Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010


The French Revolution was the 1789 revolt by French citizens that ended the reign of King Louis XVI and established a new republic in France. The French Revolution, like the American Revolution, was influenced by Englightenment ideals and the belief in the natural rights and liberties of all men. The Declaration of the Rights of Man and of the Citizen, adopted by France's National Assembly in 1789, stated that all "men are born and remain free and equal in rights." In 1793, the country was swept up in the "Reign of Terror," a period known for its increasingly radical policies and thousands of executions.

The French Revolution refers to the revolutionary movement that shook France between 1787 and 1799 reached its first climax there in 1789. Hence the conventional term “Revolution of 1789,” denoting the end of the ancien régime in France and serving also to distinguish that event from the later French revolutions of 1830 and 1848.
Although historians disagree on the causes of the Revolution, the following reasons are commonly adduced: (1) the increasingly prosperous elite of wealthy commoners—merchants, manufacturers, and professionals, often called the bourgeoisie—produced by the 18th century's economic growth resented its exclusion from political power and positions of honour; (2) the peasants were acutely aware of their situation and were less and less willing to support the anachronistic and burdensome feudal system; (3) the philosophes, who advocated social and political reform, had been read more widely in France than anywhere else; (4) French participation in the American Revolution had driven the government to the brink of bankruptcy; and (5) crop failures in much of the country in 1788, coming on top of a long period of economic difficulties, made the population particularly restless.
Aristocratic revolt, 1787–89
The Revolution took shape in France when the controller general of finances, Charles-Alexandre de Calonne, arranged the summoning of an assembly of “notables” (prelates, great noblemen, and a few representatives of the bourgeoisie) in February 1787 to propose reforms designed to eliminate the budget deficit by increasing the taxation of the privileged classes. The assembly refused to take responsibility for the reforms and suggested the calling of the Estates-General, which represented the clergy, the nobility, and the Third Estate (the commoners) and which had not met since 1614. The efforts made by Calonne's successors to enforce fiscal reforms in spite of resistance by the privileged classes led to the so-called revolt of the “aristocratic bodies,” notably that of the parlements (the most important courts of justice), whose powers were curtailed by the edict of May 1788. During the spring and summer of 1788, there was unrest among the populace in Paris, Grenoble, Dijon, Toulouse, Pau, and Rennes. The king, Louis XVI, had to yield; reappointing reform-minded Jacques Necker as the finance minister, he promised to convene the Estates-General on May 5, 1789. He also, in practice, granted freedom of the press, and France was flooded with pamphlets addressing the reconstruction of the state. The elections to the Estates-General, held between January and April 1789, coincided with further disturbances, as the harvest of 1788 had been a bad one. There were practically no exclusions from the voting; and the electors drew up cahiers de doléances, which listed their grievances and hopes. They elected 600 deputies for the Third Estate, 300 for the nobility, and 300 for the clergy.
Events of 1789
The Estates-General met at Versailles on May 5, 1789. They were immediately divided over a fundamental issue: should they vote by head, giving the advantage to the Third Estate, or by estate, in which case the two privileged orders of the realm might outvote the third? On June 17 the bitter struggle over this legal issue finally drove the deputies of the Third Estate to declare themselves the National Assembly; they threatened to proceed, if necessary, without the other two orders. They were supported by many of the parish priests, who outnumbered the aristocratic upper clergy among the church's deputies. When royal officials locked the deputies out of their regular meeting hall on June 20, they occupied the king's indoor tennis court ( jeu de paume) and swore an oath not to disperse until they had given France a new constitution. The king grudgingly gave in and urged the nobles and the remaining clergy to join the assembly, which took the official title of National Constituent Assembly on July 9; at the same time, however, he began gathering troops to dissolve it.
These two months of prevarication at a time when the problem of maintaining food supplies had reached its climax infuriated the towns and the provinces. Rumours of an “aristocratic conspiracy” by the king and the privileged to overthrow the Third Estate led to the Great Fear of July 1789, when the peasants were nearly panic-stricken. The gathering of troops around Paris and the dismissal of Necker provoked insurrection in the capital. On July 14, 1789, the Parisian crowd seized the Bastille, a symbol of royal tyranny. Again the king had to yield; visiting Paris, he showed his recognition of the sovereignty of the people by wearing the tricolour cockade.
In the provinces, the Great Fear of July led the peasants to rise against their lords. The nobles and the bourgeois now took fright. The National Constituent Assembly could see only one way to check the peasants; on the night of August 4, 1789, it decreed the abolition of the feudal regime and of the tithe. Then on August 26 it introduced the Declaration of the Rights of Man and of the Citizen, proclaiming liberty, equality, the inviolability of property, and the right to resist oppression.
The decrees of August 4 and the Declaration were such innovations that the king refused to sanction them. The Parisians rose again and on October 5 marched to Versailles. The next day they brought the royal family back to Paris. The National Constituent Assembly followed the court, and in Paris it continued to work on the new constitution.
The French population participated actively in the new political culture created by the Revolution. Dozens of uncensored newspapers kept citizens abreast of events, and political clubs allowed them to voice their opinions. Public ceremonies such as the planting of “trees of liberty” in small villages and the Festival of Federation, held in Paris in 1790 on the first anniversary of the storming of the Bastille, were symbolic affirmations of the new order.
The new regime
The National Constituent Assembly completed the abolition of feudalism, suppressed the old “orders,” established civil equality among men (at least in metropolitan France, since slavery was retained in the colonies), and made more than half the adult male population eligible to vote, although only a small minority met the requirement for becoming a deputy. The decision to nationalize the lands of the Roman Catholic church in France to pay off the public debt led to a widespread redistribution of property. The bourgeoisie and the peasant landowners were undoubtedly the chief beneficiaries, but some farm workers also were able to buy land. Having deprived the church of its resources, the assembly then resolved to reorganize the church, enacting the Civil Constitution of the Clergy, which was rejected by the pope and by many of the French clergy. This produced a schism that aggravated the violence of the accompanying controversies.
The complicated administrative system of the ancien régime was swept away by the National Constituent Assembly, which substituted a rational system based on the division of France into départements, districts, cantons, and communes administered by elected assemblies. The principles underlying the administration of justice were also radically changed, and the system was adapted to the new administrative divisions. Significantly, the judges were to be elected.
The National Constituent Assembly tried to create a monarchical regime in which the legislative and executive powers were shared between the king and an assembly. This regime might have worked if the king had really wanted to govern with the new authorities, but Louis XVI was weak and vacillating and was the prisoner of his aristocratic advisers. On June 20–21, 1791, he tried to flee the country, but he was stopped at Varennes and brought back to Paris.
Counterrevolution, regicide, and the Reign of Terror
The events in France gave new hope to the revolutionaries who had been defeated a few years previously in the United Provinces, Belgium, and Switzerland. Likewise, all those who wanted changes in England, Ireland, the German states, the Austrian lands, or Italy looked upon the Revolution with sympathy.
A number of French counterrevolutionaries—nobles, ecclesiastics, and some bourgeois—abandoned the struggle in their own country and emigrated. As “ émigrés,” many formed armed groups close to the northeastern frontier of France and sought help from the rulers of Europe. The rulers were at first indifferent to the Revolution but began to worry when the National Constituent Assembly proclaimed a revolutionary principle of international law—namely, that a people had the right of self-determination. In accordance with this principle, the papal territory of Avignon was reunited with France on September 13, 1791. By early 1792 both radicals, eager to spread the principles of the Revolution, and the king, hopeful that war would either strengthen his authority or allow foreign armies to rescue him, supported an aggressive policy. France declared war against Austria on April 20, 1792.
In the first phase of the war (April–September 1792), France suffered defeats; Prussia joined the war in July, and an Austro-Prussian army crossed the frontier and advanced rapidly toward Paris. Believing that they had been betrayed by the king and the aristocrats, the Paris revolutionaries rose on August 10, 1792, occupied Tuileries Palace, where Louis XVI was living, and imprisoned the royal family in the Temple. At the beginning of September, the Parisian crowd broke into the prisons and massacred the nobles and clergy held there. Meanwhile, volunteers were pouring into the army as the Revolution had awakened French nationalism. In a final effort the French forces checked the Prussians on September 20, 1792, at Valmy. On the same day, a new assembly, the National Convention, met. The next day it proclaimed the abolition of the monarchy and the establishment of the republic.
In the second phase of the war (September 1792–April 1793), the revolutionaries got the better of the enemy. Belgium, the Rhineland, Savoy, and the county of Nice were occupied by French armies. Meanwhile, the National Convention was divided between the Girondins, who wanted to organize a bourgeois republic in France and to spread the Revolution over the whole of Europe, and the Montagnards (“Mountain Men”), who, with Robespierre, wanted to give the lower classes a greater share in political and economic power. Despite efforts made by the Girondins, Louis XVI was judged by the Convention, condemned to death for treason, and executed on January 21, 1793; the queen, Marie-Antoinette, was guillotined nine months later.
In the spring of 1793, the war entered a third phase, marked by new French defeats. Austria, Prussia, and Great Britain formed a coalition (later called the First Coalition), to which most of the rulers of Europe adhered. France lost Belgium and the Rhineland, and invading forces threatened Paris. These reverses, as those of 1792 had done, strengthened the extremists. The Girondin leaders were driven from the National Convention, and the Montagnards, who had the support of the Paris sansculottes (workers, craftsmen, and shopkeepers), seized power and kept it until 9 Thermidor, year II, of the new French republican calendar (July 27, 1794). The Montagnards were bourgeois liberals like the Girondins but under pressure from the sansculottes, and, in order to meet the requirements of defense, they adopted a radical economic and social policy. They introduced the Maximum (government control of prices), taxed the rich, brought national assistance to the poor and to the disabled, declared that education should be free and compulsory, and ordered the confiscation and sale of the property of émigrés. These exceptional measures provoked violent reactions: the Wars of the Vendée, the “federalist” risings in Normandy and in Provence, the revolts of Lyon and Bordeaux, and the insurrection of the Chouans in Brittany. Opposition, however, was broken by the Reign of Terror (19 Fructidor, year I–9 Thermidor, year II [September 5, 1793–July 27, 1794]), which entailed the arrest of at least 300,000 suspects, 17,000 of whom were sentenced to death and executed while more died in prisons or were killed without any form of trial. At the same time, the revolutionary government raised an army of more than one million men.
Thanks to this army, the war entered its fourth phase (beginning in the spring of 1794). A brilliant victory over the Austrians at Fleurus on 8 Messidor, year II (June 26, 1794), enabled the French to reoccupy Belgium. Victory made the Terror and the economic and social restrictions seem pointless. Robespierre, “the Incorruptible,” who had sponsored the restrictions, was overthrown in the National Convention on 9 Thermidor, year II (July 27, 1794), and executed the following day. Soon after his fall the Maximum was abolished, the social laws were no longer applied, and efforts toward economic equality were abandoned. Reaction set in; the National Convention began to debate a new constitution; and, meanwhile, in the west and in the southeast, a royalist “White Terror” broke out. Royalists even tried to seize power in Paris but were crushed by the young general Napoleon Bonaparte on 13 Vendémiaire, year IV (October 5, 1795). A few days later the National Convention dispersed.
The Directory and revolutionary expansion
The constitution of the year III, which the National Convention had approved, placed executive power in a Directory of five members and legislative power in two chambers, the Council of Ancients and the Council of the Five Hundred (together called the Corps Législatif). This regime, a bourgeois republic, might have achieved stability had not war perpetuated the struggle between revolutionaries and counterrevolutionaries throughout Europe. The war, moreover, embittered existing antagonisms between the Directory and the legislative councils in France and often gave rise to new ones. These disputes were settled by coups d'état, chiefly those of 18 Fructidor, year V (September 4, 1797), which removed the royalists from the Directory and from the councils, and of 18 Brumaire, year VIII (November 9, 1799), in which Bonaparte abolished the Directory and became the leader of France as its “first consul.”
After the victory of Fleurus, the progress of the French armies in Europe had continued. The Rhineland and Holland were occupied, and in 1795 Holland, Tuscany, Prussia, and Spain negotiated for peace. When the French army under Bonaparte entered Italy (1796), Sardinia came quickly to terms. Austria was the last to give in ( Treaty of Campo Formio, 1797). Most of the countries occupied by the French were organized as “sister republics,” with institutions modeled on those of Revolutionary France.
Peace on the continent of Europe, however, did not end revolutionary expansion. The majority of the directors had inherited the Girondin desire to spread the Revolution over Europe and listened to the appeals of Jacobins abroad. Thus French troops in 1798 and 1799 entered Switzerland, the Papal States, and Naples and set up the Helvetic, Roman, and Parthenopean republics. Great Britain, however, remained at war with France. Unable to effect a landing in England, the Directory, on Bonaparte's request, decided to threaten the British in India by occupying Egypt. An expeditionary corps under Bonaparte easily occupied Malta and Egypt, but the squadron that had convoyed it was destroyed by Horatio Nelson's fleet at the Battle of the Nile on 14 Thermidor, year VI (August 1, 1798). This disaster encouraged the formation of a Second Coalition of powers alarmed by the progress of the Revolution. This coalition of Austria, Russia, Turkey, and Great Britain won great successes during the spring and summer of 1799 and drove back the French armies to the frontiers. Bonaparte thereupon returned to France to exploit his own great prestige and the disrepute into which the military reverses had brought the government. His coup d'état of 18 Brumaire overthrew the Directory and substituted the consulate. Although Bonaparte proclaimed the end of the Revolution, he himself was to spread it in new forms throughout Europe.
Causes of the American Revolution
When George III came to the throne in 1760 scarcely anyone in England or America foresaw independence for thirteen of the British colonies in North America. Colonists were proud of their affiliation with Great Britain and satisfied with the prosperity they enjoyed as part of Britain's commercial empire. Only in retrospect do the irritations that arose in the course of Britain's management of its vast empire appear to point toward revolution.
From the seventeenth century on, colonists bridled under the governance of royal officials sent to protect the Crown's interests in North America. The policies themselves were not at issue, since for the most part they harmonized well enough with the colonists' interests. The colonists worried more about bureaucratic avarice. They suspected that the officials, whether governors, customs officers, or surveyors of the woods, pursued their personal interests under the guise of enforcing royal policy. It seemed all too likely that fees, taxes, and fines collected in the name of the king would end up in the pockets of the officials rather than the royal treasury. These suspicions persisted throughout the eighteenth century, but against this ever-present danger the colonists erected a "hedge" to keep them, as they said, "from the wild Beasts of the field." The hedge was the right of their local legislatures to pass laws, raise taxes, authorize military operations, and audit accounts, free from official intimidation. The colonists' success in establishing the rights of their legislative assemblies, always in the face of complaints of their obstinacy, gave a measure of confidence that their liberty was secure. Everywhere in 1760 the colonists enthusiastically celebrated the ascent of the new king to the throne.
Imperial officials in London, though always uneasy about the assertiveness of the colonial legislatures, had no concerted plan for reform at the end of the French and Indian War in 1763. The events that led to revolution in 1776 did not grow out of a British resolve to bring the loosely governed empire under control at last. That came to be a secondary goal of policy, but initially Parliament naively stumbled into the American controversy in pursuit of other ends. They were looking in another direction entirely when in 1765 the colonies exploded in rage at parliamentary taxation.


Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010


Οι απηχήσεις του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού εκείνη την εποχή και το φαινόμενο του δημοφιλούς περιοδικού «Μικρός Ηρως» προσεγγίστηκαν για πρώτη φορά σε επιστηµονικό συνέδριο µε πορίσµατα που δείχνουν πως και τα δύο επηρέασαν την εποχή όχι µόνον της Κατοχής, αλλά και του Εµφυλίου.
Χωροφύλακες στιχουργοί, «αριστεροί» συνθέτες «δεξιών» τραγουδιών, παραλλαγές µε εµφυλιακούς υπαινιγµούς...

Οι πανεπιστηµιακοί σκύβουν για πρώτη φορά πάνω από τα ρεµπέτικα της Κατοχής για να καταγράψουν τη σχέση τους µε το κλίµα της εποχής. Όπως και πάνω από τον «Μικρό Ηρωα», που πορεύτηκε µε εχθρούς την Αριστερά και την Εκκλησία

Βρισκόµαστε στην ταραγµένη δεκαετία του '40. Τα πρώτα πέντε χρόνια της σηµαδεύονται από τον Ελληνοϊταλικό Πόλεµο, την Κατοχή και την Εθνική Αντίσταση, η δεύτερη πενταετία µετά τα Δεκεµβριανά στιγµατίζεται από τον αιµατηρό Εµφύλιο και τις συνέπειές του.

Κάπου εδώ το λαϊκό τραγούδι διαµορφώνεται ως µετεξέλιξη του ρεµπέτικου και απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό αφήνοντας πίσω του τη ρετσινιά του περιθωριακού τραγουδιού. Αυτό εκφράζεται και στις ορχήστρες όπου το µπουζούκι εξακολουθεί να έχει κυρίαρχο ρόλο, αλλά ταυτόχρονα χρησιµοποιούνται µουσικά όργανα τόσο του δηµοτικού (π.χ. κλαρίνο) όσο και της µικρασιατικής παράδοσης (π.χ. βιολί, σαντούρι). Η µαζική απήχησή του είναι δεδοµένη, αν και η παρουσία της λογοκρισίας είναι ισχυρή.

«Τα περισσότερα λαϊκά τραγούδια, που απηχούν γενικά το εµφυλιοπολεµικό κλίµα, αξιοποιούν υπαινιγµούς και αλληγορίες σε στιχουργικό επίπεδο, και πραγµατώνονται µε θλιµµένο τέµπο και “βαριές” ερµηνείες», σηµειώνει, µιλώντας στα «ΝΕΑ» ο ειδικός επιστήµονας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης και εισηγητής στο συνέδριο «Η δεκαετία του 1940 στην τέχνη» (Πρέσπες) Δηµήτρης Κόκκορης. Σε επίπεδο σύνθεσης κεντρικό ρόλο έχουν κοµµάτια του Βασίλη Τσιτσάνη και του Απόστολου Καλδάρα, καθώς και πολλά του Θόδωρου Δερβενιώτη και του Μπάµπη Μπακάλη (οι δύο τελευταίοι είχαν και βιώµατα εξορίας ως στρατευµένοι αριστεροί).

Μια τέτοια περίπτωση τραγουδιού µε υπαινιγµούς είναι η επιτυχία «Κάποια µάνα αναστενάζει» (1947) των Τσιτσάνη - Μπακάλη. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε σε δύο εκτελέσεις κατά το 1947: στη µία τραγουδούν η Στέλλα Χασκήλ, ο Μάρκος Βαµβακάρης και ο Βασίλης Τσιτσάνης (Ρarlophone), ενώ στην άλλη (Columbia) το τραγούδι ερµηνεύεται από τη Λίτσα και τον Τόλη Χαρµαντά (ντούο Χάρµα). Η τελευταία στροφή του τραγουδιού αναφέρει: «Με υποµονή προσµένει και λαχτάρα στην καρδιά / ο λεβέντης να γυρίσει απ’ τη µαύρη ξενιτιά». Υπάρχει η πληροφορία του Παναγιώτη Κουνάδη στο βιβλίο «Γεια σου περήφανη και αθάνατη εργατιά» ότι οι κρατούµενοι της Μακρονήσου τραγουδούσαν την τελευταία στροφή ως εξής:

Με υποµονή προσµένει και λαχτάρα στην ψυχή / ο λεβέντης να γυρίσει απ’ τη µαύρη φυλακή”. Ενώ οι εξόριστοι στην Ικαρία άλλαζαν το “ξενιτιά” σε “Ικαριά”». Αξιοσηµείωτο είναι ότι ένα µήνα µετά την κυκλοφορία του δίσκου, το τραγούδι απαγορεύτηκε µε διαταγή του υπουργείου Δηµόσιας Τάξης ενώ περιλαµβανόταν και στον κατάλογο απαγορευµένων τραγουδιών που δηµοσίευσε το 1951 η Γενική Ασφάλεια.

Από την άλλη, τα ελαφρά τραγούδια εποχής στα οποία απηχείται ο Εµφύλιος ανήκουν αποκλειστικώς στην εθνικόφρονα πλευρά. «Ενα τραγούδι για να ηχογραφηθεί τότε ήθε λε άδεια και άρα οι συνθέτες του ελαφρού δεν έδειχναν την διάθεση να προσκρούσουν στην κυρίαρχη κατάσταση», επισηµαίνει στα «ΝΕΑ» ο Δηµήτρης Κόκορης.

Απ’ την άλλη, η περίπτωση που κάποιος (αριστερός) συνθέτης έγραψε εµφανώς «δεξιό» τραγούδι _ όπως ο Μπάµπης Μπακάλης τον «Ανταρτόπληκτο» του 1949 _ ερµηνεύεται επίσης απ’ το γεγονός πως οι συνθέτες λειτουργούσαν περισσότερο ως επαγγελµατίες που ήθελαν να είναι µέσα στα µουσικά πράγµατα παρά τις κραυγαλέες ιδεολογικές υποχωρήσεις τους.

Τέτοια είναι και η περίπτωση ενός ισχυρού άνδρα της δισκογραφίας και των κέντρων, του στιχουργού Χρήστου Κολοκοτρώνη που λειτούργησε εντελώς επαγγελµατικά µε βάση τους νόµους ζήτησης της µουσικής αγοράς. Υπήρξε βαθµοφόρος της Χωροφυλακής και, σύµφωνα µε διήγηση του Ζαµπέτα «είχε κάνει παλιά στην ύπαιθρο, στα ΤΕΑ, µαζί µε τον Σούρλα, στην παρακρατική Εθνοφυλακή».

«Επίσης, ήταν ιδιοκτήτης νυκτερινού κέντρου διασκέδασης κατά τη δεκαετία του ’50 – εύλογα υποθέτουµε ότι η άδεια λειτουργίας τέτοιων κέντρων δεν δινόταν τότε από τις Αρχές σε ανθρώπους χωρίς προσβάσεις _ και έγραψε και πολύ “δεξιά” τραγούδια, όπως το «Μουγκρίζει ο Γράµµος» (1949). Ωστόσο, είναι από τους κατ’ εξοχήν στιχουργούς τραγουδιών στα οποία έµµεσα περιγραφόταν ο πληγωµένος ψυχισµός των αριστερών της µετεµφυλιακής εποχής», συµπεραίνει ο Δηµήτρης Κόκορης.

Υπαινιγµοί για τον διχασµό

«Για µένα αστράφτει και βροντά» (1956) του Μπάµπη Μπακάλη σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου («Για µένα κλαίνε τα βουνά / και οι κάµποι δεν ανθούνε / σήµερα σαν µε χάσουνε / οι φίλοι µου θα κλάψουνε / κι οι εχθροί µου θα χαρούνε » «Κλάψτε µαζί µου ρεµατιές» (1958) του Μπάµπη Μπακάλη («Μπροστά στην άκρη του γκρεµού / κλαίω τα βάσανά µου / κι έχω το Χάρο δίπλα µου, / το θάνατο µπροστά µου» «Καταστροφές και συµφορές» (1954) του Θόδωρου Δερβενιώτη σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη («Καταστροφές και συµφορές, ερείπια, ρηµάδια / κορµάκι µου µαράζωσες, σε τρών’ τα χτυποκάρδια»)

«Θλιµµένο δειλινό» (1953) του Γιώργου Μητσάκη («Απόψε που πονώ / να κλάψω δεν µπορώ.

/ Τα στήθια µου µατώσανε / τα µάτια µου στεγνώσανε / να κλάψω δεν µπορώ»).

«Στη θάλασσα θα πέσω» (1954) των Γιώργου Ζαµπέτα – Χαράλαµπου Βασιλειάδη («Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω / να µε σκεπάσει το νερό / τη δύστυχη ζωή που κάνω / να την αντέξω δεν µπορώ»).

«Συρµατοπλέγµατα βαριά» (1955) των Μπάµπη Μπακάλη - Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, µε τη Γιώτα Λύδια (συνοδεία του Μπάµπη Καζαντζόγλου).

«Ο τραυµατίας» (1949)

του Βασίλη Τσιτσάνη µε τον Πρόδροµο Τσαουσάκη και την Μαρίκα Νίνου. «Το έτος ηχογράφησης και η περιγραφόµενη υποδοµή νοσοκοµειακής περίθαλψης φέρνουν στο νου µάλλον έναν τραυµατία του Εθνικού Στρατού στον Εµφύλιο παρά έναν τραυµατία του Πολέµου στην Αλβανία», σηµειώνει ο ειδικός επιστήµονας Δηµήτρης Κόκορης.

«Φανταράκι» (1949) του Γιώργου Μητσάκη (µε τους Ελλη Σωφρονίου, Στελλάκη Περπινιάδη) έχει «λοχαγό λεβέντη µε χρυσή καρδιά» και «µια και το φανταράκι [είναι] εντάξει», ο λοχαγός τού δίνει άδεια.

«Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» (1948) του Απόστολου Καλδάρα. Ο αρχικός και κοµµένος από τη λογοκρισία στίχος έλεγε «τι έχει κάνει και το ρίξαν το παιδί στη φυλακή;», ενώ σε επόµενο στίχο το αρχικό «που φωτίζει το κελί» έγινε «που φωτίζει µε κερί», σηµειώνει ο Δηµήτρης Κόκορης.


To 1952, που κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος, τρία χρόνια µετά από τη λήξη του Εµφυλίου και χρονιά της εκτέλεσης Μπελογιάννη, η Ελλάδα προσπαθεί να κάνει τα πρώτα βήµατα στη νέα εποχή. Στην αγορά ήδη κυκλοφορούσαν πολλά περιοδικά (πολλά µεταφράζονταν απ’ τα αµερικάνικα) µε βασικό χαρακτηριστικό τη φυγή από την πραγµατικότητα που προσέφεραν στους αναγνώστες.

«Ο δηµιουργός του “Μικρού Ηρωα” Στέλιος Ανεµοδουράς πέτυχε µια καλή συνταγή. Πάντρεψε δοκιµασµένα στοιχεία της αµερικάνικης µαζικής κουλτούρας µε στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και παρήγαγε 799 ελκυστικές περιπέτειες, σαν µια τελετουργία δηλαδή που επαναλαµβανόταν κάθε εβδοµάδα µπροστά στα µάτια των µικρών αναγνωστών, κάτι σαν διαβατήρια έθιµα που εισήγαγαν τα παιδιά στον χώρο των ενηλίκων», παρατηρεί η καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης Μαρία Μποντίλα, που συµµετείχε στο συνέδριο «Η δεκαετία του 1940 στην τέχνη» στις Πρέσπες.

Η επιρροή του «Μικρού Ηρωα» ήταν πολύ ισχυρή και αυτό το αποδεικνύεται το εξής περιστατικό. Στην Κύπρο, όπου η κυκλοφορία του περιοδικού ήταν πολύ µεγάλη, οι Αγγλοι κάποια στιγµή απαγόρευσαν την πώλησή του. Οταν ο Στέλιος Ανεµοδουράς πήγε στην αγγλική πρεσβεία να µάθει την αιτία, πληροφορήθηκε ότι ο λόγος ήταν ότι ενέπλεκε µε αρνητικό ρόλο την Τουρκία στις περιπέτειες των ηρώων. Ο Ανεµοδουράς στα επόµενα τεύχη για αντίποινα ενέπλεξε στις ιστορίες του Αγγλους προδότες, υψηλά ιστάµενους. Επειτα από κάποιες εβδοµάδες τον ειδοποίησαν από το πρακτορείο ότι η Βρετανία επέτρεψε την κυκλοφορία του περιοδικού στην Κύπρο!

Οι ηλικίες των τριών πρωταγωνιστών είναι απροσδιόριστες, κινούνται στην προεφηβεία και στην εφηβεία. Ο Ανεµοδουράς αναφέρει ότι η µορφή των παιδιών υπήρξε η αιτία για τη µόνιµη διένεξή του µε τον σκιτσογράφο, ο οποίος κατά καιρούς ήθελε να κάνει πιο θηλυκή την Κατερίνα και της αύξαινε τους πόντους του στήθους ή της ανέβαζε λίγο το ύψος της φούστας, κινήσεις που έκαναν έξαλλο τον Ανεµοδουρά αφού επέµενε στην αρχική µορφή των ηρώων του.

Τα τρία παιδιά είναι κοσµοπολίτες, έχουν συγκρουστεί µε τους αρχικατασκόπους και των πέντε ηπείρων, γυρίζουν παντού, όπου υπάρχουν εχθροί της πατρίδας τους ή κινδυνεύει η παγκόσµια ελευθερία και τα πανανθρώπινα ιδεώδη.

Η εκάστοτε υπόθεση εξελίσσεται µέσα σε ένα ακινητοποιηµένο παρόν. Παρ’ όλα αυτά ο Ανεµουδουράς ενσωµατώνει µέσα στις αφηγήσεις του πραγµατικά γεγονότα και επιτεύγµατα της εποχής, όπως ήταν για παράδειγµα ο βακτηριολογικός πόλεµος, οι διαδηλώσεις στην Αθήνα για την Κύπρο και ο πόλεµος στην Κορέα.

Εχθροί του, η Αριστερά και η Εκκλησία

Ποιο ήταν το στοιχείο εκείνο του «Μικρού Ηρωα» που έστρεψε ενήλικους, γονείς, σχολείο, Εκκλησία, αλλά και την Αριστερά εναντίον του;

«Η Εκκλησία την εποχή εκείνη κυκλοφορούσε τα δικά της περιοδικά και µάλιστα µε την άδεια του κράτους επισήµως και στα σχολεία» εξηγεί η καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ Μαρία Μποντίλα. «Οι περισσότεροι δάσκαλοι προέτρεπαν τους µαθητές τους, πιεστικά πολλές φορές, να αγοράσουν ένα από τα δύο περιοδικά που κυκλοφορούσαν, τη “Ζωή του παιδιού” και “Προς τη νίκη”. Οι παραεκκλησιαστικοί λοιπόν αυτοί κύκλοι θεωρούσαν όλα τα υπόλοιπα περιοδικά συλλήβδην ανταγωνιστικά. Η Αριστερά επίσης αποκήρυξε τον “Μικρό Ηρωα” και µάλιστα αρνήθηκε να τον διαφηµίσει από τις σελίδες της “Αυγής”, γιατί ο Ανεµοδουράς δεν δέχτηκε να εγγράψει τον Γιώργο Θαλάσση και τους υπόλοιπους ήρωες στην ΕΠΟΝ και τα Αετόπουλα!

Και αν για την Εκκλησία και την Αριστερά οι ενστάσεις και οι θέσεις τους είναι κατανοητές, το θέµα που τίθεται είναι γιατί οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν επέτρεπαν το διάβασµά του; Μια εξήγηση θα ήταν ότι καταδίκαζαν συλλήβδην κάθε έντυπο που η κυκλοφορία του γινόταν εκτός βιβλιοπωλείων. Τα περιοδικά εισήγαγαν καινούργια ήθη, άγνωστα και ξένα προς τον ελληνικό τρόπο ζωής, άρα θεωρούνταν ζηµιογόνα» συµπεραίνει η καθηγήτρια Μαρία Μποντίλα.


Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010


Ταξίδι στα κύματα της ιστορίας με γαλέρες και ιστιοφόρα

Έκθεση μικροναυπηγικής στην οποία παρουσιάζονται ομοιώματα ιστορικών πλοίων από τον 5ο π.Χ. έως τον 19ο αιώνα.
Πρόκειται για εξ ολοκλήρου χειροποίητα από τον Ευάγγελο Γρυπιώτη μικρογραφικά αντίγραφα πλοίων: ελληνιστικές και ρωμαϊκές γαλέρες, βυζαντινοί δρόμωνες, γαλεάσσες, μπρίκια, φρεγάτες, πλοία της γραμμής.
Διοργάνωση: Δήμος Άνδρου, Καΐρειος Βιβλιοθήκη.

19 Ιουνίου-30 Οκτωβρίου 2010

Καΐρειος Βιβλιοθήκη
Χώρα, Άνδρος

Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα–Σάββατο 11:00–13:30 και 19:00–20:30
Κυριακή 11:30–13:30

Τηλ.: 22820 22262 22820 22262
e-mail: kaireios@otenet.gr
Δικτυακός τόπος: www.kaireios.gr



Έκθεση για την ιστορία και τις λειτουργίες του Μηχανισμού των Αντικυθήρων. Παρουσιάζονται μηχανικά ομοιώματα και πολυμεσικές εφαρμογές που αποκαλύπτουν τα μυστικά του υπολογιστή, καθώς και όψεις της αρχαίας αστρονομίας και τεχνολογίας που είναι απαραίτητες για την κατανόηση της λειτουργίας του και για την τοποθέτησή του στο πλαίσιο της Ιστορίας των Επιστημών και της Τεχνολογίας.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές «Πρόκειται για έναν περίπλοκο αστρονομικό υπολογιστή που παρακολουθεί τους κύκλους του Ηλιακού Συστήματος, δηλαδή τα ημερολόγια, τις φάσεις και τις θέσεις του Ηλίου και της Σελήνης. Επίσης προβλέπει τις ηλιακές και τις σεληνιακές εκλείψεις, και πιθανώς τις θέσεις των πλανητών. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι ο Μηχανισμός περιλάμβανε και έναν τετραετή δείκτη, τον δείκτη της Ολυμπιάδας, ο οποίος παρακολουθούσε τον κύκλο των Πανελλήνιων Αγώνων».

19 Ιουλίου-31 Οκτωβρίου 2010

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης
Λεωφόρος Σοφοκλή Βενιζέλου
κόλπος Δερματά – Λιμάνι Ηρακλείου
Ηράκλειο Κρήτης

Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα-Παρασκευή 9:00-16:00
Σάββατο, Κυριακή 10:00-17:00

Τηλ.: 2810 393630 2810 393630 , 2810 282740 2810 282740
Δικτυακός τόπος: www.nhmc.uoc.gr


From David Usborne
Thursday, 15 July 2010

Archaeologists at Ground Zero in lower Manhattan are racing to dig out what appears to be remains of the wooden hull of a stubby 18th century ship that construction crews stumbled upon earlier this week as they prepared foundations for the new World Trade Centre complex.
It has been almost 30 years since such a significant remnant of New York’s ocean-going past has been found beneath its pavements. As work continues unabated at the site, archeologists with a firm already hired to document finds of interest there, spearheaded efforts for the hull’s removal to safe ground and more detailed analysis.
“We noticed curved timbers that a back hoe brought up,” Molly McDonald of the company, AKRF, said. “We quickly found the rib of a vessel and continued to clear it away and expose the hull over the last two days.”
The section measures about 32 feet long and may have been dumped along with other landfill to expand the lower end of Manhattan into what used to be the waters of the Hudson River. In a stroke of luck for the archeologists, the weather in New York since Tuesday has been damp. Had the hull’s ribs been exposed to bright sun they might have started to decompose immediately.
A large anchor has also been uncovered, but it’s not clear if belongs to the ship. Digging through layers of mud and oyster shell, they have also found a semi circular steel collar on a brick base that may have been inside the vessel as some kind of oven or primitive steam boiler.
The miracle maybe less that the boat remains were down there but that they survived the scoops of the construction machinery. “I kept thinking of how closely it came to being destroyed,” said Michael Pappalardo also of AKRF. Of seeing the ribs for the first time, he said: “They were so perfectly contoured that they were clearly part of a ship.”
Πηγή: The Independent, D. Usborne, 15/7/10

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

H PhotoBiennale ταξιδεύει σε δέκα μεγάλες πόλεις

Σε δέκα πόλεις της ελληνικής επικράτειας απλώνεται η PhotoBiennale 2010/21η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Εφτά πόλεις της Ελλάδας και συγκεκριμένα η Καστοριά, η Χίος, η Κέρκυρα, το Πάνορμο Ρεθύμνου, το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο και οι Σέρρες θα φιλοξενήσουν εκθέσεις της διοργάνωσης κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης (Ιούνιος-Σεπτέμβριος).
Η PhotoBiennale 2010 εμφανίζεται σε δέκα πόλεις του ελληνικού χάρτη, υπογραμμίζοντας τον εθνικό ρόλο του Μουσείου Φωτογραφίας και εντάσσοντας στον σχεδιασμό τις πόλεις που είτε αποτελούν τουριστικούς πόλους έλξης είτε ζήτησαν από μόνες τους να φιλοξενήσουν φωτογραφικές εκθέσεις. Οι συνεργασίες πραγματοποίησης των εκθέσεων γίνονται άλλοτε με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλοτε με ιδιωτικούς μη κυβερνητικούς οργανισμούς. Με αυτόν τον τρόπο η PhotoBiennale του Μουσείου Φωτογραφίας γίνεται διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας της Ελλάδας.

Καστοριά – Σε συνεργασία με το Δήμο Καστοριάς

Στο χώρο της Πολιτιστικής Εταιρείας αλλά και στο Δημαρχείο της Καστοριάς θα παρουσιαστούν οι εκθέσεις «Μια Χαραυγή στη Δύση της» του Αλέξανδρου Βρεττάκου και «The American Resting Place» του Reid Yalom.

Ο Αλέξανδρος Βρεττάκος φωτογραφίζει ένα χωριό-φάντασμα, την παλιά Χαραυγή στο νομό Κοζάνης, καθώς και κάποιους από τους παλιούς κατοίκους του.

Ο Αμερικανός Reid Yalom επιχειρεί ένα ενδιαφέρον και μοναδικό ταξίδι στη θρησκευτική, εθνική και βαθιά ανθρώπινη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών μέσα από τη φωτογράφηση κοιμητηρίων και τόπων ταφής.

Διάρκεια εκθέσεων: Ιούλιος – Αύγουστος

Χίος – Σε συνεργασία με την εταιρεία Citrus

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του δημιουργού, τη Χίο, ταξιδεύει μετά τη Θεσσαλονίκη η έκθεση «Εσωτερικός κόσμος–Χίος» του Στρατή Βογιατζή. Στον πολυχώρο Citrus memories στον Κάμπο της Χίου παρουσιάζονται φωτογραφίες από τους εσωτερικούς χώρους 24 χωριών της μαστίχας στη Χίο. Ο δημιουργός αποτυπώνει αρχοντόσπιτα, λαϊκά σπίτια, κελάρια, αποθήκες, παντοπωλεία, κουρεία, καφενεία, χώρους παρατημένους από χρόνια, που όμως αποπνέουν την ατμόσφαιρα μια άλλης εποχής, όταν οι άνθρωποι κατοικούσαν ή εργάζονταν εκεί.

Διάρκεια έκθεσης: 17 Ιουλίου – 17 Αυγούστου

Κέρκυρα – Σε συνεργασία με το Δήμο Κερκυραίων

Τα τοπία της Πάρνηθας μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 2007 απεικονίζει ο Έκτωρ Δημησιάνος, στην έκθεση αυτή που παρουσιάζεται στη γενέθλια πόλη του, την Κέρκυρα, στην Πινακοθήκη Δήμου Κερκυραίων-Αίθουσα Τέχνης. Ο δημιουργός καταγράφει το απόκοσμο σκηνικό που άφησε πίσω της η πυρκαγιά τον Ιούνιο του 2007: ένα βουνό γεμάτο στάχτες, μπάζα, ερειπωμένα κτίσματα, εικόνες καταστροφής και μετάλλαξης.

Διάρκεια έκθεσης: 04 – 30 Αυγούστου

Πάνορμο Ρεθύμνου – Σε συνεργασία με την Πολιτιστική Εταιρεία Πανόρμου «Επιμενίδης»

Τέσσερις εκθέσεις της PhotoBiennale 2010 ταξιδεύουν στο παραθαλάσσιο Πάνορμο της Κρήτης και παρουσιάζονται στον Χαρουπόμυλο, ένα οικοδόμημα που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής. Πρόκειται για τις εκθέσεις «Άχρονη Χώρα» του Αχιλλέα Τηλέγραφου, «38 δευτερόλεπτα» του Παναγιώτη Τομαρά, «Les Passeurs» του Marin Hock και «Slices of life» του Martijn Peters.

Ο Αχιλλέας Τηλέγραφος αποτυπώνει το φυσικό και αστικό τοπίο της Σαντορίνης το καλοκαίρι του 2004.

Ο Παναγιώτης Τομαράς δημιουργεί εικόνες με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αφού το φιλμ κατά τη διάρκεια της λήψης κινείται.

Ο Marin Hock από το Βέλγιο φωτογραφίζει χορευτές που μπλέκονται απροειδοποίητα ανάμεσα στους ανθρώπους στο δρόμο.

Ο Martijn Peters από την Ολλανδία στρέφει τη ματιά του στη συμπεριφορά των ανθρώπων κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους σε έναν δημόσιο χώρο.

Διάρκεια εκθέσεων: 13 Αυγούστου – 10 Σεπτεμβρίου


Στην πύλη Παντοκράτορα του Ηρακλείου παρουσιάζονται οι εκθέσεις «WBoxes» του Χριστόφορου Δουλγέρη, «Cemetery: After Death Shape» του Χαράλαμπου Πολιτάκη, «Μανάμα» του Γιάννη Χατζηασλάνη, «The space between us» της Sarah Van Marcke, «Unsettled» της Isabelle Pateer και «The Birdman» της Jacquie Maria Wessels.

Ο Χριστόφορος Δουλγέρης αποτυπώνει τα γιγάντια ξύλινα κουτιά που καλύπτουν τα αγάλματα και άλλα δημόσια μνημεία στο Westminster στο Λονδίνο, προκειμένου να μην καταστραφούν από τους διαδηλωτές.

Το ζήτημα «της σχηματοποίησης και της οικοδόμησης του θανάτου από τον άνθρωπο» θέτει μέσα από το έργο του ο Χαράλαμπος Πολιτάκης.

Ο Γιάννης Χατζηασλάνης φωτογραφίζει γειτονιές της πρωτεύουσας του Μπαχρέιν, Μανάμα.

Η Βελγίδα δημιουργός Sarah Van Marcke φωτογραφίζει το ανθρώπινο σώμα στο σύγχρονο αστικό τοπίο.

Η Ολλανδή Isabelle Pateer αποτυπώνει σε μια σειρά φωτογραφιών τις αλλαγές που υφίσταται η περιοχή κοντά στο βελγικό χωριό Doel, καθώς και πορτρέτα νεαρών κατοίκων του χωριού. Η Jacquie Maria Wessels, επίσης από την Ολλανδία, παρουσιάζει πορτραίτα γηγενών και μεταναστών Σουρινάμ μαζί με τα κλουβιά των πολύχρωμων πτηνών τους, αλλά και τις τοιχογραφίες με τις οποίες διακοσμούν τις γειτονιές και τα μαγαζιά τους που μοιάζουν με ρεκλάμες της δεκαετίας του '60.

Διάρκεια εκθέσεων: 01 – 30 Σεπτεμβρίου

Ρέθυμνο – Σε συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης

Στο νέο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Ρέθυμνο ταξιδεύει και παρουσιάζεται η έκθεση «Land Ends» του Παύλου Φυσάκη. Η έκθεση αποτελεί ένα ιδιαίτερο φωτογραφικό ταξίδι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα: στη Γαύδο, το Βόρειο Ακρωτήρι, τα Ουράλια και τη Σίντρα. Μια αναζήτηση ορίων και ταυτότητας της Ευρώπης. Στις εικόνες αυτές βλέπουμε το δημιουργό να αναζητά τον ορισμό της ευρωπαϊκής ταυτότητας, ταξιδεύοντας στα όρια του ευρωπαϊκού χώρου και φωτογραφίζοντας τις διαφορές των τοπίων στα τέσσερα άκρα του, που είναι τόσες, όσες και οι ομοιότητες που συνδέουν τους ανθρώπους.

Διάρκεια έκθεσης: 06 Σεπτεμβρίου – 30 Οκτωβρίου


Στις Σέρρες θα παρουσιαστούν τα «Καπνομάγαζα» του Καμίλο Νόλλα. Η έκθεση, που αποτελεί μια παραγωγή του ΜΦΘ και της diadrasi.org, περιλαμβάνει φωτογραφίες από παλιές αποθήκες καπνού στο Αγρίνιο, το Βόλο, την Καβάλα, τη Δράμα και την Ξάνθη.


Καινούργιο βιβλίο από την Ζακλίν ντε Ρομιγύ

Νέο βιβλίο με τίτλο «Μεγαλείο του ανθρώπου στον αιώνα του Περικλή» που µόλις κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο Fallois.

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010


Pathfinder Tech

2o Φεστιβάλ Τζαζ Ζακύνθου

Εάν βρεθείτε στην Ζάκυνθο, τρεις βραδιές Jazz θα γεμίσουν τις διακοπές σας με μουσικές νότες.
Για δεύτερη χρονιά θα πραγματοποιηθεί, φέτος στο Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου, το Φεστιβάλ Jazz Ζακύνθου, με τη συνδιοργάνωση του Δήμου Ζακυνθίων.
16 Ιουλίου 2010, Cubana Bop
23 Ιουλίου 2010, Παράπλους
2 Αυγούστου 2010, Sketches of Miles Project
Ώρα έναρξης για όλες τις συναυλίες: 21.30
Πληροφορίες: www.zantejazz.com

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010


19 Απριλίου 2010 έως 05 Σεπτεμβρίου 2010
Το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και ο αρχιτέκτονας Γιώργος Τριανταφύλλου παρουσιάζουν την Δευτέρα 19 Απριλίου, στις 19:30 την έκθεση και το βιβλίο με τίτλο: «Αρχέτυπα. Από τις καλύβες και τα μαντριά στη σύγχρονη Τέχνη και Αρχιτεκτονική».
Η έκθεση συγκροτείται από 180 φωτογραφίες που αποτυπώνουν καλύβες και μαντριά, διάσπαρτα στο ελληνικό τοπίο. Οι κατασκευές αυτές, δείγματα μιας ανεξερεύνητης, ανώνυμης και αληθινής αρχιτεκτονικής, προσεγγίζονται ως αρχιτεκτονικά αρχέτυπα, με αναφορές στους προϊστορικούς χρόνους. Παράλληλα, συσχετίζονται με έργα της σύγχρονης Τέχνης και Αρχιτεκτονικής, καταγράφοντας μια υπόγεια διαδρομή ευαισθητοποιημένων δημιουργών που αναζητούν την αλήθεια στο έργο τους.

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010


Η περιοδική έκθεση με τίτλο «Ερέτρια ματιές σε μια αρχαία πόλη», παρουσιάζεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο από τις 27 Απριλίου έως τις 25 Αυγούστου 2010.

Για τη διοργάνωση της έκθεσης αυτής συνεργάστηκαν αρμονικά και εποικοδομητικά το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, η Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα και η ΙΑ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Αρχαιολογικά ευρήματα κάθε είδους, 437 τον αριθμό, συνθέτουν την εικόνα της σημαντικής αυτής πόλης της Εύβοιας και αφηγούνται την ιστορία της από την ίδρυσή της τον 8ο αιώνα π.Χ. ως και το τέλος της αρχαιότητας και τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους οπότε σβήνονται σιγά - σιγά τα ίχνη της.

Η έκθεση διαρθρώνεται σε τέσσερις μεγάλες ενότητες: η ίδρυση της πόλης και η θέση της στον ελλαδικό χώρο κατά τη Γεωμετρική εποχή, η πόλη των θνητών, η πόλη των θεών, η πόλη των νεκρών.
Στη συνέχεια η έκθεση μετά την Αθήνα θα παρουσιαστεί στο Antikenmuseum und Sammlung Ludwig της Βασιλείας από τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2010 έως και τον Ιανουάριο του 2011

Επίσης το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στο πλαίσιο της έκθεσης , σχεδίασε εκπαιδευτικό πρόγραμμα-εργαστήρι με τίτλο «Στην Ερέτρια με τον Απόλλωνα παρέα». Το πρόγραμμα θα διαρκέσει από την 1η έως και την 31η Ιουλίου 2010 και απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 8 έως 12 ετών, προσφέροντάς τους έτσι την ευκαιρία για μια καλοκαιρινή δημιουργική απασχόληση.
Τα παιδιά θα έρθουν σε επαφή με την αρχαία πόλη της Ερέτριας και θα γνωρίσουν μέσα από μυθολογικά θέματα τη λατρεία του θεού Απόλλωνα. Με αφορμή το παράδειγμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα στην Ερέτρια, τα παιδιά θα μυηθούν στα βασικά δομικά χαρακτηριστικά της αρχαίας ναοδομίας και μέσω της συγκριτικής παρουσίασης θα αντιληφθούν τις κύριες αρχιτεκτονικές διαφορές του δωρικού και ιωνικού ρυθμού.

Έναρξη προγράμματος: 1η Ιουλίου 2010
Διάρκεια προγράμματος: 90 λεπτά
Ημέρες διεξαγωγής: Τρίτη-Τετάρτη-Πέμπτη
Ώρα διεξαγωγής: 11:00 π.μ.-12:30 μ.μ.
Το πρόγραμμα παρέχεται δωρεάν.
Απαραίτητες οι δηλώσεις συμμετοχής.
τηλ. επικοινωνίας: 210 8217724 210 8217724 , 210 8217717 210 8217717
ώρες επικοινωνίας: 9:30 π.μ. – 15:30 μ.μ.

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010


Έκθεση εικαστικών έργων 17ου-19ου με θέμα τις ελληνικές παραδοσιακές ενδυμασίες. Παρουσιάζονται 79 χαρακτικά, 18 υδατογραφίες και 2 σκίτσα από εικονογραφημένα βιβλία, έργα προερχόμενα από τις συλλογές του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών.
Τα έργα απεικονίζουν άνδρες και γυναίκες με τις παραδοσιακές ελληνικές ενδυμασίες, επίσημες ή καθημερινές, από την Στερεά Ελλάδα, την Αττική, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου πελάγους, την Ήπειρο, την Μακεδονία, τη Θράκη και την Μικρά Ασία. Η έκθεση παρέχει στον επισκέπτη μια εικόνα της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων κατά την περίοδο που παρουσιάζεται, αφού το ένδυμα και το κόσμημα αποτέλεσαν και αποτελούν μέσα προσδιορισμού και ανθρώπινης επικοινωνίας, με παραμέτρους κοινωνικές, οικονομικές και θρησκευτικές.

5 Ιουλίου-5 Σεπτεμβρίου 2010

Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών (Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία)
Ι. Παπαρρηγοπούλου 5-7, Πλ. Κλαυθμώνος

Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00-16:00
Σάββατο, Κυριακή 10:00-15:00

Τηλ.: 210 3231397 210 3231397
e-mail: mveathen@otenet.gr
Δικτυακός τόπος: www.athenscitymuseum.gr


Selbstmord der Kleopatra

Guido Cagnacci | 1661-1662
The last queen of Egypt, Cleopatra, let herself be bitten by a venomous snake to avoid the disgrace of being led through Rome in the emperor Augustus's triumphal procession. At the end of his life, Cagnacci was court painter in Vienna. Two opposing painting concepts are combined in this picture, the sharply observing realism of the expressive servants, and the classic posture of the calm and collected seated queen.
Cleopatra, the last queen of Egypt, died from swallowing a lethal drug cocktail and not from a snake bite, a new study claims.
According to Christoph Schäfer, a German historian and professor at the University of Trier, the legendary beauty queen was unlikely to have committed suicide by letting an asp -- an Egyptian cobra -- sink into her flesh.
"There was no cobra in Cleopatra's death," Schäfer told Discovery News.
The author of a best-selling book in Germany, "Cleopatra," Schäfer searched historic writings for evidence to disprove the 2,000-year-old asp legend. His findings are to be featured on the German channel ZDF as part of a program on Cleopatra.
"The Roman historian Cassius Dio, writing about 200 years after Cleopatra's demise, stated that she died a quiet and pain-free death, which is not compatible with a cobra bite. Indeed, the snake's venom would have caused a painful and disfiguring death," Schäfer said.
According to German toxicologist Dietrich Mebs, a poison specialist taking part in the study, the symptoms occurring after an asp bite are very unpleasant, and include vomiting, diarrhea and respiratory failure.
"Death may occur within 45 minutes, but it may also be longer with painful edema at the bite site. At the end, the dead body does not look very nice with vomit, diarrhea, a swollen bite site," Mebs told Discovery News.
Ancient texts also record that Cleopatra's two handmaidens died with her -- something very unlikely if she had died of a snake bite, said Schäfer.
The Queen of the Nile committed suicide in August 30 B.C. at the age of 39, following the example of her lover, the Roman leader Marc Antony, who killed himself after losing the Battle of Actium.
At that time, temperatures in Egypt would have been so high that "it was almost impossible for a snake to stay still enough to bite," Schäfer said.
"The main problem with any snakebite are the unpredictable effects, because the venom of the snakes is highly variable. The amount they spent for the bite may be too low. Why taking a risk even to survive with such unpleasant symptoms?" Mebs said.
According to the researchers, who traveled to Alexandria where they consulted ancient medical texts, a plant poison mixture which is easily dosed and whose effects are very predictable could have worked much better.
"Ancient papyri show that the Egyptians knew about poisons, and one papyrus says Cleopatra actually tested them," Schaefer said.
Schaefer and Mebs believe that Cleopatra chose a drug cocktail made of opium, aconitum (also known as wolfsbane) and hemlock, a highly poisonous plant from the parsley family that is believed to have been used to poison Socrates.
The drug cocktail, Schäfer claims, was known at the time to cause a rather painless death within a few hours.
"Cleopatra reportedly carried out many toxicological experiments, an imitation of Mithradates VI. In her quest for the most peaceful and painless way to die, she would have observed the deaths of many condemned prisoners by many different poisons and combinations, including snakebite," Adrienne Mayor, author of the Mithridates biography "The Poison King," told Discovery News.
"In my opinion, Cleopatra would have taken a high dose of opium as a sedative and then succumb to a cobra bite within a half hour," Mayor said. "She would be sedated and calm, feeling no pain, as the cobra venom slows her respiration, and she breathes her last and dies."
According to Alain Touwaide, an international authority on medicinal plants of antiquity at the Smithsonian Institution and the Institute for the Preservation of Medical Traditions in Washington , D.C., the drug cocktail would have technically worked well.
"A mixture of opium, aconitum and hemlock would have been a very intelligent combination. Opium and hemlock would have contributed to a painless death, easing the action of aconite, believed in antiquity to have deadly effects on the gastro-intestinal system. However, it wasn't common at all to mix vegetable poisons at Cleopatra's time," Touwaide told Discovery News.
"Cleopatra is a constant source of legends and theories, and is often credited with the writing of treatises on poisons, cosmetics and medicines," Touwaide said. "I believe finding her body and applying forensic methods of analysis would be the only way to solve the mystery of her death."

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010




Πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης με άνοιγμα στο κοινό και συνομιλία με λειτουργούς του τουρισμού
Σπυρος Γιανναρας
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ. Υπέρ του σχεδιασμού και της προώθησης μιας εξωτερικής πολιτιστικής πολιτικής τάχθηκε χθες στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης (ΜΚΤ), Νικόλαος Σταμπολίδης.
Θέμα της συνέντευξης ήταν η παρουσίαση του «προγραμματισμού και των δράσεων» του μουσείου «σε καιρό κρίσης». Οπως ανέφερε η πρόεδρος του Ιδρύματος Ν.Π. Γουλανδρή, Σάντρα Μαρινοπούλου «για να αντιπαρέλθει την οικονομική και πνευματική κρίση, το ΜΚΤ επωμίζεται τον ρόλο της επένδυσης στο κοινό» μέσα από συντονισμένες ενέργειες.
Η πρώτη αφορά τις τιμές των εισιτηρίων και την ελεύθερη είσοδο στις εκθέσεις. «Από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα το μουσείο προσφέρει ελεύθερη ή μειωμένη είσοδο σε συγκεκριμένες ομάδες κοινού», τόνισε η κ. Μαρινοπούλου. Συγκεκριμένα τις Δευτέρες προσφέρει μειωμένο εισιτήριο για όλους με 3,50 ευρώ έναντι 7. Μειωμένο εισιτήριο 2,50 ευρώ και 50% έκπτωση στις διαλέξεις επί πληρωμή όλες τις ημέρες για τους νέους ηλικίας 19 με 26 ετών, τους άνω των 65 και έκπτωση 15% στο κόστος συμμετοχής των κύκλων διαλέξεων επί πληρωμή στους Φίλους του ΜΚΤ, στα μέλη του Εικαστικού Επιμελητηρίου, σε δημοσιογράφους, αρχαιολόγους, ξεναγούς, εκπαιδευτικούς και πολύτεκνους. Στο πλαίσιο των δράσεων για την κρίση, το μουσείο παρέχει δωρεάν είσοδο μια φορά ανά περιοδική έκθεση (κάθε πρώτη Πέμπτη μετά την έναρξη της έκθεσης), μειώνει κατά 10% το κόστος συμμετοχής στις διαλέξεις επί πληρωμή και θεσπίζει ετήσια συνδρομή στους Φίλους του ΜΚΤ, 25 ευρώ για νέους έως 30 ετών.
Ταυτόχρονα επειδή, όπως τόνισε ο κ. Σταμπολίδης, προϋπόθεση για να ξεπεραστεί η ερχόμενη τριετία της κρίσης είναι η συνολική ανάπτυξη του μουσείου, το ΜΚΤ πρόκειται να εκσυγχρονίσει τον τρόπο παρουσίασης των εκθεμάτων, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στη διαδραστική σχέση με τον επισκέπτη. Στο πλαίσιο της αναμόρφωσης των εκθεσιακών του χώρων, πρόκειται επίσης να ανοίξει νέες αίθουσες στο κοινό.
Η χθεσινή συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά παρουσία ξεναγών και εκπροσώπων μεγάλων κεντρικών ξενοδόχων της Αθήνας σε μια προσπάθεια «σύζευξης του πολιτισμού και του τουρισμού» για την προσέλκυση περισσότερων επισκεπτών.
Τα ανοίγματα του ΜΚΤ φαίνεται ότι αποδίδουν, καθώς σύμφωνα με τα σχετικά ποσοστά οι επισκέπτες του πρώτου εξαμήνου του 2010 (68.083) υπερσκελίζουν τους επισκέπτες ολόκληρου του περασμένου έτους (62.700).
Μελλοντικές εκθέσεις
Ο κ. Σταμπολίδης παρουσίασε τις προγραμματισμένες εκθέσεις για το 2011 και το 2012. Από τον Οκτώβριο του ’11 ώς τον Ιανουάριο του ’12 θα παρουσιαστεί η έκθεση «Το ξεχασμένο παρελθόν της Ευρώπης. Η κοιλάδα του Δούναβη, 5000 π.Χ. - 3.500 π.Χ. και οι σχέσεις της Ελλάδας με τα Βαλκάνια κατά τη Νεολιθική Εποχή». Η έκθεση θα περιλαμβάνει περίπου 200 εκθέματα από 20 και πλέον μουσεία των Βαλκανίων.
«Χρέος κάθε μεγάλου μουσείου είναι η συνεργασία με μικρότερα και περιφερειακά μουσεία για την ανάδειξη των συλλογών τους», τόνισε ο διευθυντής του ΜΚΤ. Στο πλαίσιο αυτό το μουσείο θα πραγματοποιήσει έκθεση ξυλογραφιών και χαρακτικών της Βάσως Κατράκη σε συνεργασία με το ομώνυμο μουσείο «Μουσείο Βάσως Κατράκη - Εικαστικό Κέντρο Χαρακτικής» στο Αιτωλικό με διάρκεια από τον ερχόμενο Νοέμβριο ώς τον Φεβρουάριο του 2011.
Την ίδια περίοδο, για έναν μήνα, (Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011) θα πραγματοποιηθεί η έκθεση «Ο,τι. Η τέχνη του βιβλίου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών» σε συνεργασία με την ΑΣΚΤ.
Ακολουθούν δύο μεγαλόπνοες και μεγαλεπήβολες εκθέσεις. Η πρώτη με θέμα: «Αγονη Γραμμή» (Οκτώβριος 2011-Μάρτιος 2012) σε συνεργασία με το ΥΠΠΟ και θα περιλαμβάνει μια σειρά αρχαιολογικών εκθέσεων για τους θησαυρούς, την ιστορία αλλά και το παρόν απομακρυσμένων περιοχών όπως το Καστελόριζο, τη Σύμη, τη Χάλκη, την Τήλο και τη Νίσυρο.
Η έκθεση «Ιασις. Υγεία-Νόσος-θεραπεία στον ελληνικό κόσμο» που θα πραγματοποιηθεί το 2012 θα αποτελέσει το δεύτερο μέρος του τριπτύχου (Ερωτας-Ζωή-Θάνατος) που εγκαινιάστηκε με τη μεγάλη έκθεση «Ερως: Από τη Θεογονία του Ησιόδου στην ύστερη αρχαιότητα».


Αρχαία ελληνικά θα «μιλήσει» και πάλι απόψε το αρχαίο θέατρο της Περγάμου, στην Τουρκία, που θα φιλοξενήσει την εκδήλωση «Αναφορά στον Προμηθέα - Το όραμα του Σικελιανου στην Τουρκία».
Με πρωτοβουλία της Εταιρείας Φίλων Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (πολιτιστικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα) και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, ο αρχαίος ελληνικός λόγος θα ακουστεί και πάλι στην Πέργαμο, μέσα από αυτή την εκδήλωση, με τις συνθέσεις τριών κορυφαίων μορφών: του μεγάλου συνθέτη των αρχών του 20ου αιώνα, Κωνσταντίνου Ψάχου, που μελοποιεί τον Αισχύλο, του Μίκη Θεοδωράκη, που μελοποιεί την πνευματική γέφυρα, την οποία θεμελιώνει ο Σικελιανός με το «Πνευματικό Εμβατήριο» ανάμεσα στον Προμηθέα του και τον Χριστό, και της οραματίστριας Εύας Σικελιανού. Πρόκειται κατ' ουσίαν για τρεις γέφυρες, που ενώνουν την εναγώνια πάλη του ανθρώπου για ειρήνη και ελευθερία.
Τη σκηνοθετική ευθύνη της παράστασης έχει ο Ηλίας Μαλανδρής, τη μουσική επιμέλεια ο Κώστας Καραμάνος, τη σκηνογραφική σύνθεση η Vangi Burbidge και τη χορογραφία η Βάσια Αγγελίδου, με αναφορά στα μοτίβα της Εύας Σικελιανού.
Η μεγάλη κυρία του ελληνικού Θεάτρου, Αντιγόνη Βαλάκου, ο πρεσβευτής Ειρήνης και Πολιτισμού Μάριος Φραγκούλης και μια μεγάλη ομάδα έμπειρων καλλιτεχνών, ηθοποιών και μουσικών θα «ζωντανέψουν» τον Προμηθέα στο αρχαίο ελληνικό θέατρο της Περγάμου.


Στις 7/7/ 1942 , ο Χάινριχ Χίμλερ , με τον επικεφαλής της Επιθεώρησης του στρατοπέδου συγκέντρωσης , SS Ρίτσαρντ Glueks ,τον υποστράτηγος SS Gebhardt και τον καθηγητή Karl Clauberg ( ένας από τους κορυφαίους γυναικολόγους της Γερμανίας )τρεις άλλους, συμπεριλαμβανομένου ενός γιατρού , αποφασίζουν τις πραγματοποίηση ιατρικών πειραμάτων στις γυναίκες κρατούμενες που βρίσκονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς, καθώς και την επέκταση των πειραμάτων και στους άντρες. Τα πειράματα θα γίνονταν με τρόπο ώστε οι κρατούμενοι δεν θα γνώριζαν τι είχαν υποστεί. Ο πειραματισμός είχε τη μορφή : στείρωση των γυναικών με ακτινοβολία και ευνουχισμό των ανδρών με ακτίνες Χ.



Κατά τη διάρκεια του Α Παγκόσμιου Πολέμου, στις 7-7-1917, το Συμβούλιο του Βρετανικού Στρατού με απόφασή του επιτρέπει σε εθελόντριες βρετανίδες γυναίκες να υπηρετήσουν στο Βρετανικό Σώμα Στρατού (WAAC), μαζί με τους άντρες, και συγκεκριμένα στο μέτωπο που ήταν στη Γαλλία.
Μέχρι το 1917, μεγάλος αριθμός των γυναικών που ήδη εργάζονταν σε εργοστάσια πυρομαχικών σε όλη τη Βρετανία, κάτω από σκληρές συνθήκες, όπως δείχνουν και τα στοιχεία: 61 εργαζόμενες γυναίκες πέθαναν από δηλητηρίαση που προήλθε από τις τοξικές ουσίες των πυρομαχικών άλλες 69 σκοτώθηκαν από έκρηξη ΤΝΤ και άλλες 81 από διάφορα εργατικά ατυχήματα, ενώ πολλές ήταν αυτές τραυματίστηκαν.
Στις αρχές του 1917, ξεκίνησε μια εκστρατεία για να επιτρέψουν στις γυναίκες να έχουν αμεσότερη συμβολή στον πόλεμο, κοντά στο μέτωπο, και κυρίως σε καθήκοντα υποστήριξης της πολεμικής μηχανής όπως: στη μαγειρική, σε διάφορα θέματα γραφείου, τηλεφωνήτριες ,γραμματείς , στη νοσοκομειακή περίθαλψη των τραυματιών, ώστε όλοι οι άντρες να χρησιμοποιούνται στα χαρακώματα . Το Μάρτιο του 1917, ο Βρετανός αρχιστράτηγος Sir Douglas Haig έγραφε: « η αρχή της απασχόλησης των γυναικών στη Γαλλία είναι αποδεκτή και θα γίνει χρήση της κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες».
Η σύσταση του WAAC το καλοκαίρι του 1917 σήμαινε ότι , για πρώτη φορά , οι γυναίκες θα βρίσκονταν σε θέσεις κοντά στο μέτωπο του πολέμου . Οι γυναίκες βέβαια αμείβονταν λιγότερο από τους άνδρες : 24 σελίνια την εβδομάδα για ανειδίκευτη εργασία και μέχρι το διπλάσιο για τα πιο εξειδικευμένη , όπως η στενογραφία. Οι εθελόντριες γυναίκες δεν μπορούσαν να γίνουν αξιωματικοί – σύμφωνα και με τις παραδόσεις του βρετανικού στρατού . Μέχρι το τέλος του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου , περίπου 80.000 γυναίκες είχαν υπηρετήσει στις δυνάμεις του Βρετανικού Στρατού.



Mary Surratt is executed by the U.S. government for her role as a conspirator in Abraham Lincoln's assassination.
Surratt, who owned a tavern in Surrattsville (now Clinton), Maryland, had to convert her row house in Washington, D.C., into a boardinghouse as a result of financial difficulties. Located a few blocks from Ford's Theatre, where Lincoln was murdered, this house served as the place where a group of Confederate supporters, including John Wilkes Booth, conspired to assassinate the president. It was Surratt's association with Booth that ultimately led to her conviction, though debate continues as to the extent of her involvement and whether it really warranted so harsh a sentence.
On the day of the assassination, Booth asked Surratt to deliver a package, which was later discovered to contain firearms, to her old tavern in Maryland. On her way home, Surratt ran into John Lloyd, a former Washington police officer who currently leased the tavern. When authorities first questioned Lloyd about their encounter, he did not mention anything significant and denied that Booth and David Herold had visited his tavern. Yet when questioned later, he claimed that Surratt had told him to have whiskey and weapons ready for Booth and Herold, who would be stopping by that night.
Louis Weichmann, one of the alleged conspirators who delivered the package with Surratt, was released after he testified against her. He later claimed that the government had forced him to testify, and that it plagued his conscience for the rest of his life. Furthermore, Lewis Powell, a conspirator who was hanged with Surratt, proclaimed her innocence to his executioner minutes before his death.
Many expected President Andrew Johnson to pardon Surratt because the U.S. government had never hanged a woman. The execution was delayed until the afternoon, and soldiers were stationed on every block between the White House and Fort McNair, the execution site, to relay the expected pardon. But the order never came.
Ever since her death, numerous sightings of Mary Surratt's ghost and other strange occurrences have been reported around Fort McNair. A hooded figure in black, bound at the hands and feet as Surratt had been at the time of her execution, has allegedly been seen moving about. Several children of soldiers have reported a "lady in black" who plays with them.

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010


Σύμφωνα με τη θεωρία του δομισμού ή στρουκτουραλισμού, οι αναπαραστάσεις του κόσμου στην τέχνη, βασίζονται σε υποσυνείδητες δομές του ανθρώπινου νου. Οι αναπαραστάσεις είναι προϊόντα της κοινωνικής δράσης του ανθρώπου, η οποία ταυτίζεται με την πολιτική του δράση και έχει ως συνέπεια τη μεταβολή της συμβολικής δομής της κοινωνίας και γενικότερα την κοινωνική αλλαγή.
Και η Μεταδιαδιακστική Αρχαιολογία αναγνωρίζει την ύπαρξη συμβολικών νοημάτων, σε όλα τα αντικείμενα που συνιστούν τον υλικό κόσμο. Τα νοήματα αυτά σχετίζονται με τις έννοιες, τις ιδέες και το συμβολισμό, που συνειδητά ή ασυνείδητα είχαν σχηματίσει οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή. Οι συμβολισμοί είναι αντικείμενο ερμηνείας, το νόημα τους όμως, δεν είναι ίδιο για όλους, αλλά ποικίλει ανάλογα με τη θέση εκείνου που τα ερμηνεύει.
Παράδειγμα αυτής της προσέγγισης. αποτελεί η προσπάθεια ερμηνείας των βραχογραφιών της Νεότερης Παλαιολιθικής εποχής από τον Leroi-Gourhan . Στα τοιχώματα των σπηλαίων της Δ. Ευρώπης , ΝΔ Γαλλίας και Β. Ισπανίας υπάρχουν εικόνες ζώων (χρονολογούνται το 10.000 π.Χ.) και αφηρημένα σχέδια. Στη μελέτη του ο Leroi-Gourhan, τις απεικονίσεις αυτές, τις αντιμετώπισε ως κείμενα. Οι συνθέσεις των παραστάσεων δεν είχαν γίνει στην τύχη αλλά σχεδιάστηκαν προκειμένου να έχουν συμβολική σημασία. Οι δημιουργοί των εικόνων, εκμεταλλευόμενοι τη μορφή του σπηλαίου, τοποθέτησαν τα ζώα σύμφωνα με μία τάξη και μία ιεραρχία,. Τα άλογα και οι βίσωνες είναι τα κατ εξοχήν απεικονιζόμενα ζώα βρίσκονται στο κέντρο του σπηλαίου. Οι αίγαγροι , τα ελάφια, τα μαμούθ, τοποθετημένα σε περιφερειακά σημεία, ενώ λιγότερο συχνά απεικονίζονται οι ρινόκεροι, οι αρκούδες τα αιλουροειδή και στο βάθος του σπηλαίου.
Τώρα η έρευνα μελετά πως η διακόσμηση κάθε σπηλαίου προσαρμόστηκε στο σχήμα των τοίχων του, ακόμη και στις περιοχές στο σπήλαιο όπου η ανθρώπινη φωνή αντηχεί πιο αποτελεσματικά.
Σε αυτό το πλαίσιο ερευνητές από Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και πανεπιστήμιο Sankt Poelten του εφαρμοσμένων επιστημών ( FH ) σε Αυστρία πιστεύουν , ότι οι εικόνες που έχουν βρεθεί μέσα στα σπήλαια ήταν κάτι περισσότερο από απλές εικόνες . Όπως πρόσφατα ανέφερε ο" Frederick Baker του Cambridge University «κατά τη γνώμη μας δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά αποτελούν μέρος οπτικοακουστικής απόδοσης. Δεν υπήρχαν κινούμενες εικόνες αλλά την αίσθηση της κίνησης την απέδιδαν οι ακολουθίες των εικόνων. Η ηχώ παρήγαγε τον ήχο διαφορετικό και ανάλογο με τη θέση που είχαν τοποθετηθεί οι εικόνες στο σπήλαιο.
Με αυτή την έννοια , οι εικόνες που συχνά απεικονίζουν μάχες , χορούς ή κυνήγι , αλλά ποτέ δεν δείχνουν ενδιαφέρον στο θανάτου και σπάνια απεικονίζουν γυναίκες δεν είναι μόνο στατικές εικόνες , αλλά εικόνες που μεταδίδουν μια ιστορία στο θεατή - ακριβώς όπως και στον κινηματογράφο.
Στο πανεπιστήμιο του Cambridge με τη βοήθεια της τεχνολογίας του υπολογιστή δημιούργησαν τέτοιες ακολουθίες εικόνων, όπως αυτές των σπηλαίων, όπου προβάλλονται ως ταινίες κινουμένων σχεδίων.
1.C. Renfrew &P. Bahn, Αρχαιολογία Θεωρίες, Μεθοδολογία και Πρακτικές εφαρμογές, 2001.
2. Yahoo News.

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010


Ο σκηνοθέτης των κινηματογραφικών ταινιών «Ανθρώπου με το Γαρύφαλλο» , «Αστραπόγιαννου» Νίκος Τζίμας με νέα ταινία το «Πέταγμα του Κύκνου». Κοινωνικοπολιτικό δράμα, το οποίο γυρίστηκε σε Αμερική, Αγγλία κι Ελλάδα, με τους Κολμ Μίνι, Αλίσια Γουίτ, Θανάση Βέγγο, Ιεροκλή Μιχαηλίδη, Ρένο Χαραλαμπίδη και Πέτρο Φυσσούν. Σενάριο: η ιστορία ενός πρώην επαναστάτη και νυν αδίστακτου golden boy, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τα μεγάλα συμφέροντα εξαιτίας μιας μεγάλης οικολογικής καταστροφής. Η ταινία θα προβλάλεται από 28 Οκτωβρίου στις αίθουσες.




Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010


Διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας ζητά ο Πρωθυπουργός της Νότιας Αυστραλίας, Μάικ Ραν

Ο πρωθυπουργός της Νότιας Αυστραλίας, Μάικ Ραν, σε σχετική επιστολή στο νέο υπουργό Παιδείας, Σάϊμον Κριν ζητά να συμπεριλάβει την ελληνική γλώσσα στο εθνικό πρόγραμμα διδασκαλίας γλωσσών.
«Η κυβέρνηση της Νότιας Αυστραλίας πιστεύει ακράδαντα πως η ελληνική γλώσσα θα πρέπει να διδάσκεται στα δημόσια σχολεία μας. Η πολιτεία μου έχει μια μεγάλη ελληνική κοινότητα και γι' αυτό είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι», αναφέρει ο κ. Ραν.


Αρχειοθήκη ιστολογίου