Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

German Grand Prix 2011: Lewis Hamilton wins at Nurburgring ahead of Fernando Alonso and Mark Webber

Lewis Hamilton has reignited his Formula One championship challenge with a much-needed victory in the German Grand Prix.

Hamilton led on four separate occasions throughout the race at the Nurburgring, the most important of which was naturally at the end to dispel all the negativity that has surrounded him of late.

The 26 year-old brought home his McLaren 3.9 seconds ahead of Fernando Alonso in his Webber, with Red Bull's Mark Webber third, a further 5.8secs down.

With Alonso pulling to one side on the cooling-off lap after the chequered flag had come down due to a fuel problem, he was then given a lift back to the pits on Webber's car.

However, the fuel issue may be one for the stewards to look at if they feel a competitive advantage was gained.

Reigning champion Sebastian Vettel was forced to settle for fourth after a dramatic last-lap pit stop battle with Ferrari's Felipe Massa, with the Red Bull crew getting their man ahead.
Although his lead has been cut for the first time this season, he still holds a 77-point cushion to Webber, with Hamilton 82 points down and Alonso 86.

It was another epic encounter, one that ultimately turned in the second round of pit stops, and one that for the first time this season did not include Vettel.

Off the front row for the first time in 15 races, from third on the grid the reigning champion immediately lost a place to Alonso into the first corner.

Although soon regained at the start of lap two courtesy of Alonso running slightly wide at turn two, it was lost again on lap eight as the Spaniard squeezed down the inside of the German on the run down to turn one.

Two laps later and Vettel made a hugely uncharacteristic mistake, putting his right-side tyres marginally onto the artificial turf on the approach to turn 10.

It was enough to send Vettel into a spin onto the vast run-off area at that section of the circuit, losing seven seconds all told, but not a place as he held onto third.

However, from that moment Vettel was never in the running, dropping further and further off the pace, and even losing fourth in the initial round of pit stops to Massa.

Ahead of him a three-way battle for the lead unfolded, and a captivating one at that, between Hamilton, Webber and Alonso.

At the start, and from his first front-row grid slot since the second race of the year in Malaysia, Hamilton snaffled the lead ahead of Webber.

It was not until the end of lap 12 that he was first threatened as a small mistake allowed Webber through on the inside around the final corner.

But following in Webber's slipstream, Hamilton brilliantly cut down the Australian on the inside of the pit straight, the pit wall inches away to his right, to regain the lead into turn one.

As the first stops unfolded a few laps later, strategy allowed Webber to leapfrog Hamilton, with Alonso hot on his heels.

At that point, though, it was Massa who had edged ahead as the quartet converged at turn one at the start of lap 17, although he had yet to pit.

The Brazilian at least held up Webber for a lap, but once he came in for new tyres, the 34-year-old held sway up until the halfway point of the 60-lap race.

Red Bull brought Webber in first, only for Hamilton to leapfrog him as he emerged from his second stop on the following lap, the Briton just doing enough to keep his nose in front as he came under attack

That minor duel was enough to slow them enough for Alonso to take advantage as he passed both with the undercut from his second stop.

But Hamilton, on warmer tyres, pulled off another breathtaking move around the outside of turn two to reclaim the lead through to lap 50.

At the final stop, switching to the harder, slower, medium compound there was the danger he could again be leapfrogged by Alonso and Webber behind, but it never materialised.

Instead, he is now the only man other than Vettel to have won two races this season, but he needs so much if he is to have any hope of overhauling Vettel.

Hamilton said: "When you do finally hit the sweet spot, it couldn't feel any better.

"We never expected to come here and be so fast and competitive, but that was one of the best races I've ever done.

"Bit by bit I'm learning more about how the car is behaving, and it was really fantastic for me to able to make steps forward, and this is a massive one, so I really hope we can keep the momentum going."

Alonso, who has had four seconds and a win in the last five races, said: "In the last stint we could not get very close to Lewis, so we controlled the gap to Mark to secure second place.

"The car showed great pace, so we could keep up with the leaders, allowing us to jump Vettel on the track and Mark in the pit stop.

"This is a good moment for us."

For Webber, it was yet another missed opportunity from pole. He said: "I did everything I could.

"These guys (Hamilton and Alonso) just had a little extra margin, which made us a bit exposed on strategy.

"Disappointed of course not to get the win, but mixed emotions, I'll keep learning. The progress has been decent, but we need to improve."

Leading positions after race (60 Laps):

1 Lewis Hamilton (Gbr) McLaren 1hr 37mins 30.334secs
2 Fernando Alonso (Spa) Ferrari 1:37:34.314
3 Mark Webber (Aus) Red Bull 1:37:40.122
4 Sebastian Vettel (Ger) Red Bull 1:38:18.255
5 Felipe Massa (Bra) Ferrari 1:38:22.586
6 Adrian Sutil (Ger) Force India 1:38:56.542
7 Nico Rosberg (Ger) Mercedes GP at 1 Lap
8 Michael Schumacher (Ger) Mercedes GP at 1 Lap
9 Kamui Kobayashi (Jpn) Sauber-Ferrari at 1 Lap
10 Vitaly Petrov (Rus) Renault at 1 Lap
11 Sergio Perez (Mex) Sauber-Ferrari at 1 Lap
12 Jaime Alguersuari (Spa) Scuderia Toro Rosso at 1 Lap
13 Paul di Resta (Gbr) Force India at 1 Lap
14 Pastor Maldonado (Ven) Williams at 1 Lap
15 Sebastien Buemi (Swi) Scuderia Toro Rosso at 1 Lap
16 Heikki Kovalainen (Fin) Lotus F1 at 2 Laps
17 Timo Glock (Ger) Virgin Racing at 3 Laps
18 Jerome d'Ambrosio (Bel) Virgin Racing at 3 Laps
19 Daniel Ricciardo (Aus) HRT-F1 at 3 Laps
20 Karun Chandhok (Ind) Lotus F1 at 4 Laps

Not classified:

21 Vitantonio Liuzzi (Ita) HRT-F1 37 Laps completed
22 Jenson Button (Gbr) McLaren 35 Laps completed
23 Rubens Barrichello (Bra) Williams 16 Laps completed
24 Nick Heidfeld (Ger) Renault 9 Laps completed

Σίβυλλα: Πρίγκιπες στην Αντίπαρο

Με αργές, προσεκτικές κινήσεις έβγαλα από το μπλε κεντημένο ταγάρι του οίκου Ρucci ένα μικρό σάντουιτς σολομού. «Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε σχολική εκδρομή» ψιθύρισα στον Ζήνωνα. «Κάθε φορά που επισκέπτομαι την έπαυλη του στενού μας φίλου στην Αντίπαρο, ξέρω ότι πρέπει να κουβαλάω μαζί μου προμήθειες φαγητού» χαχάνισα ειρωνικά. «Ο νεαρός οικοδεσπότης προσφέρει στους προσκεκλημένους του αποκλειστικά και μόνο μεταλλικό νερό και σαλάτες φτιαγμένες από τα ταπεινά λαχανάκια του περιβολιού του.

Τragique! Είναι τόσο, μα τόσο σφιχτοχέρης!» δάγκωσα ένα κομμάτι από την baguette μου.

«Ακριβώς όπως οι περισσότεροι εφοπλιστές» φύσηξε μακριά τον καπνό του πούρου του εκείνος. «Ειλικρινά προσπαθώ χρόνια τώρα να καταλάβω τι είναι αυτό που τους κάνει να έχουν γεμάτες τις τσέπες των sur mesure, με τη σφραγίδα της Seville Road, κοστουμιών τουςμε τεράστιες καβουροδαγκάνες!» κούνησε το κεφάλι του σκεπτικός. «Ο young shipowner που μας φιλοξενεί έχει κληρονομήσει από τους γονείς του όχι μόνο μια ισχυρή ναυτιλιακή αυτοκρατορία αλλά και την προσφιλή τακτική που θέλει να μην... τοποθετεί αυθεντικό ακριβό, ιταλικό τυρί στα σπαγγέτι του» γέλασε δυνατά.

«Η συνήθειά του αυτή αποτελεί θέμα συζήτησης στα σαλόνια των βορείων προαστίων και στα ναυτιλιακά γραφεία του Πειραιά» τον διέκοψα. «Εχεις προσέξει βέβαια ότι τις τελευταίες ημέρες παρακολουθεί μέσα από τα κιάλια του την κίνηση στη βίλα του Αλέκου Κιοσέογλου» του έδειξα το εντυπωσιακής πολυτέλειας σπίτι σε ένα από τα ψηλότερα σημεία του νησιού.

Ο Ζήνων πλησίασε τις τεράστιες τζαμαρίες που «έβλεπαν» στο γαλάζιο του Αιγαίου. «Γνωρίζει εδώ και αρκετές ημέρες για την επίσκεψη του πριγκιπικού ζεύγους του Μονακό στην οικία Κιοσέογλου» με πληροφόρησε. «Ο Αλβέρτος και η Σαρλίν είχαν υποσχεθεί στον Αλέκο και τη σύζυγό του Ναταλί ότι λίγες βδομάδες μετά το γάμο τους θα τους επισκέπτονταν στην Αντίπαρο» συνέχισε. «Ο γιος του Ρενιέ και της Γκρέις Κέλι συνδέεται εδώ και πολλά χρόνια με στενή φιλία με τον Αλέκο Κιοσέογλου» υποστήριξε. «Ο κ. Κιοσέογλου είναι μόνιμος κάτοικος Μόντε Κάρλο. Διευθύνει μάλιστα το λιμάνι του Πριγκιπάτου» σημείωσε. «Ο επιχειρηματίας, ο οποίος δραστηριοποιείται στον χώρο των πολυτελών κρουαζιερόπλοιων, θεωρείται από τις ιδιαίτερα σημαντικές προσωπικότητες του Μονακό μαζί με τους επίσης συμπατριώτες μας και μόνιμους κατοίκους του κρατιδίου, Μαργαρίτα Λάτση και Γιώργο Κατσιάπη» υπογράμμισε.

Αδειασα γρήγορα το αρχαιοελληνικού τύπου ταγάρι το οποίο σχεδίασε ο διάσημος Νορβηγός Ρeter Dundas για τον περίφημο ιταλικό οίκο. Σκέφθηκα ότι ο συμπαθής ελληνολάτρης prince Αlbert και η γλυκιά, ντροπαλή σύζυγός του Σαρλίν δεν θα άντεχαν τη μυρωδιά του σολομού, της ελιάς και του προσούτο. Μια... essence που «έκρυβε» μέσα του το δημιούργημα του designer ο οποίος χτίζει έπαυλη κοντά στο χωριό Καστράκι της Νάξου.

Το λίαρ τζετ με τα χρώματα του Πριγκιπάτου του Μονακό ήταν προγραμματισμένο να προσγειωθεί στην Αθήνα προχθές Παρασκευή. Λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, έλεγαν οι πληροφορίες μου. Ο Αλβέρτος και η Σαρλίν θα έφθαναν στον τελικό προορισμό τους, τη μικρή, πανέμορφη Αντίπαρο, με ένα υπερσύγχρονο yacht.

Οι προετοιμασίες στην οικία Κιοσέογλου είχαν ξεκινήσει εδώ και αρκετές ημέρες. Γεύση λοιπόν από ελληνικό καλοκαίρι για το νιόπαντρο ζευγάρι το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας. Ηλιος, θάλασσα, greek salad που αρέσει στον Αλβέρτο και ένα πέρασμα ίσως από το «boogaloo» για drinks και... ρομαντικούς εναγκαλισμούς στο ηλιοβασίλεμα. Μακριά- ελπίζουν τουλάχιστον οι έλληνες οικοδεσπότες τους- από τους τηλεφακούς των paparazzi.

Και ενώ η Αντίπαρος των πρώην φτωχών ψαράδωνκομπάρσων στη λαοφιλή black & white ταινία «Μανταλένα» έχει γεμίσει από επαυλοκρατούντες μεγαλοεφοπλιστές, γνωστούς επιχειρηματίες και γαλαζοαίματους, ο Τομ Χανκς παραμένει άφαντος! Ο διάσημος αμερικανός star και η ελληνικής καταγωγής σύζυγός του Ρίτα Γουίλσον δεν έκαναν την εμφάνισή τους το εφετινό καλοκαίρι στο αγαπημένο τους νησί. Τα παράθυρα της βίλας που έχουν αποκτήσει εδώ και τρία χρόνια παραμένουν ερμητικά κλειστά.

Στενός μου φίλος ο οποίος επιδεικνύει κολυμβητικές ικανότητες... επιπέδου Μαριάννας Λιμπερτά, ουχί όμως στην ανοιχτή θάλασσα της Σανγκάης αλλά σε αυτή της Αντιπάρου, κατόρθωσε να «τρυπώσει» στην οικία Χανκς.

Αριστος γνώστης της περιοχής- διαθέτει και ο ίδιος άλλωστε σπίτι στη γραφική νήσο-, έφθασε κολυμπώντας στο πίσω μέρος της έπαυλης του big star. Σκαρφάλωσε στα βραχάκια, ανέβηκε τη σκάλα που ενώνει τους εξωτερικούς χώρους του σπιτιού με την παραλία και έφθασε στον κήπο με τη μεγάλη πισίνα.

Απόλυτη ησυχία, μου έλεγε αργότερα. Κανένα ίχνος από τον γλυκομίλητο Τομ και την «έξω καρδιά» Ρίτα... Ισως κάνουν την εμφάνισή τους αργότερα. Αυτό που θα πρέπει να προσέξει κατά τη γνώμη μου ο πάμπλουτος παραγωγός, σκηνοθέτης και ηθοποιός είναι η «ασφάλεια» την οποία παρέχει το συγκεκριμένο σπίτι. Ο πολύς κ. Χανκς πρέπει να «βουλώσει» τρύπες. Επικίνδυνες τρύπες. Στην πάνω και κάτω πλευρά της έπαυλης.

Αν ο φίλος μου είχε πρόσβαση από τη θάλασσα, το ίδιο ακριβώς θα μπορούσαν να κάνουν και κάποιοι άλλοι.

Λιγότερο αθώοι...

Πλωτά ανάκτορα και η Μαριάννα του little island

Παρατηρώ ένα τεράστιο yacht να κινείται στη θάλασσα. Είναι τόσο μεγάλο και εντυπωσιακό που μου θυμίζει το «Εclipse» του Ρόμαν Αμπράμοβιτς.

«Ενας κροίσος ο οποίος... σέβεται τον εαυτό του και τους jet setters προσκεκλημένους του, επιλέγει yachts κατασκευής αποκλειστικά και μόνο των περιβόητων ναυπηγείων Lοrssen και Βlohm + Voss» μου είπε ο Ζήνων ο οποίος παρακολουθούσε τις κινήσεις μου. «Είναι τα ακριβότερα σκάφη στον κόσμο. Ογκώδη, υπερσύγχρονα, υπερβολικά πολλές φορές μέσα στη χλιδή και την glamorous αισθητική την οποία προσφέρουν» υποστήριξε. «Είναι όμως τα αγαπημένα πλωτά ανάκτορα ρώσων μεγιστάνων και ομάδας ελλήνων εφοπλιστών των οποίων οι ναυτιλιακές εταιρείες διαπραγματεύονται στα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου» τόνισε.

«Καταλαβαίνω, cheri» χαμογέλασα ειρωνικά. «Διότι τι να τις κάνεις τις δημόσιες εγγραφές στον Νasdaq, τις εισαγωγές στον ΝΥSΕ και τις αγορές νέων πλοίων αν δεν έχει αγκυροβολήσει αρόδου της Αντιπάρου το αστραφτερό σουπλωτό παιχνιδάκι με την υπογραφή των Lοrssen;» τον κοίταξα με ύφος μπλαζέ.

Με κομψά σανδάλια αρχαιοελληνικού στυλ στα καλλίγραμμα πόδια της κυκλοφορούσε η κυρία Μαριάννα Λάτση το περασμένο Σάββατο 16 Ιουλίου στα δρομάκια της Αντιπάρου. Η κυρία Λάτση με την κόρη της Εριέττα και τον καλό της φίλο Ηλία Ψινάκη πέρασαν στο νησάκι από την Πούντα της Πάρου.

Η συντροφιά έτρωγε λίγη ώρα πριν στο λαοφιλές εστιατόριο «Θέα» της Πούντας. Πίτα Καισαρείας, ρεβίθια καραμελωμένα, αρνάκι Καππαδοκίας είναι μερικά από τα δημοφιλή πιάτα τα οποία προσφέρει το restaurant με την πολίτικη κουζίνα...

Στη Λια, στο Καλό Λιβάδι και στις trendy σουβλακερί

Επιστρέφω στην always hot Μykonos. Ο Σπύρος και η Κιμ Μεταξά έφθασαν στο Νησί των Ανέμων την Τετάρτη 20 Ιουλίου για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Το ερωτηματικό για το πού ακριβώς θα διαμείνει το ζευγάρι μετά την πώληση της βίλας τους στον γνωστό εφοπλιστή Χρήστο Κανελλάκη, πλανάται πάνω από το island. Στο Καλό Λιβάδι, τον Καλαφάτη, τον Ορνό και τα Ματογιάννια, όπου νεαρά μοντέλα κυκλοφορούσαν με εκρηκτικά μπλουζάκια της exclusive boutique Ηermes και πορτοκαλί μπαλόνια τα οποία ανέδιδαν τα φίνα αρώματα του classic γαλλικού οίκου.

Στη Λια ο επιχειρηματίας Αγγελος Πλακόπητας , η σύζυγός του Αντζελα και ο γιος τους απολάμβαναν το μπάνιο τους.

Ο νεαρός εφοπλιστής Χάρης Βαφειάς όργωνε τις παραλίες, συνοδευόμενος πάντα από εντυπωσιακά μοντέλα. Ο Ηarry βρισκόταν παντού. Στο «Sol y mar», το «Guzel», το «Νammos» για σούσι, το petit αδερφάκι του «Νamma» για σουβλάκι. Ο young shipowner δείχνει πλέον τον... low profile τρόπο ζωής στους συναδέλφους του πλοιοκτήτες ο οποίος οδηγεί κατευθείαν στις trendy σουβλακερί. Λίγες ημέρες μετά τη Μykonos, ο γιος του πλοιοκτήτη Νίκου Βαφειά, ο οποίος έχει δημιουργήσει τη δική του ισχυρή ναυτιλιακή, τη «StealthGas», εθεάθη στο σουβλατζίδικο «ΚαλαΜάκη». Located στη Νέα Ερυθραία. Τρως σουβλάκι με πιτούλα στα βόρεια και νομίζεις ότι βρίσκεσαι έξω από το mykonian «Αρωμα» τον Δεκαπεντ αύγουστο ή στο deck θαλαμηγού στο νησάκι Πολύαιγος. Απέναντι ακριβώς από την Κίμωλο. Το little island αποτελεί πλέον τον απόλυτο προορισμό για τους ιδιοκτήτες των yachts.

Ο Ναϊμάγερ, η αχανής έπαυλη Χανδρή και η Καρολίν

Μέσα από τους τιρκουάζ καθρέφτες των γυαλιών της Βικτόρια Μπέκαμ παρακολουθούσα δύο νεαρά κορίτσια να κάνουν το μπάνιο τους στην περιοχή Κουνούπι, στο Πόρτο Χέλι. Φορούσαν κατακόκκινα brasilian bikini τα οποία αναδείκνυαν τους καλογυμνασμένους γλουτούς τους. Πέρασαν γρήγορα από το μυαλό μου τα λόγια του κορυφαίου βραζιλιάνου αρχιτέκτονα Οσκαρ Ναϊμάγερ: «Αυτό που με ελκύει είναι η ελεύθερη και αισθησιακή καμπύλη. Τη βρίσκω στα βουνά της πατρίδας μου, στα ποτάμια, στα σώματα των πολυαγαπημένων μου γυναικών...». Κοιτάζω τη «χρυσή, αστραφτερή καμπύλη» που σχηματίζεται πάνω από τις βίλες με τις ιδιόκτητες παραλίες της περιοχής. Τα κτήματα του Ντίνου Γουλανδρή, της Φωτεινής Λιβανού και το νέο κινηματογραφικού τύπου σπίτι του μεγαλοεφοπλιστή Γιάννη Χανδρή και της συζύγου του Χριστίνας πάνω στον λόφο.

Μια έπαυλη χιλιάδων τετραγωνικών, με την υπογραφή ισπανού αρχιτέκτονα σε minimal γραμμές. Η εκ πληκτική θαλαμηγός «Αlouette ΙΙ» του πλοιοκτήτη Γιώργου Κουμάνταρου λικνιζόταν στα γαλάζια νερά λίγο προτού αναχωρήσει για τα τουρκικά παράλια.

Το ζεύγος Γιάννη Χανδρή συνέφαγε ένα από τα βράδια της προηγούμενης βδομάδας με την Καρολίν Μαυρολέων. Η οικία Χανδρή, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα ανοίξει επίσημα τις πόρτες της για τους jet setters φίλους της λίγο αργότερα, με αφορμή τους γάμους της κόρης τους με τον εκλεκτό της καρδιάς της ο οποίος είναι βρετανικής καταγωγής.

Νεαροί γόνοι με jet setters συντρόφους, χειροποίητα σανδάλια και το private lunch Λαλιώτη

Οι νεαροί γοητευτικοί γόνοι της οικογένειας Χανδρή, μεγαλωμένοι στο εξωτερικό, δεν προτιμούν όπως δείχνουν τα πράγματα Ελληνες και Ελληνίδες για συντρόφους τους. Ο υιός Δημήτρης Χανδρής διατηρεί, ως γνωστόν, δεσμό με την ωραία Λίντια Φόρτε, κόρη του διάσημου ιδιοκτήτη ξενοδοχείων Ρόκο Φόρτε. Το ζευγάρι, το οποίο απασχολεί πολύ συχνά με τις εμφανίσεις του τον βρετανικό Τύπο, ετοιμάζεται για τις διακοπές του στα ελληνικά νησιά με ένα σύντομο πέρασμα από την πολυτελή έπαυλη της οικογένειας στο Πόρτο Χέλι. Στην Αθήνα η Μαρίνα Λαλιώτη, διακεκριμένη ψυχίατρος, σύζυγος του τέως υπουργού, παρέθεσε το μεσημέρι της Τρίτης 19 Ιουλίου private lunch για φίλες της, με αφορμή την ονομαστική της εορτή (γιόρταζε δύο ημέρες πριν). Το γεύμα παρατέθηκε στο εστιατόριο «Νew Τaste», το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του ολοκαίνουργιου «Νew Ηotel» της οδού Φιλελλήνων.

Ηταν εκεί η Σοφία Σάλλα, η Ελένη Κόκκαλη, η πρώην υφυπουργός Αννα Νταλάρα, η Αγάπη Πολίτη, η Σοφία Τσουβελεκάκη. Φεύγοντας πέρασα μια βόλτα από τα μαγαζάκια τής πολύ κοντινής Πλάκας, με τα αυθεντικά σανδάλια τα οποία συνοδεύουν την ελληνοπρεπή κολεξιόν του κυρίου Ρeter Dundas...

Η Μykonos των Russian billionaires, το πανάκριβο μενού του Μr. Νobu και το... μαγιό της Χίλαρι

Η Θέκλα τηλεφωνεί από τη βίλα της στον Αγιο Λάζαρο της Μυκόνου για να μας πληροφορήσει ότι το νησί είναι γεμάτο πάμπλουτους Ρώσους. «Ξοδεύουν τεράστια ποσά για τη διαμονή τους σε πολυτελείς σουίτες ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, αγορές σε trendy boutiques με ρούχα των οίκων Cavalli και Ρucci όπως η “Luisa beach” δίπλα στο “Νammos” της Ψαρούς και γεύματα με ατελείωτες ποικιλίες sushi στο “Μatsuhisa” του “Βelvedere”» έλεγε απόλυτα ικανοποιημένη η φανατική λάτρης της Μykonos.

Χαμογέλασα κρυφά τραβώντας κοντά στο πρόσωπό μου μια πτυχή από το μπλε ελεκτρίκ μακρύ καφτάνι των 70΄s. Σε εποχές μεγάλης ύφεσης και ενώ και οι πλέον άσχετοι γύρω από τα οικονομικά θέματα μιλούν συνέχεια για το περίφημο selective default και εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τις τραπεζικές καταθέσεις τους, το αδιαχώρητο είχε δημιουργηθεί την περασμένη Τρίτη (19 Ιουλίου)

στο «Μatsuhisa Αthens» μέσα στον «Αστέρα Βουλιαγμένης». Ο παγκοσμίου φήμης ιάπωνας σεφ Νobu Μatsuhisa μαγείρεψε για εκλεκτούς πελάτες. Γνωστοί επιχειρηματίες και εφοπλιστές δοκίμαζαν τις ευφάνταστες γαστριμαργικές προτάσεις του ιάπωνα συνεταίρου του Ρόμπερτ Ντε Νίρο στις ΗΠΑ και του Τάσου Ιωαννίδη στην Ελλάδα. Η τιμή; Εκατόν ενενήντα ευρώ το άτομο! Αν θελήσουμε να γυρίσουμε στο παρελθόν και υπολογίσουμε το ποσό σε δραχμές, πλησιάζουμε τις 70.000. Νot bad! Μίλησε κανείς για... κρίση; Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι ζουν σε... άλλους κόσμους.


Η Χίλαρι Κλίντον πάντως δεν συναντήθηκε τελικά με τον Μr. Νobu. Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αποτελούσε φανατική πελάτισσα του εστιατορίου του famous chef την εποχή που ήταν γερουσιαστής της Νέας Υόρκης. Η κυρία Κλίντον όμως πρόλαβε να αγοράσει βραχιόλια και καπέλα από την boutique «Α la plage» του «Westin». Η υπουργός παραπονέθηκε ότι δεν μπόρεσε να αγοράσει τελικά το αγαπημένο της τιρκουάζ μαγιό του Μανουέλ Κανοβάς. «Με παρακολουθεί και με φωτογραφίζει όλος αυτός ο κόσμος έξω από τη βιτρίνα» παραπονέθηκε η Secretary of State των ΗΠΑ.

Μικρό το κακό, dear Ηillary. Θα σου αγοράσει ένα καλύτερο από τις boutiques του Μπέβερλι Χιλς ο... πιστός σου, αφοσιωμένος Μπιλ.


Ανδρος: Η νεοαστική τάξη οδεύει προς τον Παράδεισο

Κυριακούλης, Καλλιμόπουλος και Διακουμής στην έκθεση που εγκαινιάζεται το Σάββατο στο ΄Ιδρυμα Κυδωνιέως στo νησί.

Με τίτλο «Η νεοαστική τάξη οδεύει προς τον Παράδεισο», ένας ζωγράφος, ο Αντώνης Κυριακούλης, και δύο γλύπτες, ο Μιχάλης Καλλιμόπουλος και ο Σταύρος Διακουμής ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια έκθεση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εικαστικού θεσμού «Πλόες» ο οποίος διανύει φέτος την 17η του χρονιά.


Μια έκθεση που αντιστέκεται στην κρίση που διανύουμε εγκαινιάζεται το Σάββατο 23 Ιουλίου στο ΄Ιδρυμα Π. και Μ. Κυδωνιέως στην ΄Ανδρο. Με τίτλο «Η νεοαστική τάξη οδεύει προς τον Παράδεισο», ένας ζωγράφος, ο Αντώνης Κυριακούλης, και δύο γλύπτες, ο Μιχάλης Καλλιμόπουλος και ο Σταύρος Διακουμής ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια έκθεση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εικαστικού θεσμού «Πλόες» ο οποίος διανύει φέτος την 17η του χρονιά.

Την αφορμή για να πραγματοποιηθεί αυτή η έκθεση την έδωσε μια ταινία. «Ο λόγος για τη σπουδαία ταινία "Η εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο" η οποία το 1972 είχε βραβευτεί στις Κάνες με το Χρυσό Φοίνικα, μια από τις βασικές ταινίες του ιταλικού κινηματογράφου, εξηγεί στο Βήμα η επιμελήτρια της έκθεσης, κριτικός και ιστορικός τέχνης Αθηνά Σχινά. Ο στόχος της επιμελήτριας στην παρούσα έκθεση δεν ήταν να γίνει κανενός είδους κήρυγμα με στόμφο με αφορμή τις δύσκολες μέρες που διανύουμε, αλλά να δώσει το έναυσμα για μια κριτική και αυτοκριτική με μπόλικες δόσεις χιούμορ και σάτιρας.

«Προσοχή, όμως», διευκρινίζει η επιμελήτρια. «Σάτιρα για να σε ανασυγκροτήσει, κι όχι να σε διαλύσει». Σ' αυτό το πλαίσιο το γυναικοκρατούμενο, ευδαιμονικό και ευτράπελο πάνθεον του Κυριακούλη συνομιλεί με τις ανεκδοτολογικές όψεις των γλυπτών του Καλλιμόπουλου, κι αυτά με τη σειρά τους με τα ρηξικέλευθα και ανατρεπτικά έργα του Διακουμή.

Και οι τρεις καλλιτέχνες παρουσιάζουν αντιπροσωπευτικά παλιότερα αλλά και καινούργιά έργα τους, ειδικά διαμορφωμένα για την παρούσα έκθεση και το σκεπτικό της. «Οι Πλόες XVI δεν θα μπορούσαν να μείνουν αμέτοχοι σ' αυτόν τον ακήρυχτο πόλεμο που βιώνουμε ως θύτες και θύματα όσων εκθρέψαμε ή με την ανοχή μας αφήσαμε να βλαστήσει, σπέρνοντας άλλοτε ανέμους και θερίζοντας τώρα καταιγίδες…», γράφει η επιμελήτρια στον κατάλογο της έκθεσης. Και ο Πρόεδρος του Ιδρύματος, Νίκος Σιγάλας, αναφέρει στο δικό του σημείωμα: «Με τα έργα τους (οι καλλιτέχνες) δεν εικονοποιούν τίποτε συγκεκριμένο. Θίγουν, όμως, συμπεριφορές, νοοτροπίες και καταστάσεις που καθρεφτίζουν ενδεχόμενες όψεις του εαυτού μας και κυρίως ορισμένες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε…» Η έκθεση θα διαρκέσει έως την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011.

«Η νεοαστική τάξη οδεύει προς τον Παράδεισο»

23/7 έως 25/9 2011

΄Ιδρυμα Π & Μ Κυδωνιέως

Χώρα ΄Ανδρου

22820 24598


Δεσποτικό: Μία νησίδα γεμάτη Κούρους

Κούρους που σμιλεύθηκαν στο περίφημο παριανό μάρμαρο φέρνει στο φως στο Δεσποτικό, τη νησίδα κοντά στην Αντίπαρο, ο αρχαιολόγος κ. Γιάννος Κουράγιος, ο οποίος ανασκάπτει από το 2001 ένα μεγάλο ιερό της Αρχαϊκής εποχής αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα.
Ο κορμός ενός Κούρου _από την απαρχή του λαιμού ως τη μέση_ που είχε τοποθετηθεί ανάποδα μέσα στο έδαφος, στο κατώφλι μίας θύρας προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως στήριγμα της και σε άλλο τμήμα της ανασκαφής δύο μεγάλα κομμάτια ποδιού _ κνήμη και φτέρνα _ ενός άλλου αγάλματος, Κούρου επίσης τα οποία σώζονται σε εξαιρετική κατάσταση ήταν το εντυπωσιακό εύρημα της φετινής περιόδου, αν και όχι το μόνο. Το σημαντικό μάλιστα είναι ότι ο κορμός αυτός συνενώνεται με το κάτω μέρος Κούρου, που είχε αποκαλυφθεί εντοιχισμένος στον τοίχο ενός κτιρίου του ιερού το 2005. Ενώ πιθανότατα, όπως λέει ο κ. Κουράγιος στο ίδιο γλυπτό να ανήκει και το κεφάλι Κούρου, που είχε βρεθεί πέρυσι!

Αλλά για να αντιληφθεί κανείς καλύτερα αυτή τη «γλυπτοθήκη» στην οποία τείνει να εξελιχθεί το εξαιρετικής σημασίας ιερό του Δεσποτικού ας σημειωθεί ότι ως σήμερα έχουν έρθει στο φως περί τα 60 τμήματα γλυπτών, μεταξύ των οποίων πέντε κεφαλές Κούρων και μία μικρότερου μεγέθους που ανήκει σε Κόρη, περισσότεροι από δέκα κορμοί διαφόρων διαστάσεων και περί τις 30 βάσεις για αναθήματα (Κούρους ή αναθηματικούς κίονες). Και έπεται η συνέχεια.

Με βελόνι είχε αποκοπεί από το υπόλοιπο άγαλμα ο κορμός που βρέθηκε φέτος, είχε τοποθετηθεί ανάποδα στο χώμα και πάνω του έγιναν δύο μολυδβοχοημένες εντορμίες για να στηριχθεί ο στροφέας της θύρας. Βρέθηκε άλλωστε σφηνωμένος με μαρμάρινους λίθους για την καλύτερη στήριξή της ενώ βελόνι χρησιμοποιήθηκε για την πίσω επιφάνεια ώστε να εφάπτεται στη πλάκα του κατωφλιού, που ήταν από σχιστόλιθο.

Το σημαντικό όμως βρίσκεται αλλού: Παρά την απολέπιση που είχε γίνει στην επιφάνειά του, σώζεται ακόμη το ίχνος του χεριού του λυγισμένο πάνω στο θώρακα. Γιατί όπως λέει ο κ. Κουράγιος: «Αυτός ο τύπος Κούρων απαντάται μόνο στα παριανά εργαστήρια γλυπτικής του τέλους του 6ου π.Χ. αιώνα ενώ γενικότερα το λυγισμένο χέρι στο στήθος είναι όπως όλοι γνωρίζουμε χαρακτηριστικό γνώρισμα των αρχαϊκών Κορών». Να σημειωθεί μάλιστα ότι μόνον άλλα δύο γλυπτά με αυτή την ιδιαιτερότητα υπάρχουν, συγκεκριμένα ο Κούρος που βρίσκεται στην Carlsberg Glyptotek της Κοπεγχάγης και ακόμη ένα ημίεργο άγαλμα, το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο της Πάρου και είχε προέλθει από τα αρχαία λατομεία του νησιού.

Το κτίσμα στο οποίο εντοπίσθηκε ο κορμός είναι μικρό, έχει σχήμα ναού με πρόδομο, σηκό και άδυτο και βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του περιβόλου του ιερού. «Φαίνεται ότι κτίστηκε στην ύστερη Αρχαϊκή περίοδο, μετά τη βίαιη καταστροφή των αρχαϊκών Κούρων», λέει ο κ. Κουράγιος.

Γιατί όμως αυτή η καταστροφή; Όπως εξηγεί ο ίδιος «Πιστεύω ότι μπορεί να συνδέεται με τη διαμάχη μεταξύ Αθήνας και Πάρου, όταν ο Μιλτιάδης εστάλη να τιμωρήσει το νησί γιατί εμήδισε κατά τους Περσικούς Πολέμους. Τότε καταστράφηκαν τα γλυπτά και ξαναχρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό».

Άλλο ενδιαφέρον σημείο της φετινής ανασκαφής ήταν η αποκάλυψη ενός στυλοβάτη για κιονοστοιχία που κατασκευάστηκε γύρω στο 500 π.Χ. με επτά κίονες ύψους 3,80μ. Στο βάθος της θεμελίωσης του στυλοβάτη αποκαλύφθηκαν τα θραύσματα από το αριστερό πόδι αρχαϊκού κούρου φυσικού μεγέθους και εξαιρετικής γλυπτικής τα οποία «συνενώθηκαν» με το θραύσμα από τον μηρό ενός γλυπτού που είχε βρεθεί το 2005. Τέλος, δίπλα τους βρέθηκε και η βάση στην οποία στηριζόταν ένας άλλος μικρότερου μεγέθους Κούρος, πάνω στην οποία σώζονται τρία δάκτυλα του δεξιού ποδιού του.
Ενας τετράγωνος, μαρμάρινος «βόθρος» τελετουργικού χαρακτήρα _εκεί έριχναν τις σπονδές στο θεό _ ο οποίος χρονολογείται στην πρώιμη Αρχαϊκή εποχή βρέθηκε εξάλλου κάτω από το μεταγενέστερο πλακόστρωτο δάπεδο του εστιατορίου του ναού. Εξι διαφορετικές κατασκευαστικές φάσεις εντοπίσθηκαν στη βόρεια πύλη του ιερού που θεωρείται ότι ήταν η αρχική είσοδός του. Και τέλος πληθώρα κεραμικής που χρονολογείται από την Γεωμετρική ως και την Αρχαϊκή εποχή ήρθε επίσης στο φως επιβεβαιώνοντας ότι το ιερό λειτουργούσε ήδη από τα γεωμετρικά χρόνια.

Η αρχαία Πρεπέσινθος, όπως ήταν η ονομασία του Δεσποτικού κατά τις μαρτυρίες του Στράβωνος και του Πλίνιου δεν υπήρξε μια τυχαία περίπτωση στο Αιγαίο. Ενωμένη κατά την αρχαιότητα με ένα άλλο (μικρότερο ακόμη) νησάκι, το Τσιμιντήρι - όπου άλλωστε επεκτείνονται τα αρχαιολογικά ευρήματα - , φιλοξένησε ένα σπουδαίο λατρευτικό ιερό. Η θέση του ήταν στρατηγική, είχε καλά προστατευμένο λιμάνι, οπτική επαφή με τη Σίφνο προς τα δυτικά και με την Αντίπαρο προς τα ανατολικά και ήταν… κατάφυτο.

Θραύσματα αγγείων που βρέθηκαν επάνω στο νησί με τις επιγραφές «ΑΠΟΛΛ», «ΑΡΤΗΜΕ» ή «ΑΡΧΗΜΕ» επιβεβαιώνουν τη λατρεία του Απόλλωνα και της Αρτεμης (άλλωστε ιερά του Απόλλωνα υπήρχαν σε 22 νησιά). Εκεί έφθαναν οι προσκυνητές φέρνοντας μαζί τους αναθήματα: Ειδώλια και αντικείμενα κάθε είδους έχει φέρει στο φως ως σήμερα η ανασκαφή: πόρπες χάλκινες και ελεφαντοστέινες, χάντρες χρυσές, γυάλινες αλλά και απλώς λίθινες, σφραγιδόλιθους από ημιπολύτιμους λίθους, αγαλματίδια από φαγεντιανή, αλάβαστρα και κορινθιακούς αρύβαλλους, ένα αβγό στρουθοκαμήλου, εγχειρίδια, ξίφη, υφαντικά βαρίδια, γεωργικά εργαλεία και πολλά χρηστικά αγγεία. Εντελώς ξεχωριστό εύρημα ωστόσο υπήρξε πριν από μερικά χρόνια το ειδώλιο μιας γυναικείας θεότητας δαιδαλικής τεχνοτροπίας (680-660 π. Χ.) που θεωρείται ότι ήταν το λατρευτικό άγαλμα του ιερού.

Στην ανασκαφή της ΚΑ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων υπό την διεύθυνση του κ. Κουράγιου συμμετείχαν και οι αρχαιολόγοι – μέλη της επιστημονικής ομάδας Κορνηλία Νταιφά, Σπύρος Πετρόπουλος, Θανάσης Γκαρώνης και φοιτητές από το Πανεπιστήμιο της Περούτζια. Παράλληλα, συνεχίστηκε για δεύτερη χρονιά η μελέτη του αρχιτεκτονικού υλικού και των δώδεκα κτιρίων από την αρχιτέκτονα, καθηγήτρια του Πολυτεχνείου του Μονάχου Δρ. Ανε Ονεσοργκ και την Δρ. Κατερίνα Παπαγιάννη. Το Ιδρύμα Ι. Λάτση και το Ιδρυμα Α. Π. Κανελόπουλου ήταν οι χορηγοί της ανασκαφής.

Τμήμα της κιονοστοιχίας του ναού που κατασκευάστηκε γύρω στο 500 π.Χ. Εφερε επτά κίονες ύψους 3,80 μ.

Τοποθετημένο σε ζεμπίλι το πολύτιμο μαρμάρινο εύρημα είναι έτοιμο για το ταξίδι από το νησάκι του Δεσποτικού στο Μουσείο της Πάρου

Ο αρχαιολογικός χώρος του Δεσποτικού κατά τη διάρκεια της ανασκαφής

Ενας Κούρος σε θραύσματα. Το άνω μέρος βρέθηκε φέτος το καλοκαίρι


Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Great Olmeca Treasures on View at the National Museum of Anthropology in Mexico City

A security guard stands near an Olmec head during the preview of "Colossal masterworks of the Olmec world" exhibition at the Anthropology Museum in Mexico City. The exhibition has on display more than a hundred 4000-year-old pieces from the pre-Colombian Olmec civilisation. REUTERS/Carlos Jasso.

MEXICO CITY.- After the success at the Los Angeles County Museum of Art and de Young Museum in San Francisco, in the United States, where nearly 600,000 persons visited it, the exhibition Colossal Masterworks from Olmeca World is now open at the National Museum of Anthropology (MNA), where visitors may admire two original colossal heads that weigh more than 4 tons each.

Organized by the National Institute of Anthropology and History (INAH), the exhibition offers a panorama of Olmeca civilization, starting from invaluable pieces found in different archaeological sites in the Gulf of Mexico area, where the civilization addressed as “mother culture” of Mesoamerica flourished 4,000 years ago.

During a visit with communication media representatives, Miriam Kaiser, INAH Director of Exhibitions, explained that the show is comprised by 116 works, among them the Colossal Heads known as 5 and 9, of 4 and 6 tons of weight respectively, found in San Lorenzo, Veracruz, and part of the Xalapa Museum of Anthropology (MAX) collection.

“None of the 17 colossal heads found until now in the Gulf of Mexico Region is similar to another, they all have different features, and, generally, is how rulers were depicted. But nothing written has been found to allow us to know the name of these rulers. The Olmeca culture still keeps its secrets”, declared Miriam Kaiser.

Archaeologist Erika Gomez, exhibition project coordinator at INAH, commented that the show is divided in 4 parts: The first one is about the splendor of the Olmecas (1800-400 BC); the second part is related to sculptures that represent hierarchy and power; the third one refers to regions influenced by the Olmecas and the last one, to the legacy of this culture.

Among the great format pieces are a group of sculptures called Azuzules, referring the place where they were found in the Mexican state of Veracruz. Four sculptures, among them a jaguar and 2 characters, maybe warriors or priests, named Gemelos I y II (Twins 1 and 2) because they are identical, are exhibited at the National Museum of Anthropology.

As the main part of the exhibition is comprised of monumental sculptures, it was mounted at the lobby of Gulf Coast, Oaxaca and Mexica Halls, with all security measures taken.

Obras Colosales del mundo Olmeca includes ceramic and jade objects as well as a 3,200 year-old wooden bust from El Manati Archaeological Site, mounted with humidity and temperature monitoring devices.

Among them is a pair of jadeite votive axes dated between 900 and 400 BC found in La Venta, Tabasco. One of them represents a corncob and the other a human face between 2 small cobs.

Offering 4 from La Venta, Tabasco dated in the same period, is on display. Consisting of jadeite, serpentine and granite objects, represents a ceremonial scene, with 6 jadeite axes forming a wall with a person at the center. Other 15 persons, 2 of them made of jadeite and the rest, representing bold men, made of serpentine, are also part of the offering.

The Contortionist also outstands. The Las Choapas, Veracruz piece dated between 1200 and 600 BC, represents an acrobat with his feet on his head. The pose, observed in monumental and small sculptures as well, is a symbolic representation for both Mayas and Olmecas, of a ruler personified as the maize deity.

Monument 34, from Texistepec, Veracruz, dated between 1400 and 1000 BC, is another monumental piece at the National Museum of Anthropology; it is almost one meter high and was deposited as an offering during the Prehispanic age.

Other outstanding works are the sculpture The Dancing Jaguar, one meter high, dated between 600 and 300 BC and found in Tuxtla Chico, Chiapas; and Monument 19, from Acayucan, Laguna de los Cerros, Veracruz (1200-1000 BC), which represents a standing beheaded person, maybe made during a change of power.

Olmeca culture greatness can be admired by the Mexican public at the exhibition Colossal Masterworks of Olmeca World which conquered the American public for almost 8 months during the exhibit in San Francisco and Los Angeles.

Curated by the recently departed Virginia Mary Fields, who was a specialist in Ancient American Art at LACMA, this great exhibition is composed by pieces from museums that are part of the INAH network as well as independent museums such as Xalapa Anthropology Museum and Museo Amparo of Puebla.

Obras Colosales del mundo Olmeca at the National Museum of Anthropology (MNA) will be open until late October 2011. The entrance fee is 51 MXP but students and teachers with a valid ID, children under 13, senior citizens over 60 do not pay. On Sunday entrance is free for Mexican residents presenting their ID. The museum is open Tuesday to Sunday from 9:00 to 19:00 hours.

Olmec figures are seen during the preview of "Colossal masterworks of the Olmec world" exhibition at the Anthropology Museum in Mexico City. The exhibition has on display more than a hundred 4000-year-old pieces from the pre-Colombian Olmec civilisation. REUTERS/Carlos Jasso.


Νεκρή η Amy Winehouse


- Σύμφωνα με βρετανικά μέσα ενημέρωσης η 27χρονη τραγουδίστρια βρέθηκε τα ξημερώματα στο διαμέρισμά της στο Λονδίνο
- Ο θάνατός της οφείλεται σε υπερβολική δόση ναρκωτικών, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες
- Ηταν η πιο βραβευμένη βρετανίδα τραγουδίστρια
- Πρόσφατα ακύρωσε όλη της την περιοδεία - Θα ερχόταν και στην Ελλάδα

Νεκρή στο διαμέρισμά της στο βόρειο Λονδίνο βρέθηκε τα ξημερώατα τη 27χρονη τραγουδίστρια Amy Winehouse, σύμφωνα με τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο θάνατός της οφείλεται σε υπερβολική δόση ναρκωτικών.

Η τραγουδίστρια αντιμετώπιζε προβλήματα με το αλκοόλ αλλά και απαγορευμένες ουσίες και είχε βγει από κλινική αποτοξίνωσης τον περασμένο Μάιο. Μάλιστα τον περασμένο μήνα ήταν να δώσει συναυλία στην Αθήνα αλλά ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή, αφού το προηγούμενο βράδυ σε άλλη συναυλία στο Βελιγράδι δεν είχε καταφέρει να πει ούτε ένα τραγούδι προκαλώντας την οργή του κόσμου.

Η Εϊμι Τζέϊντ Γουαινχάουζ γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1983. Ξεχωριστή φωνή, λατρεύτηκε από την πρώτη στιγμή σε όλο τον κόσμο.

Εδωσε άλλον αέρα στην μουσική R&B, την soul και την jazz.

Το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2003 με τον τίτλο Frank και αμέσως κέρδισε υποψηφιότητες για βραβεία.
'Ομως η διαφορά έγινε με το άλμπουμ Back to Black με το οποίο κέρδισε 5 βραβεία Grammy.
Αυτός ο αριθμός βραβείων έκανε την Γουάϊνχαουζ να γίνει η πρώτη βρετανίδα τραγουδιστρια που κερδίζει 5 Grammy.

Τα βραβεία δεν είχαν τελειωμό για την Γουάϊνχαουζ και το άλμπουμ της έγινε το 3ο άλμπουμ σε πωλήσεις στην δεκαετία του 2.000.

Θεωρείται "υπέυθυνη" για την αναγέννηση της βρετανικής μουσικής αλλά και για το γεγονός οτι έφερε ξανά στο προσκήνιο τις σολο ερμηνείες από γυναίκες μουσικούς.

Ηταν η μούσα του Karl Lagerfeld, όμως τα προβλήματά της με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά την έκαναν συχνά πρωτοσέλιδο στα ταμπλόϊντ με την ακραία συμπεριφορά της. Δυστυχώς, οι εθισμοί της δεν της επέτρεψαν να ξαναμπεί στο στούντιο και να χαρίσει άλλο ένα μουσικό διαμάντι στα εκατομμύρια των θαυμαστών της.

Μεγαλύτερες επιτυχίες της το Rehab, Back to Black, I'm no good


Ομογενής από τις ΗΠΑ στέλνει στο «σκαμνί» την Τουρκία

Τη βεβαιότητα ότι το σύμβολο της Ορθοδοξίας θα αποκτήσει και πάλι την αρχική του υπόσταση εξέφρασε ο πρόεδρος της «Παγκόσμιας Ενορίας της Αγίας Σοφίας», Κρις Σπύρου, ο οποίος έχει δημιουργήσει από κοινού με Έλληνες μετανάστες των ΗΠΑ το συγκεκριμένο κίνημα από το 2005, με σκοπό την επαναλειτουργία του ναού.

Ο ίδιος, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε χτες στην Αθήνα, δήλωσε σίγουρος ότι η Αγία Σοφία θα λειτουργήσει και πάλι, ανακοινώνοντας παράλληλα ότι η Τουρκία θα λογοδοτήσει στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για τις βεβηλώσεις που έχει υποστεί ο ιερός ναός.

Όπως ανακοίνωσε, η επίσημη προσφυγή 350 σελίδων έχει ήδη κατατεθεί στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο και αν γίνει αποδεκτή, θα υπάρξει άμεση συνέχεια του θέματος.

«Σε όλους κατέθεσα το ιστορικό του ιερού ναού, τις τουρκικές βεβηλώσεις και τους τουρκικούς βανδαλισμούς που επέφεραν τη σημερινή κατάντια της Αγίας Σοφίας», υπογράμμισε ο κ. Σπύρου, επισημαίνοντας πως για το θέμα έχει απευθυνθεί εγγράφως στην τουρκική κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό Ερντογάν, αλλά και σε βουλευτές του αμερικανικού Κογκρέσου αλλά και σε μέλη της Γερουσίας.

Στόχος του Κινήματος είναι η Αγία Σοφία να αποκατασταθεί ως Ιερός Ναός της Ορθοδοξίας και να πάρει τη θέση που της αξίζει δίπλα στους σημαντικούς ιερούς τόπους άλλων θρησκειών.

Τι ήταν το σχέδιο Μάρσαλ

Ονομάστηκε από εγχώρια και διεθνή Μέσα «νέο σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα». Οι πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ελληνικό χρέος παραπέμπουν στη χρηματοδοτική ανάσα που είχε λάβει η Ελλάδα και η Ευρώπη από τις ΗΠΑ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μια ενίσχυση που από κάποιους θεωρήθηκε σωτηρία και από άλλους μέσο ελέγχου της πολιτικής του ελληνικού κράτους από τις ΗΠΑ - μια μορφή οικονομικής διπλωματίας και προάσπισης των αμερικανικών γεωπολιτικών συμφερόντων.

Στα ερείπια του πολέμου, σε μια Δυτική Ευρώπη που βρισκόταν αντιμέτωπη με τη φτώχεια και την ανεργία, οι Ηνωμένες Πολιτείες φοβούνταν ότι ο κομμουνισμός θα κέρδιζε ψηφοφόρους και τα ευρωπαϊκά κράτη θα περιέρχονταν στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ενωσης.

«[…]το κύριο χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Σοβιετική Ένωση θα πρέπει να είναι μία υπομονετική αλλά σταθερή και άγρυπνη ανάσχεση (containment) των επεκτατικών τάσεων της […]».-George Kennan, Αμερικανός διπλωμάτης

Με τα λόγια αυτά δόθηκε το στίγμα της αμερικανικής πολιτικής που ακολουθήθηκε τα επόμενα χρόνια1. Στις 12 Μαρτίου του 1947 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν, αγορεύοντας στο Κογκρέσο, δεσμεύθηκε ότι η χώρα του θα παρείχε γενναία οικονομική ενίσχυση στα κράτη που θα επιθυμούσαν και θα «[…]αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις[…]».

Οι θέσεις, αυτές, της αμερικανικής εξουσίας εκδηλώθηκαν στην Ευρώπη δια μέσου του Σχεδίου Μάρσαλ. Επρόκειτο για οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε σε χώρες της Ευρώπης. Αποσκοπούσε αφενός στην τόνωση των οικονομιών τους, (που με σημαντικά δάνεια χρηματοδότησαν έτσι τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο αγορές τους) και αφετέρου, εξυπηρετούσε άμεσα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, που επιθυμούσε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να περιέλθουν οι χώρες αυτές, εξαιτίας ανέχειας, στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Η χορηγία της βοήθειας αυτής δεν έγινε με διμερείς διαδικασίες αλλά, με όρους που τέθηκαν από την Ουάσιγκτον. Αυτοί περιλάμβαναν την καταστολή των κομουνιστικών απειλών και την έμμεση περιστολή της ανεξαρτησίας των δικαιούχων κρατών, μιας και με όπλο το μπλοκάρισμα των πιστώσεων η αμερικανική ηγεσία μπορούσε να πιέσει τις κυβερνήσεις σε περίπτωση που αρνούνταν να ανταποκριθούν στις επιθυμίες της. Τον Ιούλιο του 1947 ιδρύθηκε η «Επιτροπή για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Συνεργασία» (OEEC), που αποσκοπούσε στη διαχείριση του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ το 1949 ακολούθησε η ίδρυση από τους Σοβιετικούς του «Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (COMECON).

Πρώτοι παραλήπτες της βοήθειας που παρείχε το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν οι χώρες που κατά τη γνώμη της Αμερικανικής ηγεσίας κινδύνευαν άμεσα από την εξάπλωση του κομμουνισμού δηλαδή, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ήδη την ίδια περίοδο, δηλαδή αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, στην Ελλάδα, κομμουνιστές αντάρτες είχαν έρθει σε ένοπλη αντιπαράθεση ενάντια στην φιλομοναρχική κυβέρνηση η οποία υποστηριζόταν από τους Βρετανούς που διατηρούσαν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στην χώρα. Στις 21 Φεβρουαρίου του 1947, όμως, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διέκοπτε κάθε βοήθεια στην Ελλάδα, αδυνατώντας να επωμιστεί το βάρος4. Η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα, θεωρώντας ότι αν η Ελλάδα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών, τότε όλη η Μέση Ανατολή και ένα μέρος της Βόρειας Αφρικής θα υπαγόταν στον έλεγχο της Μόσχας. Oι Αμερικανοί αντικατέστησαν τους Βρετανούς και η παρέμβαση τους αυτή κατέληξε στην επικράτηση της μοναρχικής κυβέρνησης τον Αύγουστο του 19495.

Με τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο έχουμε την απαρχή ενός αμερικανικού παρεμβατισμού που με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο «πρόσφερε» την πλήρη συμπαράσταση, οικονομική και στρατιωτική σε οποιαδήποτε χώρα κινδύνευε να συμπεριληφθεί στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης6. Ο παρεμβατισμός αυτός καθόρισε, την αμερικανική εξωτερική πολιτική για τα επόμενα είκοσι χρόνια, ενώ παράλληλα αποτέλεσε και τον ακρογωνιαίο λίθο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization ή NATO) που ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου του 1949.

Ο όρος "Σχέδιο Μάρσαλ" εδραιώθηκε ως μεταφορική έννοια, οποιουδήποτε μεγάλης κλίμακας κρατικού προγράμματος, που έχει ως στόχο να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Χρησιμοποιείται κυρίως από τους Αμερικανούς φιλελεύθερους όταν ζητούν ομοσπονδιακή οικονομική κάλυψη για να διορθωθεί κάποια "αποτυχία" στον ιδιωτικό τομέα.

Η Ελλάδα εγκαινίαζε την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου με τον Εμφύλιο και στην κατεχόμενη μεταπολεμική Γερμανία η βιομηχανική παραγωγή είχε πέσει στο ένα τρίτο σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Ο αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν με τον υπουργό Εξωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ αποφασίζουν το 1947 να χρηματοδοτήσουν οι ΗΠΑ την ανάκαμψη της Ευρώπης. Με το σχέδιο Μάρσαλ (επισήμως γνωστό ως Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Ανάκαμψης) δόθηκαν από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη πάνω από 13 δισ. δολάρια την εποχή εκείνη. Διαγράφηκε το προπολεμικό γαλλικό χρέος και λίγα χρόνια αργότερα μέρος και του γερμανικού. Οπως έχει γράψει ο Μαρκ Μαζάουερ, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, «ο Μάρσαλ είχε συνειδητοποιήσει ότι τα πραγματικά οφέλη της αποφασιστικής παρέμβασής του δεν ήταν ποσοτικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Μονάχα η αυτοπεποίθηση που παρείχε μια ισχυρή κυβερνητική ηγεσία θα ήταν σε θέση να καθησυχάσει τις αγορές».

Συνολικά 16 κράτη (Ισλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Βρετανία, Δανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Δυτική Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία) συμμετείχαν στο σχέδιο Μάρσαλ. Όπως δημοσιεύουν «Τα Νέα», την περίοδο 1948-1949 το πρώτο πακέτο ελληνικής ενίσχυσης φτάνει τα 175 εκατ. δολάρια. Συνολικά από το 1948 μέχρι και το 1951 η χώρα μας παίρνει 366 εκατ. δολάρια. Μεγαλύτερη ενίσχυση δόθηκε στις μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις της εποχής. Το ποσό που έλαβε η Γαλλία στη διάρκεια της τετραετίας ξεπέρασε τα δύο δισ. δολάρια, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο πήρε πάνω από 3 δισ.

Οι όροι της βοήθειας τέθηκαν από την Ουάσιγκτον. Στην Ελλάδα τη διαχείριση της οικονομικής ενίσχυσης ανέλαβε η Αμερικανική Οικονομική Αποστολή (AMAG) που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1947. Ο αρχηγός της αποστολής, Πολ Πόρτερ σε έκθεσή του είχε αναφερθεί στο πρόβλημα της ελληνικής γραφειοκρατίας και στα φαινόμενα διαφθοράς που είχαν διαβρώσει την πολιτική και επιχειρηματική ζωή του τόπου. Η AMAG υπέδειξε στην ελληνική κυβέρνηση τη λήψη σκληρών μέτρων. Επέτρεψε εισαγωγές βασικών αγαθών πρώτης ανάγκης και προώθησε την έκτακτη φορολόγηση εμπορικών και βιομηχανικών τάξεων. Τα έργα ανασυγκρότησης που άρχισαν μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου περιελάμβαναν αποκατάσταση των δρόμων, του σιδηροδρομικού δικτύου, των λιμανιών και της διώρυγας της Κορίνθου. Το δεύτερο κύμα επενδύσεων στόχευσε στην αναζωογόνηση της γεωργίας. Στα κράτη της Δυτικής Ευρώπης με το σχέδιο Μάρσαλ το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε από 15% μέχρι και 25% την περίοδο της τετραετίας, ενώ η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε κατά 40% σε σύγκριση με την προπολεμική περίοδο.

Η οικονομική βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ διαιρέθηκε ανάμεσα στις συμμετέχουσες χώρες, βασισμένη στο "κατά κεφαλήν" εισόδημα. Περισσότερη ενίσχυση δόθηκε στις μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις, καθώς επικρατούσε η άποψη ότι η αποκατάστασή τους ήταν στοιχειώδης για την γενική αναβίωση της Ευρώπης. Ακόμη, περισσότερη "κατά κεφαλήν" βοήθεια δόθηκε στους Συμμάχους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ λιγότερη δόθηκε σε αυτούς που αποτελούσαν τις Δυνάμεις του Άξονα, ή σε αυτούς που απλώς παρέμειναν ουδέτεροι. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την ενίσχυση του σχεδίου Μάρσαλ ανά χώρα και έτος (σε εκατομμύρια δολλάρια) από Το Σχέδιο Μάρσαλ Πενήντα Χρόνια Μετά. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ομοφωνία όσον αφορά τα ακριβή ποσά, καθώς διάφοροι στοχαστές διαφωνούν στο ποια ακριβώς στοιχεία της Αμερικανικής βοήθειας εκείνη την περίοδο, ήταν μέρος του σχεδίου Μάρσαλ.

Οι πρώτοι ιστορικοί του σχεδίου Μάρσαλ το είδαν ως μία ολοκληρωτική επιτυχία της γενναιοδωρίας των Αμερικανών. Η κριτική όμως του σχεδίου Μάρσαλ, έγινε δημοφιλής σε ιστορικούς της ρεβιζιονιστικής σχολής, όπως ο Walter LaFeber, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Υποστήριζαν πώς το σχέδιο ήταν δείγμα του Αμερικανικού οικονομικού ιμπεριαλισμού και πώς αποτελούσε απόπειρα απόκτησης του ελέγχου της Δυτικής Ευρώπης, όπως ακριβώς οι Σοβιετικοί ήλεγχαν την Ανατολική. Όντας κάθε άλλο από γενναιόδωρο, οι κριτικοί του σχεδίου Μάρσαλ, υποστήριξαν πώς ήταν αποτέλεσμα των γεωπολιτικών στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο οικονομολόγος Tyler Cowen, παρατήρισε πώς τα κράτη που έλαβαν την μεγαλύτερη "κατά κεφαλήν" ενίσχυση (Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία, Ελλάδα) είδαν τη μικρότερη ανάπτυξη ανάμεσα στα έτη 1947 και 1955, ενώ τα κράτη που έλαβαν την μικρότερη ενίσχυση (Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία) αναπτύχθηκαν περισσότερο από τα υπόλοιπα. Πρέπει όμως να τονισθεί πως τα τελευταία ήταν και τα πιο κατεστραμμένα, άρα είχαν και τις μεγαλύτερες προοπτικές αποκατάστασης.

To 1942 η Επιτροπή Οικονομικής Ανάπτυξης ανέδειξε ένα επιστημονικό επιτελείο για το ομόλογο τμήμα του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. Οι ιδρυτές ήταν διευθυντές των βιομηχανιών ατσαλιού και ηλεκτρισμού όπως και των αυτοκινητοβιομηχανιών της Αμερικής, οι οποίοι όφειλαν το κέρδος τους στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αντιμετωπίζοντας μια περίοδο ειρήνης, φοβήθηκαν πως θα ήταν υποχρεωμένοι να ανταγωνιστούν εταιρίες σε επίπεδο μιας ελεύθερης αγοράς. Τα οικονομικά συμφέροντα των εταιριών, συνέπεσαν με τα πολιτικά συμφέροντα του προέδρου Τρούμαν (τα οποία, ακόμα λαμβάνουν κριτικές ως τα υπαίτια ενός "μεγάλου κράτους") και έτσι δημιουργήθηκε μια συμμαχία μεταξύ κράτους και εταιριών.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

The Best Photos of the Day

SEOUL.- A photograph by Patrick Farrell, a photographer at the Miami Herald, which received the silver prize in the category Ensure Environmental Sustainability. The photo depicts the tragedy in Haiti after a devastating earthquake hit the country in January 2010, killing more than 300,000 people. Yonhap hosted the awards in support of UN Millennium Development Goals. PATRICK FARRELL/MIAMI HERALD.

BREGENZ.- The scenery for the opera Andre Chenier by Italian musician Umberto Giordano is seen on a giant floating stage at Lake Constance during a photo rehearsal in Bregenz July 15, 2011. The opera, directed by British director Keith Warner, will have its premiere on July 20 at the annual Bregenz festival. Picutre taken July 15, 2011. REUTERS/Dominic Ebenbichler.

CHACHAPOYAS.- Mummies from the Chachapoyas culture from about 800 AD are displayed at the Museum of Leymebamba, in the Andean region of Chachapoyas, July 16, 2011. The Museo Leymebamba displays more than 200 mummies from the Chachapoyas culture and their burial offerings recovered in 1997 from the Laguna de los Condores. The mummies have been wrapped in layers of cloth, creating a microclimate that promotes conservation, according to the Museum. The skin of the mummies has also been treated and appears leathery with preserved facial features. Picture taken July 16, 2011. REUTERS/Mariana Bazo.

Jul 20, 1969:Armstrong walks on moon


At 10:56 p.m. EDT, American astronaut Neil Armstrong, 240,000 miles from Earth, speaks these words to more than a billion people listening at home: "That's one small step for man, one giant leap for mankind." Stepping off the lunar landing module Eagle, Armstrong became the first human to walk on the surface of the moon.

The American effort to send astronauts to the moon has its origins in a famous appeal President John F. Kennedy made to a special joint session of Congress on May 25, 1961: "I believe this nation should commit itself to achieving the goal, before this decade is out, of landing a man on the moon and returning him safely to Earth." At the time, the United States was still trailing the Soviet Union in space developments, and Cold War-era America welcomed Kennedy's bold proposal.

In 1966, after five years of work by an international team of scientists and engineers, the National Aeronautics and Space Administration (NASA) conducted the first unmanned Apollo mission, testing the structural integrity of the proposed launch vehicle and spacecraft combination. Then, on January 27, 1967, tragedy struck at Kennedy Space Center in Cape Canaveral, Florida, when a fire broke out during a manned launch-pad test of the Apollo spacecraft and Saturn rocket. Three astronauts were killed in the fire.

Despite the setback, NASA and its thousands of employees forged ahead, and in October 1968, Apollo 7, the first manned Apollo mission, orbited Earth and successfully tested many of the sophisticated systems needed to conduct a moon journey and landing. In December of the same year, Apollo 8 took three astronauts to the dark side of the moon and back, and in March 1969 Apollo 9 tested the lunar module for the first time while in Earth orbit. Then in May, the three astronauts of Apollo 10 took the first complete Apollo spacecraft around the moon in a dry run for the scheduled July landing mission.

At 9:32 a.m. on July 16, with the world watching, Apollo 11 took off from Kennedy Space Center with astronauts Neil Armstrong, Edwin Aldrin Jr., and Michael Collins aboard. Armstrong, a 38-year-old civilian research pilot, was the commander of the mission. After traveling 240,000 miles in 76 hours, Apollo 11 entered into a lunar orbit on July 19. The next day, at 1:46 p.m., the lunar module Eagle, manned by Armstrong and Aldrin, separated from the command module, where Collins remained. Two hours later, the Eagle began its descent to the lunar surface, and at 4:18 p.m. the craft touched down on the southwestern edge of the Sea of Tranquility. Armstrong immediately radioed to Mission Control in Houston, Texas, a famous message: "The Eagle has landed."

At 10:39 p.m., five hours ahead of the original schedule, Armstrong opened the hatch of the lunar module. As he made his way down the lunar module's ladder, a television camera attached to the craft recorded his progress and beamed the signal back to Earth, where hundreds of millions watched in great anticipation. At 10:56 p.m., Armstrong spoke his famous quote, which he later contended was slightly garbled by his microphone and meant to be "that's one small step for a man, one giant leap for mankind." He then planted his left foot on the gray, powdery surface, took a cautious step forward, and humanity had walked on the moon.

"Buzz" Aldrin joined him on the moon's surface at 11:11 p.m., and together they took photographs of the terrain, planted a U.S. flag, ran a few simple scientific tests, and spoke with President Richard M. Nixon via Houston. By 1:11 a.m. on July 21, both astronauts were back in the lunar module and the hatch was closed. The two men slept that night on the surface of the moon, and at 1:54 p.m. the Eagle began its ascent back to the command module. Among the items left on the surface of the moon was a plaque that read: "Here men from the planet Earth first set foot on the moon--July 1969 A.D--We came in peace for all mankind."

At 5:35 p.m., Armstrong and Aldrin successfully docked and rejoined Collins, and at 12:56 a.m. on July 22 Apollo 11 began its journey home, safely splashing down in the Pacific Ocean at 12:51 p.m. on July 24.

There would be five more successful lunar landing missions, and one unplanned lunar swing-by, Apollo 13. The last men to walk on the moon, astronauts Eugene Cernan and Harrison Schmitt of the Apollo 17 mission, left the lunar surface on December 14, 1972. The Apollo program was a costly and labor intensive endeavor, involving an estimated 400,000 engineers, technicians, and scientists, and costing $24 billion (close to $100 billion in today's dollars). The expense was justified by Kennedy's 1961 mandate to beat the Soviets to the moon, and after the feat was accomplished ongoing missions lost their viability.

Introducing Your Inner Neanderthal

Reconstruction of a Neanderthal child. Scientists think some Neanderthals had red hair, pale skin and freckles. (Credit: Anthropological Institute, University of Zürich).

Neanderthals may have died out some 30,000 years ago, but their legacy lives on in the genetic codes of people with European and Asian roots, according to research published in the July issue of Molecular Biology and Evolution. The study provides additional support for the theory that Neanderthals coexisted and interbred with modern humans—their close evolutionary cousins—before mysteriously disappearing from the fossil record. Last year, scientists reported that Neanderthal gene fragments make up 1 to 4 percent of the DNA in people outside Africa, meaning that most individuals alive today are part Neanderthal. For those who still think of Neanderthals as grunting, dimwitted cave dwellers, respect for humans' newfound ancestors may not come easy. In recent years, however, research has rewritten Neanderthal history, suggesting that these stocky hunters were more sophisticated than previously thought—and possibly just as clever as modern humans. Explore these findings and other Neanderthal facts below.
The Neanderthal specimen that put the genus on the map was misidentified first as bear bones and later as the remains of a modern human with debilitating health problems. In 1856, workers digging for limestone in Germany’s Neander Valley unearthed a partial skeleton with a flat skull, heavy eyebrow ridges, a receding forehead and slightly curved femurs. The prominent anatomist Rudolf Virchow proposed that the bones belonged to a soldier who suffered from severe rickets as a child, received severe blows to the head later in life and died while fleeing Napoleon’s army in 1814. The protruding brow, Virchow suggested, resulted from decades of pain-induced grimaces. Three years after the discovery, Charles Darwin published “On the Origin of Species,” and the scientific community began to suspect that Neanderthal could represent a “missing link” between apes and humans.

Though once depicted in popular culture as naked and hairy, Neanderthals wore clothes and may have been no more hirsute than people today. After their ancestors migrated out of Africa an estimated 800,000 years ago, Neanderthals evolved both culturally and physically to withstand the chillier climates of Europe, the Middle East and Central Asia. Experts believe they made loose-fitting garments out of animal hides, slept under mammoth skins and may even have been the first hominins to craft shoes. And computer models have shown that hairiness could have been detrimental to Neanderthals’ survival, causing excess sweat to freeze on their bodies.

At birth, Neanderthals had brains similar in size to modern human infants, but by adulthood their cranial capacity was larger. Does this mean they were just as intelligent—or perhaps even more so? Archaeological evidence implies that Neanderthal tools were on par with those made by Cro-Magnons living at the same time. Neanderthals were likely rather innovative as well, fashioning musical instruments out of animal bones and experimenting with primitive herbal remedies.

Shorter but brawnier than modern humans, Neanderthals were skilled hunters, and some experts think women and children got in on the action alongside men. Wielding stone-tipped spears and working in groups, they likely used sophisticated stalking tactics, including herding giant animals such as bison and wooly mammoths into ravines in order to ambush them. But recent studies have shown that the Neanderthal diet, traditionally thought to have consisted nearly exclusively of large game, may also have included seafood, marine mammals and cooked vegetables.
Neanderthals buried their dead and may have believed in an afterlife. Some of their graves are marked with headstones, and bodies were often interred with flowers, plants, bones and tools. The inclusion of such items often reflects a conviction that the deceased will have need of them after death, according to anthropologists.

Originally considered incapable of talking, Neanderthals had all the equipment necessary for speech and almost certainly had a language. In the mid-1980s, archaeologists uncovered a Neanderthal skeleton with a hyoid—a horseshoe-shaped bone that holds part of the voice box in place—identical to that of modern humans; this means they could probably produce a wide range of vocal sounds. More recently, DNA analysis revealed that Neanderthals possessed the same variation of the FOXP2 gene, which is associated with language, as people living today. Some scientists believe that Neanderthals’ distinct larynx shape may have limited their ability to pronounce vowels and caused them to speak in high-pitched tones—not in the deep grunts of cartoon cavemen.

Some Neanderthals likely ate each other—but so did some anatomically modern humans living at the same time. Archaeologists have excavated multiple sites littered with Neanderthal bones bearing telltale signs of butchery by their own kind. It remains unclear whether Neanderthals practiced cannibalism for ritual purposes or because desperate times left them with no other choice.

Body paint may have been a Neanderthal trend. In January 2010, scientists announced the discovery of shells containing colorful pigments at two sites in Spain. Dated to 50,000 years ago—10 millennia before Cro-Magnons are believed to have reached Europe—these natural paint containers suggest that Neanderthals wore makeup for symbolic or cosmetic reasons. This type of behavior had previously been considered unique to modern humans.

We may never know what happened to the Neanderthals. One theory, supported by recent DNA studies, holds that they were absorbed into the Cro-Magnon population through interbreeding. Some experts have proposed that modern humans brought about their demise more directly, either by winning a competition for resources, introducing diseases against which Neanderthals had no immunity or violently eliminating their cousins. Another hypothesis blames cold, arid conditions during the last Ice Age, which may have killed off Neanderthals’ prey and sapped their fresh water supplies.


Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Ξέρετε ότι: Πρώτοι οι Βίκινγκς αποίκισαν την Αμερική


Η πρώτη ευρωπαϊκή προσπάθεια να αποικιστεί η Αμερική, σχεδόν 500 χρόνια πριν από τον Κολόμβο, πραγματοποιείται από τη μετάβαση των Βίκινγκς στον βόρειο Ατλαντικό, στη Βίνλαντ. Η ακτή του βορειοανατολικού τμήματος της Βόρειας Αμερικής βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Νορβηγία , στην άλλη άκρη του Βόρειου Ατλαντικού , πολύ πέρα από τις ναυσιοπλοκϊές δυνατότητες των Βίκινγκς.

Όλα τα πλοία των Βίκινγκς με προορισμό την Βόρεια Αμερική ξεκίνησαν από την αποικία τους την Γροιλανδία.
Τα ταξίδια προς τη Βίνλαντ οργανώθηκαν στη Γροιλανδία από τους γιούς του Έρικ του Ερυθρού, του ανθρώπου που είχε ιδρύσει την αποικία στη Γροιλανδία το 984. Το κίνητρο τους ήταν να κάνουν αναγνώριση της χώρας, ώστε να δουν τι προϊόντα πρόσφερε και να σταθμίσουν την καταλληλότητα της για εγκατάσταση. Οι πρώτοι ταξιδιώτες, πήραν μαζί τους ζώα ώστε να έχουν την επιλογή της μόνιμης εγκατάστασης, εφ όσον η χώρα ήταν καλή. Μετά από δέκα χρόνια αποικισμού εγκατέλειψαν τη Βίνλαντ, λόγω του μεγάλου πληθυσμού των εχθρικών Ινδιάνων, των περιοχών αυτών, με τους οποίους οι Βίκινγκς δεν μπόρεσαν να συνάψουν καλές σχέσεις.
Η αποικία στη Βίνλαντ απέτυχε, διότι η αποικία της Γροιλανδίας, ήταν πολύ μικρή και φτωχή, βρίσκονταν πολύ μακριά και από Ευρώπη και από τη Βίνλαντ, διέθετε πολύ λίγα ποντοπόρα πλοία και δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει μεγάλους στόλους για εξερευνήσεις, πέρα που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις ορδές των Ινδιάνων της Νέας Σκωτίας και του Κόλπου του Αγ.Λαυρεντίου (το 1000 μ.Χ., η αποικία της Γροιλανδίας αριθμούσε 500 ανθρώπους).

Αργότερα όταν οι Βίκνγκς είχαν εγκαταλείψει την ελπίδα εγκατάστασης συνέχισαν να επισκέπτονται την ακτή της Βόρειας Αμερικής επί 300 χρόνια και πλέον για την ξυλεία της και τον σίδηρο.

Πληροφορίες από Diamond J.,Κατάρευση Πώς οι Κοινωνίες Επιλέγουν να Αποτύχουν ή να Επιτύχουν, εκδ. Κάτοπτρο, Αθήνα 2006.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Η Συλβί Γκιλλέμ στη σκηνή του Ηρωδείου στις 19 και 20 Ιουλίου


Η Συλβί Γκιλλέμ, αγαπημένη του ελληνικού κοινού, θα χορέψει στις 19 και 20 Ιουλίου στο Ηρώδειο έργα που έγραψαν ειδικά για εκείνη ο Ουίλιαμ Φόρσαϊθ και ο Ματς Εκ.

Η παράσταση «6000 μίλια μακριά» θα συμπληρωθεί με το ντουέτο του Γίρζι Κίλιαν 27’52”, που ερμηνεύουν οι χορευτές Ορελί Κάιλα και Κέντα Κοτζίρι.

Η Συλβί Γκιλλέμ γεννήθηκε στο Παρίσι. Η μητέρα της ήταν γυμνάστρια και θα ακολουθούσε και η ίδια την ίδια πορεία, εάν στα 11 της χρόνια δεν μαγευόταν από το μπαλέτο.

Ξεκίνησε τις σπουδές της στην Όπερα του Παρισιού στα 16 της χρόνια, ανεβαίνοντας ταχύτατα στην ιεραρχία αποσπώντας διακρίσεις στους ετήσιους διαγωνισμούς.

Το 1984 σε ηλικία 19 ετών, ο Νουρέγιεφ την αναγόρευσε «etoile», χορεύτρια σταρ, και μάλιστα ανέβηκε στη σκηνή στο τέλος της παρθενικής της εμφάνισης στη Λίμνη των Κύκνων για να το αναγγείλει ο ίδιος δημόσια.

Τα χρόνια που ακολούθησαν πολλοί προσκεκλημένοι χορογράφοι την επέλεξαν για τις δημιουργίες τους.

Το δρόμο άνοιξε ο Ουίλλιαμ Φόρσαϊθ με το France Danse και, λίγο αργότερα, της έδωσε τον βασικό ρόλο στο έργο In the middle, somewhat elevated. Πρωταγωνίστησε στη συνέχεια στις χορογραφίες του Μωρίς Μπεζάρ, Mouvements Rythmes Etudes και Arepo, στο GV10 της Καρόλ Αρμιτάζ, ενώ ο Τζον Νοιμάϊγιερ της προσέφερε ένα λαμπρό σόλο στο Magnificat.

Σημαντική εμπειρία γι' αυτή στάθηκε το μινιμαλιστικό Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού του Ρόμπερτ Γουίλσον. Ο Μπεζάρ δημιούργησε, ειδικά για τη Γκιλέμ, τρία ακόμη μπαλέτα (ανάμεσα στα οποία και η Αυτοκράτειρα Σίσσυ) και της έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα διάσημα έργα του Μπολερό και Ιεροτελεστία της Άνοιξης.

Ο Ματς Εκ δημιούργησε γι' αυτήν δυο ταινίες χορού με ειδικά εφέ, το Wet Woman και το Smoke. Σε συνεργασία με την σκηνοθέτιδα Francoise Va Han γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ με αποσπάσματα από ερμηνείες της και αυτοσχεδιασμούς, καθώς και ένα σόλο, το Blue Yellow, παραγγελία στον ανεξάρτητο Βρετανό χορογράφο Tζόναθαν Μπάροουζ.

Το ενδιαφέρον της Γκιλλέμ για τον σύγχρονο χορό την οδήγησε να πειραματιστεί, ανεβάζοντας δύο σόλο της Γερμανίδας πρωτοπόρου του εκφραστικού χορού Μαίρη Βίγκμαν - Summer Dance και Witch's Dance, τα οποία παρουσίασε σε πειραματικό πρόγραμμα στη Χάγη το 1998.

Το Δεκέμβριο του 2003, με δική της πρωτοβουλία ξεκίνησε μια συνεργασία με τους χορευτές Μάικλ Ναν και Ουίλιαμ Τρέβιτ, καθώς και με το χορογράφο Ράσελ Μάλιφαντ στο Μπρόκεν Φολ, που έκανε πρεμιέρα στο Κόβεν Γκάρντεν σε παράσταση του Βασιλικού Μπαλέτου.

Ακολούθησαν κι άλλες συνεργασίες με τους παραπάνω και ειδικά με τον Μάλιφαντ, ένα πλήρες πρόγραμμα με χορογραφίες δικές του μεταξύ των οποίων και ένα σόλο για τη Γκιλέμ, που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.

Η Γαλλίδα σταρ έχει βραβευτεί μεταξύ άλλων με το μετάλλιο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, Αξιωματούχος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής, Αξιωματούχος των Τεχνών και των Γραμμάτων στη Γαλλία και επίτιμη CBE στη Βρετανία.

Με τις παραστάσεις της Συλβί Γκιλλέμ πέφτει η αυλαία των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μνημόνιο κατά της αρχαιοκαπηλίας


Να κι ένα Μνημόνιο που μας προστατεύει. Από χθες το απόγευμα, η Ελλάδα απέκτησε έναν ισχυρό σύμμαχο στη μάχη ενάντια στην παράνομη εξαγωγή των αρχαιοτήτων της.

Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, υπογράφει στην αίθουσα του Παρθενώνα με τον Ελληνα ομόλογό της Σταύρο Λαμπρινίδη

Σχεδόν επί 10 χρόνια ανώτερα και ανώτατα στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού προσπαθούσαν επίπονα να πείσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να υπογράψουν το Μνημόνιο Συνεργασίας για την επιβολή περιορισμών εισαγωγής στο έδαφός τους πολιτιστικών αγαθών ελληνικής προέλευσης.

Χθες το απόγευμα, στην αίθουσα του Παρθενώνα στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, συνυπέγραψε με τον Ελληνα ομόλογό της, Σταύρο Λαμπρινίδη, το κείμενο, προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα. Είναι το εκτενέστερο Μνημόνιο Συνεργασίας που έχουν υπογράψει με άλλη χώρα οι ΗΠΑ και αφορά έργα τέχνης που χρονολογούνται από την Ανώτερη Παλαιολιθική Εποχή (20000 π.Χ. περίπου) έως το τέλος της Βυζαντινής Περιόδου (15ος αι. μ. Χ.).

Νόμιμα πιστοποιητικά

Τι σημαίνει όμως αυτή η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών; Δεν θα μπορούν να εισαχθούν στην Αμερική αντικείμενα αυτών των χιλιετιών που ανασκάφηκαν ή παρήχθησαν στον ελλαδικό χώρο και δεν έχουν νόμιμα πιστοποιητικά προέλευσης. Ετσι, δυσκολεύει η παράνομη διακίνηση ελληνικών αρχαιοτήτων, αλλά διευκολύνεται κατά πολύ και η δυνατότητα επιστροφής τους στη χώρα μας. Εχει αναδρομικό χαρακτήρα η διακρατική συμφωνία; Τι θα γίνει με όσες αρχαιότητες βρίσκονται ήδη παράνομα στο αμερικανικό έδαφος; Πριν δει κανείς το κείμενο δεν μπορεί να εξαγάγει σαφή συμπεράσματα.

Πάντως, θα τεθεί σε ισχύ άμεσα. Η επόμενη κίνηση του υπουργείου Πολιτισμού είναι να στείλει τον κατάλογο με τις κατηγορίες αρχαιοτήτων (αναλυτικά περιγεγραμμένες) που έχει συντάξει, ώστε να δημοσιευτούν στο ομοσπονδιακό πρωτόκολλο των ΗΠΑ, για να «μπλοκάρεται» η εισαγωγή τους στη χώρα.

Η ικανοποίηση ήταν έκδηλη χθες στα πρόσωπα των στελεχών του υπουργείου Πολιτισμού. Η προσπάθεια ξεκίνησε επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου το 2002. Τότε συγκροτήθηκε ειδική επιστημονική επιτροπή για την προετοιμασία του φακέλου. Οι διαδικασίες μπήκαν στην τελική ευθεία τον τελευταίο χρόνο, οπότε ομάδα Ελλήνων εμπειρογνωμόνων εκλήθη από ειδική επιτροπή του αμερικανικού ΥΠΕΞ στην Ουάσιγκτον για την υποστήριξη του ελληνικού αιτήματος. Πριν αποσταλεί το επίσημο αίτημα, το ΥΠΠΟΤ κατήρτισε φάκελο που τεκμηριώνει ότι η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας κινδυνεύει από διαρπαγές και αρχαιοκαπηλικές δραστηριότητες. Τότε όπως και σήμερα, γ.γ. στο ΥΠΠΟΤ ήταν η Λίνα Μενδώνη. Τόσο η ίδια όσο και ο νυν υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος ήταν παρόντες χθες στην τελετή υπογραφής.

«Η συμφωνία που υπογράφουμε σήμερα θα προστατεύσει την ελληνική κληρονομιά από λεηλασίες και λαθρεμπορία. Γνωρίζουμε από την εμπειρία που έχουμε ότι μέτρα σαν κι αυτά είναι αποτελεσματικά. Είναι η 15η συμφωνία μας για πολιτιστικά αγαθά και έχουμε δει αποτελέσματα σε χώρες από την Καμπότζη μέχρι και την Κύπρο», τόνισε στη σύντομη ομιλία της η Χίλαρι Κλίντον.

Επικερδής επιχείρηση

Το εμπόριο ελληνικών αρχαιοτήτων στην Αμερική εξακολουθεί να είναι μια εξαιρετικά επικερδής επιχείρηση, με τζίρο εκατομμυρίων δολαρίων. Για παράδειγμα, τους έξι μόνο μήνες του 2010 δημοπρατήθηκαν από τους οίκους Σόθμπις και Κρίστις στη Νέα Υόκρη περισσότεροι αμφορείς απ' ό,τι συνολικά τα έτη 2005, 2006 και 2009. Επιπλέον, το διαδικτυακό ebay έχει δημιουργήσει μια ραγδαία αναπτυσσόμενη και ανεξέλεγκτη αγορά.

Το Μνημόνιο Κατανόησης, γνωστό στις ΗΠΑ με τα αρχικά MOU (Memorandum of Understanding), θεσμοθετήθηκε το 1983 από το Κογκρέσο. Το βασικό σημείο κάθε μνημονίου είναι η απαγόρευση εισαγωγής αρχαιολογικών ευρημάτων, εφόσον αυτά στερούνται ντοκουμέντων. Για την υπογραφή και εφαρμογή του, δημιουργήθηκε η Συμβουλευτική Επιτροπή Πολιτιστικών Αγαθών (CPAC).


Τα γκράφιτι της αρχαιότητας


Πιο εύκολα κόβει ο Ελληνας το τσιγάρο παρά τη συνήθεια να χαράζει σε τοίχους, κολόνες, πεζοδρόμια το όνομα της αγαπημένης του, μια ζωγραφιά, μια καρδούλα, μια σημαδιακή ημερομηνία γι' αυτόν.
Η συνήθεια αυτή είναι διαχρονική, παμπάλαιη, κρατάει τουλάχιστον 2.500 χρόνια. Κι αν το χάραγμα με ένα αιχμηρό αντικείμενο πάνω σε μια κολόνα του Παρθενώνα φάνταζε κάποτε ως βέβηλη πράξη, σήμερα τα αρχαία γκράφιτι είναι ιερά και διατηρητέα γιατί αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφόρησης για λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς.

Τα χαράγματα στον Παρθενώνα ξεκινάνε από την κορυφή του ναού και φθάνουν έως τα σκαλοπάτια του. Στους κίονες της δυτικής πλευράς που τώρα αποσυναρμολογείται για να αναστηλωθεί, ακριβώς κάτω από τα κιονόκρανα, διαβάζεις με ωραία καλλιγραφικά γράμματα ονόματα θανόντων αρχιερέων, μοναχών, διακόνων και πλάι τη χρονολογία του θανάτου τους. Κι όλα αυτά σε ύψος 8 μέτρων στην εσωτερική πλευρά των κιόνων, όπου σώζεται ακόμη η ξανθοκάστανη πατίνα (ή το χρυσαφί με το οποίο ήταν βαμμένοι οι κίονες). Για κάποιον λόγο έχουν ακόμη χαράξει κάποια εκκλησιαστικά κείμενα, ψαλμούς, τροπάρια, ευχές, δεήσεις από την εποχή που ο ναός της Αθηνάς λειτουργούσε ως Παναγία Αθηνιώτισσα.

Εχουν καταμετρηθεί 37 χαράγματα, ανάμεσα στα οποία διάφορα σχέδια πλοίων και 50 παιχνίδια σαν τη δική μας τρίλιζα, τις γουβίτσες και το σκάκι. Τα «επιτραπέζια» παιχνίδια όπως θα τα λέγαμε σήμερα είναι λαξευμένα στα σκαλιά και στο δάπεδο του ναού. Η ύπαρξή τους δεν ήταν πάντα γνωστή. Εντοπίστηκαν τελευταία από τις εργασίες αναστήλωσης. Οι μελετητές του μνημείου παρατήρησαν ότι οι παίκτες πρέπει να απέφευγαν τη βορεινή πλευρά (όπου έχει βρεθεί μόνο ένα παιχνίδι) για κλιματικούς λόγους. Προτιμούσαν τη νότια και δυτική πλευρά. Μάλιστα στο δυτικό πτερό, ανάμεσα στην κιονοστοιχία και τον τοίχο του κυρίως ναού, βρέθηκαν χαραγμένα 20 παιχνίδια. Τα περισσότερα είναι δεξιοτεχνίας (τρόπας) και τρία μόνο πεσσείας (εννεάδας και διαγραμμισμού), δηλαδή στρατηγικής που παιζόταν με πεσσούς (πιόνια).

Οι πρώτοι που ανατρίχιασαν βλέποντας γκράφιτι πάνω στις κολόνες του Παρθενώνα, των Προπυλαίων, του Θησείου και του Ολυμπιείου, ήταν οι περιηγητές τον 18ο αιώνα. Εξέφρασαν και την αποστροφή τους στο βέβηλο χέρι που έγραψε κάτι σε αρχαίο μάρμαρο. Δεν συμμερίστηκε όμως την άποψή τους και ο αρχαιολόγος Κυριάκος Πιττάκης (1798-1863), ο οποίος είδε τα χαράγματα ως ιστορικά ντοκουμέντα και ήταν ο πρώτος μαζί με τον ρώσο αρχιμανδρίτη Αντωνίνο που άρχισε την καταγραφή τους. Την ίδια άποψη φαίνεται πως είχε και ο αθηναιογράφος Δημήτριος Καμπούρογλου (1852-1942), ο οποίος είχε σημειώσει ότι «ο πρώτος χαράξας επί αρχαίου κίονος ιστορικόν γεγονός ήτο ο πρώτος ακαλαίσθητος Ελλην, αλλά συγχρόνως και ο πρώτος ευεργέτης της Ιστορίας».

Και είχε απόλυτο δίκιο. Γιατί αν κάποιοι άγνωστοι δεν είχαν χαράξει στις κολόνες του Θησείου γεγονότα που συνέβησαν στα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας, ίσως τώρα να αγνοούσαμε τη μεγάλη πυρκαγιά της Αθήνας (1591) και έναν φοβερό λοιμό που είχε ως αποτέλεσμα να πεθάνουν "χιλιάδες λαού και Καστριώτες" (κάτοικοι του κάστρου της Ακρόπολης) το 1554. Ο ανώνυμος πολίτης της Αθήνας θέλησε επίσης την ίδια περίοδο να αποκαλύψει ένα εφτασφράγιστο μυστικό (κι αυτό στο Θησείο), ότι οι Τούρκοι πήραν παιδιά για να τα εξισλαμίσουν.

Αλλά και ο Λόρδος Βύρων δεν απέφυγε τον πειρασμό να χαράξει το όνομά του σε έναν κίονα του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Από θαυμασμό για το μνημείο, επειδή κι άλλοι το συνήθιζαν, ή από ματαιοδοξία για να μείνει το όνομά του στην αιωνιότητα. Το δικό του «αποτύπωμα» τελικά έχει «καθαγιασθεί» από την φιλελληνική δράση του και δεν υπάρχει ξεναγός που να παραλείψει να δείξει αυτό το χάραγμα στους απανταχού της γης τουρίστες.

Τα γραφήματα είναι μάρτυρες επιμέρους γεγονότων και όλα μαζί δείχνουν ότι μια πόλη με μακραίωνη ιστορία σαν την Αθήνα, που έζησε μέρες δόξης λαμπρές αλλά και μεγάλης παρακμής, δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Η χρονολογική συνέχεια που παρουσιάζουν τα χαράγματα σε διάφορα μνημεία αποδεικνύει σύμφωνα με τον Πιττάκη την αδιάκοπη κατοίκηση της πόλης, αντικρούοντας τις θεωρίες ότι εγκαταλείφθηκε για τρία χρόνια μετά την πολιορκία της Ακρόπολης και την ανατίναξη του Παρθενώνα από τον Μοροζίνι (1687).

Τα δυσάρεστα γεγονότα, πάντως, είναι ένα ισχυρό κίνητρο για κάποιον να πάρει ένα καρφί και να το καταγράψει πάνω σε μια αρχαία κολόνα. Οπως οι απαγχονισμοί αθώων χριστιανών από τους Τούρκους, που έχουν χαραχθεί στα μάρμαρα του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα. Σκεφθείτε την αλγεινή εντύπωση του φτωχού ραγιά όταν είδε να γίνονται σκόνη κάποιοι σπόνδυλοι του ίδιου αυτού αρχαίου ναού με απόφαση του βοϊβόδα των Αθηνών Τζισταράκη (1791) για να χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό υλικό για να κτιστεί το Τζαμί του Κάτω Παζαριού, στο Μοναστηράκι. Εκείνος που αποφάσισε να σημειώσει το γεγονός στο Ολυμπιείο, ήταν μια ελεύθερη ψυχή που επιτελούσε μια πράξη αντίστασης στον κατακτητή.

Σήμερα πάντως μπορεί να μην έχουμε γκράφιτι σε ναούς, όμως ολοένα και περισσότερο τα αποδεχόμαστε -αν δεν τα επιζητούμε κιόλας- στους δημόσιους χώρους. Μην σας φανεί παράξενο αν σε λίγα χρόνια σημερινά γκράφιτι κηρυχθούν διατηρητέα γιατί θα αποτελούν μια «τοιχογραφία» της εποχής μας.

ΠΗΓΗ: Enet.gr

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011


Με τον όρο «Σχίσμα» εννοούμε τη διάσπαση της αδιαίρετης κατά την πρώτη χιλιετία Χριστιανικής Εκκλησίας, που συνέβη συμβατικά το 1054. Το Σχίσμα επηρεάστηκε από πολιτικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς παράγοντες, αλλά η βασική του αιτία δεν ήταν κοσμική, αλλά θεολογική. Οι Χριστιανοί της Ανατολής και της Δύσης διαφωνούσαν για τις Παπικές αξιώσεις και το Filioque.

Πολλούς αιώνες πριν από το Σχίσμα προέκυψαν ορισμένες διαφορές ανάμεσά τους, που σταδιακά τους αποξένωσαν. Αφορούσαν τον τρόπο της εκκλησιαστικής διοίκησης (Συνοδικό σύστημα στην Ανατολή, μονοκρατορία του Πάπα στη Δύση), τον τρόπο ερμηνείας της Παράδοσης (Filioque) και κυρίως τον τρόπο τέλεσης της Λατρείας (Εικονομαχία, διαφορές στη νηστεία και την τέλεση των μυστηρίων, χρήση αγαλμάτων στους ναούς της Δύσης, υποχρεωτική αγαμία για όλο τον κλήρο στη Δύση κ.ά).

Ωστόσο, η επιδείνωση των σχέσεων της Ορθόδοξης Ανατολής και της Λατινική Δύσης επιταχύνθηκε από τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, που σημειώθηκαν κυρίως τον 8ο αιώνα, αποτέλεσμα των οποίων υπήρξε η ανασύσταση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Φράγκους, ως ανταγωνίστριας δύναμης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Ρώμη, που μέχρι τότε ήταν τμήμα του Βυζαντινού Κόσμου, περνούσε προοδευτικά στην επιρροή των Φράγκων, ιδιαίτερα από την εποχή του Καρλομάγνου. Από την περίοδο εκείνη υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για το λεγόμενο Μεγάλο Σχίσμα και έλλειπαν μόνο οι αφορμές που δεν άργησαν να έλθουν.

Τα δύο μεγάλα «αγκάθια» που οδήγησαν στο Σχίσμα ήταν οι Παπικές Αξιώσεις και το Filioque. Οι Παπικές Αξιώσεις συνοψίζονται στο Πρωτείο του Ποντίφικα, έναντι των άλλων τεσσάρων Πατριαρχών της Ανατολής (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας Αντιοχείας και Ιεροσολύμων). Στη Δύση υπήρχε μόνο μία μεγάλη επισκοπική έδρα που προέβαλε το προνόμιο της ίδρυσής της από τον Απόστολο Πέτρο. Η Ορθόδοξη Ανατολή δεν αρνείται το Πρωτείο της Εκκλησίας της Ρώμης, αλλά το εντάσσει στο πλαίσιο της Συνοδικότητας.

Η άλλη μεγάλη δυσκολία ήταν το Filioque. H διαμάχη είχε σχέση με τη διατύπωση του Συμβόλου της Πίστεως («Πιστεύω») για το Άγιο Πνεύμα. Το επίμαχο σημείο, όπως διαμορφώθηκε από τις Συνόδους Νικαίας και Κωνσταντινουπόλεως και ισχύει έως σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησίας, είχε ως εξής: «…και εις το πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον…». Η Δυτική Εκκλησία παρενέβαλε μια πρόσθετη φράση «Και εκ του Υιού» (Filioque στα Λατινικά), έτσι ώστε το Σύμβολο της Πίστεως να διαβάζεται στο συγκεκριμένο σημείο: «…και εις το πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός και εκ του Υιού εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον …».

Δεν υπάρχει βεβαιότητα για το πότε παρενεβλήθη η προσθήκη, φαίνεται όμως ότι κατάγεται από την Ισπανία και χρησιμοποιήθηκε από τους εκεί Χριστιανούς ως προστασία κατά της αίρεσης του Αρειανισμού. Οι Ορθόδοξοι αποκρούουν την προσθήκη του Filioque για δύο λόγους. Τη θεωρούν θεολογικό λάθος και υποστηρίζουν ότι η όποια αλλαγή στο Σύμβολο της Πίστεως θα πρέπει να γίνει μόνο με τη σύγκληση Οικουμενικής Σύνοδος.

Η πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας σημειώθηκε το 857 με τη διαμάχη Ιγνατίου και Φωτίου για τον Θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Στη διαμάχη επενέβη ο Πάπας Νικόλαος Β', ο οποίος έθεσε το θέμα των Πρωτείων του και αξίωσε να έχει λόγο στην εκλογή του Πατριάρχη. Η αντιπαράθεση έληξε το 869 με αμοιβαίες υποχωρήσεις και αφού ο αυτοκράτορας Βασίλειος Α' ο Μακεδών είχε χρίσει Πατριάρχη τον εκλεκτό του Πάπα, Ιγνάτιο, στοχεύοντας στην υποστήριξή του, προκειμένου να κατοχυρώσει τα συμφέροντα του Βυζαντίου στην Ιταλία, που απειλούνταν από τους Φράγκους.

Η νέα διαμάχη, που έφθασε τα πράγματα στα άκρα και τη ρήξη, σημειώθηκε επί πατριαρχίας του Μιχαήλ Κηρουλάριου (1043-1059), ο οποίος θέλησε να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την προσπάθεια του Πάπα Λέοντος Θ' (1049-1054) να επιβάλλει εκκλησιαστικές καινοτομίες στις βυζαντινές επαρχίες της Νότιας Ιταλίας. Ο Πάπας, περνώντας στην αντεπίθεση, αμφισβήτησε τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη στον Μιχαήλ και ζήτησε να υπαχθούν στη δικαιοδοσία του οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Ιλλυρίας (σημερινής Αλβανίας).

Το επόμενο βήμα ήταν ο αφορισμός του Πατριάρχη από τον Πάπα. Ο απεσταλμένος του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη καρδινάλιος Ουμβέρτος επέθεσε επιδεικτικά τη Βούλα Αφορισμού στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας στις 16 Ιουλίου 1054, πριν από την έναρξη της Θείας Λειτουργίας, παρόντων του Αυτοκράτορα και του Πατριάρχη. Αμέσως μετά ο Ουμβέρτος και η ακολουθία του αναχώρησαν από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό τη Ρώμη, έχοντας πληροφορηθεί τον θάνατο του Νικόλαου Β'. Καθώς περνούσαν από τη δυτική πύλη της Βασιλεύουσας, ο καρδινάλιος ακούστηκε να λέει «Ο Θεός ας δει και ας κρίνει». Μάταια ένας διάκονος έτρεξε πίσω του παρακαλώντας τον να πάρει πίσω το έγγραφο του Αφορισμού. Ο Ουμβέρτος αρνήθηκε και πέταξε το έγγραφο στον δρόμο.

Η αντίδραση του Μιχαήλ ήταν άμεση. Παρά τις επιφυλάξεις του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου συγκάλεσε την ενδημούσα σύνοδο στις 24 Ιουλίου και ανταφόρισε όσους Παπικούς είχαν συντάξει τον αφορισμό ή συμφωνούσαν με το περιεχόμενό του. Επί πλέον ζήτησε από τους υπόλοιπους Πατριάρχες να αποδεχθούν την απόφαση αυτή της ενδημούσας Συνόδου. Έτσι, οριστικοποιήθηκε το Μεγάλο Σχίσμα Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης, το οποίο επισφραγίστηκε με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204).

Μέχρι την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους (1453) έγιναν κάποιες προσπάθειες για την επανένωση των Εκκλησιών. Προσέκρουσαν, όμως, στις αξιώσεις του Πάπα και στο ανθενωτικό κλίμα που επικρατούσε στο Βυζάντιο. Οι σημαντικότερες ήταν οι Σύνοδοι της Λυόν (1274) και της Φεράρας - Φλωρεντίας (1438-1445). Το Σχίσμα υφίσταται και σήμερα, παρά το γεγονός ότι στις 7 Δεκεμβρίου του 1965 ο Πάπας Παύλος ΣΤ' και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ανακάλεσαν τους αφορισμούς του Πάπα Λέοντα Θ' και του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου, με τους οποίους είχε επέλθει η ρήξη του 1054.


Αρχειοθήκη ιστολογίου