζω. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι είναι αφηρημένο, έγινε εσκεμμένα και μας μιλά για τη σκέψη των Νεάντερταλ με τρόπο που τους φέρνει πιο κοντά μας» σχολιάζει ο ερευνητής στο δικτυακό τόπο του περιοδικού Nature.

Αμφιβολίες εκφράζονται ωστόσο για τη χρονολόγηση της βραχογραφίας, καθώς τα πετρώματα δεν περιέχουν οργανικό υλικό και δεν μπορούν να υποβληθούν σε ραδιοχρονολόγηση με τη μέθοδο του άνθρακα-14.

Ωστόσο η σκαλισμένη επιφάνεια βρέθηκε καλυμμένη με ένα στρώμα σκόνης που περιείχε λίθινα εργαλεία όμοια με αυτά που κατασκεύαζαν οι Νεάντερταλ πριν από περίπου 30 με 39 χιλιάδες χρόνια. Θεωρητικά, λοιπόν, τα σχέδια μπορεί να είναι ακόμα αρχαιότερα, ίσως και 45.000 ετών, λένε οι ερευνητές.

Οι αρχαιότερες βραχογραφίες στην Ευρώπη βρίσκονται στο Σπήλαιο του Ελ Καστίγιο στη βόρεια Ισπανία. Χρονολογούνται στα τουλάχιστον 40.000 χρόνια, παραμένει όμως άγνωστο αν δημιουργήθηκαν από το Νεάντερταλ ή το σύγχρονο άνθρωπο.

Newsroom ΔΟΛ

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Στον Κινηματογράφο ΔΑΝΑΟ : "Παίζοντας με τη φωτιά

Μία ταινία για τις γυναίκες ηθοποιούς στο Αφγανιστάν, που κυριολεκτικά παίζουν με τη φωτιά!
H Αννέτα Παπαθανασίου, ηθοποιός η ίδια και σκηνοθέτης, επισκέπτεται την Καμπούλ για να διδάξει την Αντιγόνη του Σοφοκλή και να καταγράψει τη ζωή των Αφγανών καλλιτεχνών, που προσπαθούν να συνδυάσουν την τέχνη και τον πολιτισμό με την σκληρή καθημερινότητα σε αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα.
Αφηγείται τις ιστορίες των γυναικών ηθοποιών που έχουν την τόλμη να ασχοληθούν με το θέατρο και αντιμετωπίζουν σκληρή κριτική, κοινωνική αποδοκιμασία, ακόμα και απειλές για τη ζωή τους και την οικογένειά τους.

Η ταινία είναι μια καταγραφή όσων συναντά και που δυστυχώς η φαντασία ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα. Μια σκληρή καταγραφή, ειδικά όταν γνωρίζεις ότι αυτό που αποτυπώνεται στη μεγάλη οθόνη είναι εικόνες της αληθινής ζωής, χωρίς μυθοπλασία και σενάριο.
«Έχοντας πάει στο Αφγανιστάν το 2007 και κάνοντας γυρίσματα στην περιοχή για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ «Qadir, ένας Αφγανός Οδυσσέας» απέκτησα μια οικειότητα με την περιοχή και σίγουρα αρκετούς φίλους. Έτσι, όταν ήρθε στα χέρια μου μια φωτογραφία από παράσταση αφγανικού θιάσου ξαφνιάστηκα πολύ και θέλησα να μάθω περισσότερα. Πρώτη φορά έβλεπα γυναίκα Αφγανή ακάλυπτη και μάλιστα να παίζει Μολιέρο στο Αφγανιστάν! Άρχισα την έρευνα.
Με την βοήθεια φίλων στο Αφγανιστάν ήρθα σε επαφή με διάφορους καλλιτέχνες καθώς και με τον επικεφαλής του Θεατρικού Τμήματος στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, ο οποίος με προσκάλεσε να διδάξω αρχαίο Ελληνικό Θέατρο στους φοιτητές του.
Μετά από 30 χρόνια πολέμου και την πτώση του καθεστώτος των Ταλιμπάν, οι οποίοι είχαν απαγορέψει σχεδόν όλες τις τέχνες, το θέατρο στο Αφγανιστάν ξαναγεννιέται.
Εντυπωσιάστηκα όταν έμαθα ότι στη χώρα υπάρχουν δραστήριες θεατρικές ομάδες και ότι διοργανώνεται ένα Φεστιβάλ Θεάτρου στην Καμπούλ, που έδωσε μάλιστα το πρώτο βραβείο σε μια νεαρή ηθοποιό! Ήθελα να γνωρίσω αυτή την ηθοποιό και άλλους Αφγανούς καλλιτέχνες και να ανακαλύψω περισσότερα για το αφγανικό θέατρο. Γι αυτό και αποδέχθηκα με χαρά την πρόσκληση να διοργανώσω σεμινάρια πάνω στην Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Κάπως έτσι, λοιπόν, τον Σεπτέμβριο του 2012 επισκέφθηκα την Καμπούλ. Παράλληλα με τα σεμινάρια αποφάσισα να κινηματογραφήσω τις ζωές Αφγανών ηθοποιών και να δημιουργήσω το ντοκιμαντέρ Παίζοντας με τη Φωτιά“.
Φθάνοντας στην Καμπούλ ανακάλυψα ότι η κατάσταση για τους καλλιτέχνες δεν ήταν όπως την φανταζόμουν. Το Θεατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Καμπούλ έχει 200 αγόρια και μόνο 8 κορίτσια. Τα περισσότερα κορίτσια μάλιστα απλώς παρακολουθούσαν δεν ήθελαν να παίξουν μπροστά σε αντρικό κοινό.
Η νεαρή ηθοποιός που ήθελα να συναντήσω εξαφανίστηκε και κανένας δεν ήξερε που βρίσκεται. Μια 22χρονη ηθοποιός δολοφονήθηκε στην Καμπούλ απλά γιατί έπαιζε στο θέατρο και το έδειξε η εκεί τηλεόραση στις ειδήσεις.»Αννέτα Παπαθανασίου

Movie Details

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΑννέτα Παπαθανασίου
  • ΣΕΝΑΡΙΟΑννέτα Παπαθανασίου
  • ΩΡΕΣ18:20, 20:10, 22:00
  • ΑΙΘΟΥΣΑΔαναός 2

Αρχειοθήκη ιστολογίου